Dilemma

Door Bonita Phoenix gepubliceerd op Wednesday 07 September 14:01

Wanneer gaat dat onrustigegevoel voorbij? Wanneer zal ik mezelf gaan beseffen dat ik inderdaad de juiste keuze heb gemaakt? Heb ik wel de juiste keuze gemaakt?

Het blijven terug kerende vragen in mijn hoofd. Voelde ik me veilig bij hem? Of was ik gewoon verslaafd aan de spanning, nooit wetende wat zijn heersende stemming was op dat moment? 

Ergens mis ik hem, meer als dat ik aan mezelf durf toe te geven. Ik probeer de puzzelstukjes in een te leggen, maar ze lijken niet te willen passen. Misschien omdat ik mezelf nog niet wil realiseren dat de relatie die ik met hem had echt gedoemd was om te mislukken. 

Ik probeer het in elkaar te rijmen. Elk scenario van de afgelopen maanden opnieuw door me hoofd te laten spelen en te kijken wat ik gemist heb. 

Eigenlijk was er zoveel mis in de relatie, en ik heb net zo goed fouten gemaakt. Was niet altijd even eerlijk tegen hem. Heb nooit gelogen over mijn gevoelens voor hem of over grote dingen. Mijn leugens gingen altijd over kleine dingen om ruzies te voorkomen. Maakt het dat beter? Nee, absoluut niet! Een leugen blijft immers een leugen.

Ik weet nog goed dat na de zoveelste keer braaf thuis binnen wachten, door weer een stiltebehandeling te krijgen omdat ik hem boos had gemaakt door te vaak te bellen, ik ervandoor was gegaan. Ik kon niet nog een dag langer binnen blijven, terwijl andere mensen een terrasje gingen pakken. Terwijl ik wist dat hij ergens bij een strandje was met zijn vrienden en waarschijnlijk ook een paar meiden. Ik moest naar buiten. De negatieve lading slokte me op. Ik wilde eruit ontsnappen. 

Zo ging onze relatie eigenlijk altijd. Ik was aan het werk of thuis aan het afwachten totdat hij besloot dat het tijd was om me te komen opzoeken. Vaak genoeg belde ik hem op en werd mijn telefoontje weggeklikt. Geweigerd! Of hij zette zijn telefoon gewoon uit. Sneed hij me gewoon af, alsof ik een vervelende obstakel was die even geblokkeerd moest worden.

Het besef dat hij dat zo deed, deed meer pijn als dat ik kan uitleggen. Wat als er iets gebeurde? Ik wist niet waar hij was, hoe ik hem kon bereiken. Niets! Als ik al vroeg waar hij was kreeg ik te horen dat dat me niets aanging. Huilen hielp niet. Er werd me verteld dat ik me gedroeg als een klein verwend kind. Terwijl het gebeurde van frustratie. Ik wilde hem bij me hebben, dat hij me begreep. 

Het doet nog steeds pijn als ik eraan denk. Maar ik voel ook het gemis. Heb ik er wel echt goed aan gedaan om weg te lopen? Heb ik niet een vreselijke fout gemaakt?

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.