De goede keuze?

Door Bonita Phoenix gepubliceerd op Tuesday 06 September 09:41

Relaties kunnen een rare vreemde uitwerking op je hebben. Vooral de foute relaties. Dat weet ik uit eerste hand.

De eerste keer dat ik hem leerde kennen was ik een soort van betoverd door hem. Hij was grappig, spontaan en heel open. Gewoon een aantrekkelijke man, Toch was er een stem in mijn achterhoofd die me zei voorzichtig te zijn. Waarom weet ik niet, maar had ik maar geluisterd naar dat gevoel.

Ik negeerde elk onderbuikgevoel, elk instinct en vondt het spannend dat een ietwat stoute man mij zag zitten. Na een maandje toch hard to get hebben gespeeld rolden we in een relatie. Vanaf het begin af aan was ik onzeker. Onzeker over het feit dat hij wel loyaal was, de goede bedoelingen had en of hij het wel echt met mij meende. Ik kan me voorstellen dat het voor hem zeer vervelend was om iedere keer die bevestiging te moeten geven, en dat liet hij soms duidelijk merken. 

Leuke dingen deden we niet echt. Als ik hem vroeg om ergens te gaan uit eten of wat dan ook kreeg ik als antwoord dat hij niet dat soort man was. In al die tijd dat we een relatie hadden hebben we nooit iets samen gedaan zonder dat er een soort van missie aan zat. 

Na een poosje mocht ik een vriendin hebben. Een meisje wat hij had goedgekeurd, die met een vriend van hem ging en dus ook bepaalde doelen kon dienen. Even was ik happy. Ik zat niet meer hele dagen alleen te wachten totdat hij besloot om naar me toe te komen. Had iemand om tegenaan te praten en voelde me niet meer zo eenzaam, want hij had niet graag dat ik met mensen van buitenaf omging. Eerst dacht ik dat het een soort beschermingsdrang was, achteraf denk ik dat het zijn manier was om mij onder controle te houden. Blind als ik was gehoorzaamde ik.

Uiteindelijk gebeurde er dingen en dat meisje werd in de ban gedaan. Het werd haar verboden om met mij om te gaan en ze mocht geen contact meer met mij zoeken.

Opnieuw kwam ik in een cirkel van eenzaamheid terecht. En de relatie ging steeds verder bergafwaarts. Ik huilde veel. Voelde me verdrietig, ongelukkig en afgesloten. Terwijl hij ergens met vrienden aan het drinken was zat ik alleen thuis. Opgesloten en afgezonderd. Ik wilde niets doen om hem boos te maken. Soms liep ik letterlijk op eieren, mijn stemming hing van die van hem af. En als ik hem had boos gemaakt negeerde die mij. Soms een dag, soms twee dagen. 

Uiteindelijk had hij mij ergens aan het werk gezet. De mensen daar hadden door dat mijn stemming afhing van die van hem. Vaak was ik chagrijnig, huilerig, onzeker, maar wanneer hij mij zijn positieve aandacht had gegeven was ik happy, vrolijk en had ik het gevoel dat ik de hele wereld aankon. 

De laatste paar maanden was onze relatie echt heel erg slecht, Steeds vaker ruzie en ik begon mijn eigen leven te leiden. Hield niet echt meer rekening met wat hij wel of niet wilde. Begon vriendinnen te maken, contact op te nemen met oude kennissen. Met hun praatte ik over de hele situatie. Natuurlijk vertelde ik ze niet alles. Ik wilde hem niet zwart maken. Voelde me schuldig. En als ze me zeiden dat ik eruit moest stappen geloofde ik hen niet. Hij hield heus wel van me.... Hij had gewoon problemen waar die mee kampte, maar als ik zou blijven zou het vanzelf goed komen. 

Ik heb ook fouten gemaakt in de relatie. Ik heb een paar keer gelogen tegen hem. Niet eens over grote dingen, maar deze leugens waren voornamelijk leugentjes om bestwil. Ik wilde hem niet boos maken met de waarheid.

Op een gegeven moment toen ik weer het gevoel had door hem in de steek gelaten te zijn was ik er vandoor gegaan. Ik had een koffer ingepakt en ben vertrokken. Op zoek naar mijn eigen geld om mijn leven weer op poten te krijgen, maar na een week liet ik het toch weer goedkomen.

Hij was zo lief. De manier waarop hij zei dat we elkaar bijna kwijt geraakt waren, het raakte me. En weer was hij 'de ware'. Drie dagen lang was het zo mooi. Hij kwam naar me toe, we keken een filmpje lagen tegen elkaar aan. Voor het eerst dacht ik ja dit is hoe het hoort te zijn. Niet doorhebbende dat ik weer werd afgesloten. Maar de stemming sloeg weer helemaal om, toen ik de telefoon van een andere man had geleend om hem te bellen. Mijn beltegoed was op en ik had hem nodig. Gelijk zou ik weer vreemdgaan. Mijn euforisme werd gelijk afgekapt. Nee, deze relatie was niet goed.

De laatste keer kregen we zo'n erge ruzie. Hij sloeg me. De eerste keer dat hij dat had gedaan. Het begon met de sleutel die verkeerd om in het slot stond. Volgens hem was ik vreemdgegaan, wat niet het geval was. Mijn telefoon werd doorgespit en alles werd verwijderd. Hij vertrok en liet niets van zich horen. UIteindelijk beloofde hij me erin de ochtend te zijn, maar hij kwam niet. Om vier uur 's middags hoorde ik nog steeds niets en ik denk dat het rond vijf uur was toen ik pas wat van hem hoordde. Ondertussen kookte ik van woede en vroeg hem wanneer die langskwam, waarop zijn antwoord luidde 'Wanneer ik tijd heb'. Ik denk dat ik me toen pas echt realiseerde dat ik geen proriteit was, maar een optie.

Ik heb mijn spullen gepakt en ben vertrokken. Ik moet van hem loskomen, maar voel me schuldig dat ik ben weggelopen. Net zoals dat ik een schuldgevoel had bij alle ruzies die we hadden. Ik vraag me af heb ik er fout aan gedaan om weg te lopen? Of heb ik de juiste keuze gemaakt? Mijn hart smeekt om hem en ik ben vannacht meerdere keren wakker geworden, puur omdat ik wakker schrok. Even wilde ik mijn spullen pakken en terug gaan, maar mijn relatie is te slecht voor dat. Toch....  Ik vraag me af.... Of is het de angst? Angst om los te laten van iets wat ik kende en me te storten in een wereld die ik niet ken. Ben ik bang om alleen te blijven? Moet ik gewoon afkicken? 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.