Gabrielle Cevat

Door Pinoow gepubliceerd op Wednesday 24 August 11:46

Gabrielle

In september 2006 werd ik na mijn opleiding samen met mijn klasgenoot Gabrielle Cevat aangesteld als hoofdagent aan het wijkteam Amstelveen Noord. Gabrielle was een bijzondere vrouw. Zij was het die mij vertelde dat ik mijn zwangere vriendin ten huwelijk moest vragen, als cadeau voor haar verjaardag. Zij huilde en lachte met iedereen mee die dichtbij haar stond. Gabrielle vertrouwde ik dingen toe die ik een ander niet vertelde. Regelmatig draaide ik diensten met haar, vooral noodhulpdiensten.

39c37e8416cdae3683e654f7a242f454_medium.

Wijkteamrecherche

Na een half jaar kwam ik te werken op een andere afdeling van het bureau, de wijkteamrecherche. Ik weet het nog goed. Op 10 juni 2008 kwam ik in dienst. Ik hoorde van collega's dat er een verdachte zat voor huiselijk geweld. Toen ik de Italiaans klinkende achternaam hoorde van de verdachte, grapte ik tegen mijn collega's dat ik hem wel even een krant zou brengen. Het Nederlands elftal had de avond ervoor, Italië klop gegeven met 3-0 op het E.K. voetbal.

b96347dac5a50bfe3f4c45526ffc8a3d_medium.

Franklin F.

Zoals altijd las ik het dossier in. Ik kwam erachter dat de verdachte geen Italiaan was, maar een blanke Antilliaan. Ik keek in diverse registraties in de politiesystemen en zag dat de verdachte een aardige lijst van eerdere serieuze incidenten op zijn naam had. Ik bereidde het verdachteverhoor voor. Ik liep langs het dagverblijf en zag hem liggen op het houten bankje. Ik liep door, de gang in naar de verhoorkamer. Daar startte ik het systeem op en maakte ik het benodigde document aan. Vervolgens liep ik naar de verdachte. Ik stelde mijzelf voor en vroeg hem of hij iets te drinken wilde. Het eerste contact verliep goed. Zonder een goed eerste contact, is een goed verhoor niet mogelijk. Samen liepen we naar de verhoorkamer, de verdachte voor mij uit.

 

Het verhoor

De verdachte vertelde over zijn werk, zijn hobby's en zijn verleden. Hij vertelde over de problemen die hij altijd weer had als hij onder invloed was. Ik stelde mijzelf begripvol op. Tegenover mij zat een zielig, bijna huilend hoopje mens, dat met een kater en vol berouw zijn ziel op tafel legde. Door liefde en jaloezie die hij voor zijn ex voelde, kon hij niet accepteren dat hij geen toekomst meer had met haar. De mix van deze gevoelens voedde zijn woede en dit werd door gebruik van bepaalde, niet nader te noemen middelen versterkt. De verdachte vertelde mij blij te zijn dat ik ook naar de dingen luisterde die volgens hem niet met de zaak te maken hadden. Na het verhoor maakte ik het dossier af en gaf het aan de dienstdoende parketsecretaris.

 

Woensdag 9 juli 2008

Het was een warme dag. Ik had een middagdienst en was de hele dag bezig geweest met het doorlezen en verwerken van dossiers. Ik had van diverse zaken verdachten en getuigen ontboden en verhoord. Na het avondeten dwaalden mijn gedachten af. Mijn vrouw was namelijk zwanger voor de tweede keer. De volgende dag hadden we een afspraak bij de zwangerschapskliniek om de eerste echo te bekijken. Het verteren van de warme maaltijd vergde aardig wat energie. Ik liep naar de plot. Daar zat Inge. Ze was brigadier en de dienstdoende chef. Ik ging naast haar zitten en vertelde dat ik eigenlijk geen zin meer had om in mijn eentje achter in het bureau te zitten. 'Blijf maar lekker hier zitten, het is hier druk genoeg', zei Inge. Alle collega's waren buiten aan het werk. Ondertussen regende het telefoontjes aan het bureau. Ook kwamen er met regelmaat mensen aan het bureau om verschillende redenen. Ik nam een aangifte op en hielp mensen met een goed gesprek. Ondertussen was het al 22.40 uur en de avonddienst zou er bijna opzitten.

