Melbourne: Wonen bij de daklozen, werken met de rijken

Door Traveljob gepubliceerd op Tuesday 30 August 02:02

En met nog 500 meter te gaan tijdens ‘s werelds meest bekende paardenrace, de Melbourne Cup, gaat paard 18 ''Ayers Rock'' aan kop. Topfavoriet Big Orange met jockey J. Segeth loopt Europeaans aan de rechterkant van het parcours en is bezig met een opmars, totdat een vrouwelijke jockey met paard Knollie iedereen compleet verrast en de 6 miljoen dollar race wint. De bookmakers wisten niet eens dat ze meedeed, half Australie was een autootje armer en 80% van de bezoekers had de race niet gezien, omdat ze al boven de wc of prullenbak hingen. Als je mij om Australische cultuur vraagt, dan is dit een geschikt evenement om dat te ervaren.

 

Australie heeft een munt waarop een kangoeroe en een emoe afgebeeld zijn, omdat dit de enige dieren zijn die niet achteruit kunnen lopen. Ze wisselen midden in het jaar van prime minister, omdat de beste man te saai is. En ze zijn zo vrijgevig om in elk park bbq’s te plaatsen, zodat men vijf dagen per week aan het barbequeen is met een kratje pils. Lang leve de Australische slagers en bierbrouwers!

De Australiers houden ervan om op vrijdagmiddag na werk met zijn allen in een bar neer te ploffen voor een ‘’borreltje’’. Twee uur later weten de meeste niet meer wat hun achternaam is. En dat kenmerkt de Australiers; als ze iets doen, doen ze het met 250% inzet. Of het nu een potje voetbal, een spelletje longball (soort jue de boules) of een avond drinken is. Als de passie zich op sport- of werkgebied bevindt, dan is dat goed voor de samenleving. Maar als de passie wijn drinken of coke spuiten is, dan heeft de samenleving daar meer hinder dan profijt van. En dat veel mensen gepassioneerd drinkers of drugsgebruikers zijn is helaas goed zichtbaar in Melbourne.  De stad kent veel daklozen die hun dagen rondbrengen onder het afdakje van de supermarkt en teren op de afdankertjes van de backpackers die nog medelijden tonen.

 

Inmiddels ben ik vier maanden in Australie, waarvan 1,5 maand reizend van Brisbane naar Melbourne en 2,5 maand in Melbourne. In Melbourne werk ik als tennisleraar, vaak in de brandende zon, waarbij ik les geef aan allerlei soort mensen; kinderen van 3 jaar oud, ouderen van 70+, de getalenteerde jeugd en de eigenwijze kinderen op de privescholen. Ik heb inmiddels een grote groep vrienden en geniet erg van de evenementen die sportstad Melbourne doorleven, zoals de Footy Finals (Footy is Melbourne grootste sport en is een combinatie van rugby en voetbal), de Melbourne Cup (wereldwijd meest bekend paardenrace) en de klassieke rugbywedstrijden tussen Australie en Nieuw-Zeeland.

Ik verblijf al drie maanden in hetzelfde hostel, waar ik ben begonnen, maar inmiddels verbannen, als receptionist. Met elke week grote groepen nieuwe mensen is het elke avond weer een verrassing wie je aantreft in de eetruimte. Zal het die rossige muzikant zijn die droomt van het levenspad van Ed Sheeran, een vrouw van 55 met acht nationaliteiten en daardoor dezelfde zin in acht talen tegen je zegt of die jongen van 21 die op wereldreis is en daaronder verstaat elke dag high te worden op het dakterras? En zullen mijn nieuwe kamergenoten niet uit bed vallen, de ramen eruit snurken of boos op je worden omdat je ze niet wekt als ze zich verslapen? Juist die verscheidenheid van mensen interesseert mij, waardoor ik graag in het hostel verblijf.

 

Als ik ‘s ochtends op de fiets naar mijn werk ga zie ik langzaam de restaurants luxer worden, appartementencomplexen veranderen in vrijstaande huizen van dezelfde grootte en auto’s die niet meer in een rijbaan passen (en niet omdat de rijbaan smaller wordt). De mensen in deze wijken vinden zo'n Europeaan met een flink accent  wel interessant en stellen je al snel voor aan het wandelclubje, het mooie buurmeisje en de voetbalfanaten.

Elke dag manouevreer ik mij met mijn racefiets langs de trambaan, de openslaande deuren van auto’s en de glasscherven die op straat liggen. Twee fietsongelukken verder heb ik geconcludeerd dat fietsen in Melbourne niet veilig is, maar wel leuk en spannend. En het heeft me ook nog wat opgeleverd; ik kan eindelijk een fietsband plakken. Met een hectare plakmateriaal, er was geen stuk band meer zichtbaar, en een set oplichters bleef er na 4 uur en 23 minuten weer lucht in de band zitten.

En dankzij mijn fiets leer ik ook de politie kennen. Na een ongeluk werd mijn fiets gerepareerd door een Nederlandse politieman en toen ik aan de verkeerde kant van de weg reed werd ik staande gehouden door een politieauto met loeiende sirenes. De politieman vertelde me wat ik fout deed en wat de boete was, totdat hij ontdekte dat ik Nederlands was. Hij trok de boete direct in, want hij begreep dat in Nederland de fietsers de baas waren en overal konden fietsen.

 

Excuses voor het feit dat ik vier maanden lang niks gepost heb. Terwijl ik het vliegtuig van Bali naar Brisbane nam, lijkt het erop dat mijn drang en inspiratie om te schrijven die tocht zwemmend heeft gemaakt. Na vier maanden spoelde het aan voor de kust van Melbourne en kon ik mezelf er weer toe zetten een verhaal te schrijven, waar ik dan wel weer erg van geniet. Ook zijn de dagen in Australie niet zo indrukwekkend als in Azie. En om u lastig te vallen met verhalen over het zonnige weer en het koude zeewater is ook onnodig. Ik ga wat vlees op de bbq leggen en checken of mijn fietsband nog vol zit. Ik hoop dat u met plezier mijn verhaal leest.

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.