Toen ging de telefoon. Inge nam op. Ik zag dat Inge haar pen pakte en een kenteken noteerde. Eén blik

van haar was genoeg. Ik trok het kenteken na. Het systeem was zichtbaar aan het werk. Inge maakte mij kenbaar dat Gabrielle aan de telefoon was. Met haar andere hand drukte Inge de spreeksleutel in van het portokanaal. Ik hoorde dat Inge vroeg om een collega te assisteren die op de Beneluxbaan achter een dwaze bestuurder aanreed. Regelmatig hoorde ik Inge de locaties doorgeven waar Gabrielle reed. Onderuit... Zonnestein... Rechtsaf bij de Saskia van Uylenburgweg... Frits Mullerlaan...

Toen zag ik die naam verschijnen op het computerscherm. Alle alarmbellen gingen af in mijn hoofd. Franklin F. was de tenaamgestelde van het kenteken dat ik zojuist had nagetrokken. Direct vertelde ik tegen Inge dat ik die naam kende van een eerder verhoor. Ik hoorde Inge roepen door de telefoon: 'Hallo, ben je er nog? Gabrielle?' De verbinding was verbroken.

 

Meldingen

Vervolgens regende het meldingen over het portokanaal van het hoofdbureau:

HB: 'Een onwel persoon op de Piet de Winterlaan'.

'Er is zojuist geschoten op de deur van een woning in Amstelveen Zuid.'

Mijn gedachten gingen toen razendsnel:

'Piet de Winterlaan... Daar woont de ex van Franklin F.! Gabrielle heeft zo nachtdienst. Het zal toch niet...'

HB: 'Piet de Winterlaan, inbrekers zijn uit een raam gesprongen, rennen weg met messen'

'Reanimatie Piet de Winterlaan'

Ik pakte mijn eigen mobiele telefoon, zocht het nummer op van Gabrielle en drukte op bellen. Voicemail. Nog een keer. Weer voicemail. Ik keek naar Inge. Er viel een korte stilte. Toen zei ik: 'De kans is groot dat Gabrielle daar ligt. De Piet de Winterlaan is een zijstraat van de Frits Mullerlaan. Daar reed ze toch als laatste?' Inge knikte. Ik zag dat zij brak en hoorde haar zeggen: 'Ik wil dit niet meemaken. Niet nog een keer.' Ik zag haar tranen. Ik voelde mij overdonderd door emoties, maar drukte ze weg. Mijn gedachten gingen nog steeds razendsnel:

'Nu sterk blijven. Doe wat je kan. Misschien is het een andere persoon. Schietpartij Amstelveen Zuid... ? Inbrekers...?'

Ik hoorde collega's over de porto: 'Onwelle vrouw Piet de Winterlaan is een collega! Vermoedelijk een schotwond. Bloedt hevig! We zijn aan het reanimeren.'

 

Het besef

'Mijn god, het is Gab... Een schotwond. De meeste slachtoffers die gereanimeerd worden na een schotwond redden het niet. Dit kan niet waar zijn.'

Nogmaals drukte ik het telefoonnummer van Gabrielle in. Weer voicemail. Ik sprak haar voicemail in, hopende dat zij hem ooit nog zou horen: ' Gabriëlle we zijn bezorgd, de verbinding werd verbroken. Waar ben je? Bel alsjeblieft zo snel mogelijk terug.' Bijna barste ik in tranen uit, maar bedacht me dat ik ook naar huis moest bellen om te vertellen wat er gaande was. Ik sprak mijn vrouw kort en bondig. Ik lichtte haar zakelijk in.

Toen ging weer de telefoon. En nog een keer. Collega's bleven naar het bureau bellen met de vraag of het hun partner was die gereanimeerd werd aan de Piet de Winterlaan. Iedere keer moest ik hun opluchting aanhoren op het moment dat ik vertelde dat het niet hun partner, vriendin of bekende was. Het ging door merg en been.

Vervolgens ging weer de telefoon. Ik kreeg de beste vriendin van Gabrielle aan de lijn: 'Peet ik werd net door Veronique gebeld. Er is een reanimatie van een collega gaande en Veronique zei me dat ze blij was dat ik gewoon opnam en ik het dus niet ben. Peter is het Gabrielle? Is het Gabrielle!?' Ik bleef even stil. Ik kon een moment niets meer uitbrengen. 'Peter, wie is het?'

'Ja, ik vrees dat het Gabrielle is.' Ik hoorde een gekrijs en gehuil aan de andere kant van de lijn. Nadat ik haar hoorde zeggen dat ze naar het bureau zou komen verbrak ze de verbinding. Ondertussen werd ik misselijk van de stress. Over de portofoon hoorde ik dat het slachtoffer vervoerd zou worden naar het Vu ziekenhuis.

Ik zag collega's die ondertussen van het voorval hadden gehoord het bureau binnenkomen. De meesten hevig overstuur, met veel tranen. Ik werd overdonderd met vragen. Ik nam geen ruimte voor mijn eigen emoties, ik ving anderen op. Er werden collega's uitgekozen die naar de moeder van Gabrielle reden om het nieuws over te brengen en haar naar het ziekenhuis te rijden. We hoorden dat de verdachte was aangehouden.

Ik weet niet hoelang het daarna geduurd heeft. Het kwam als een mokerslag. Iemand vertelde dat Gabrielle was overleden. Op dat moment zat ik daar, verdoofd, leeg, verslagen.

 

Debriefing

Uren later volgde er een debriefing aan het bureau. Veel weet ik er niet meer van. Slechts enkele hele scherpe details kan ik me herinneren. Ik zie nog die ene collega tegenover me zitten. Hij had een overhemd aan, rood van het bloed. Het bloed van Gabrielle. Ik zag stoere mannen, trillen als een rietje. Met een brok in hun keel vertelden sommigen wat hun rol was.

Ik weet amper nog hoe ik die nacht naar huis gereden ben. Ik denk dat ik rond 05.00 uur thuis kwam. Een paar uurtjes probeerde ik te slapen, maar het lukte niet.

 

Donderdag 10 juli

Ik was nog steeds verdoofd. Ik kreeg geen hap van mijn ontbijt door mijn keel. Toch at ik wat. Na twee mokken koffie stapten ik en mijn vrouw in de auto. We reden naar de zwangerschapskliniek. We mochten even wachten in de wachtruimte. We werden uiteindelijk binnengelaten door de arts. De buik van mijn vrouw werd ingesmeerd en het apparaat kwam tevoorschijn. Het beeld verscheen op de monitor. Ik herkende wat ik verwachtte te zien te krijgen... bijna. Mijn mond viel open. Ik zag twee hele kleine foetussen aan elkaar geplakt in de baarmoeder zitten. 'Het zijn er twee!' riep mijn vrouw uit. Ik stapte van mijn stoel af en viel vervolgens op mijn knieën. Ik stortte in en barstte in tranen uit. Ik kon mijn emoties niet meer bevatten en ik weet niet meer hoelang het geduurd heeft dat ik bij zinnen was. Ik hoorde dat mijn vrouw aan de overdonderde arts uitlegde wat ik had meegemaakt, enkele uren geleden. Hij begreep mijn toestand. Ik dacht vervolgens:

'Gabrielle ligt in het mortuarium. Een tweeling ligt in de baarmoeder van mijn vrouw. Hoe bizar kan het leven zijn?'

e80d6d1ab85912bf4a64bac9617c1f56_medium.

Tijdslijn (bron internet)

Franklin F. was op 9 juli 2008 woedend onderweg naar zijn ex schoonouders, in Amstelveen Zuid. Toen hij daar te horen kreeg dat zijn ex daar niet was, schoot hij enkele malen op de voordeur van de woning. Vervolgens ging hij als een bezetene onderweg met zijn auto naar de woning van zijn ex, aan de Piet de Winterlaan. Ondertussen reed Gabrielle naar het bureau voor haar nachtdienst. Zij zette de achtervolging in. Aangekomen bij de Piet de Winterlaan stapte Gabrielle uit haar auto. Zij werd direct neergeschoten. De zoon van de ex van Franklin F. bevond zich in de woning met nog een of twee jongens en was getuige.

Toen zij inbraakgeluiden hoorden aan de woning zijn zij uit het raam gesprongen en gevlucht.

 

Verdriet

Ikzelf en met mij nog talloze collega's hebben veel psychische klachten ondervonden door dit voorval. Dit is heel erg en nog altijd leeft dit verhaal bij de direct en indirect betrokken collega's van de politie eenheid Amsterdam. Echter valt dit alles in het niet als ik bedenk hoe het voor de moeder en directe familie van Gabrielle moet zijn geweest om haar te verliezen.

 

7efb731aa026dbb7a9516fc4b0950866_medium.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Vreselijk en sterkte om dit te verwerken.
Pinoow tegen Big
1
Thnx, ben ermee bezig