Het eeuwen oude...

Door Marvak gepubliceerd op Tuesday 23 August 21:44

Het eeuwen oude …
Wandelend op de kolk van het oude stadje Utrecht kom ik zowaar een klein mysterie's kerkje tegen. Het kerkje gebouwd met geel kleurige rotsstenen kleurt somber af  tegen de zonnige zonnestralen maar heeft toch  iets unieks. De oude bruine kerkdeur die door regen en wind verweert is. Om dit kerkje binnen te komen  moet ik over  het weiden veldje  met vele hobbelige kenmerken van wat er ooit lag. De oude begraafplaats die niet meer in gebruik is. Toch loop  ik het pad op langzaam richting de kerkdeur, in mijn ooghoek zie ik nog net wat wegvliegen. Een kerkuil die gebruik maakt van de kerktoren.
                                          e79625b359328d1f4bcd4b53dffecf77_medium.

De trap alias bordes zo vervallend  maar toch  probeer ik de deur open te krijgen maar iets houdt het tegen. Ik draai de sleutel in het slot  die gierend en piepend door niet te lang gebruikt te zijn open schiet. Het zonlicht die de donkere hal  van de kerk even verlicht.  Dan valt de deur keihard dicht door de luchtstroom die na een lange periode binnenstroomt. … En dan
In de grote hal staat nog een gietijzeren vaas.
een kom en… Bedekt met stof en spinnenwebben baan ik me een weg naar de entree van de kerk  Waar je de omtrek van de deuren nog  ziet zitten van hout met resten van eens glas in lood motieven.
In de kerk zit een persoon op een van de vele banken,  vlak voor de gebedsprentjes die door de hele kerk hangen. De dame  in sombere kleding gekleed een zwarte rok met een crème kantblouse staat op en brand een kaarsje die ze in de nis zet. Geruisloos zie je haar als een schim door de kerk gaan richting de stenen trap die omhoog leidt.  De aanblik van verval, de vele versleten banken, het altaar waar menig predikant gestaan heeft. Nog zien liggend het dikke oude Bijbelboek uit het jaar 1789.
De tijd die hier heeft stil gestaan. Denkend aan de vele  mensen die hier altijd kwamen. Jong of oud.  Loop ik ook de stenen trap op de donkere ruimte in  Achter in de hoek hangt een zwaar gordijn. Hier achter vind je een bedstee. de muffe lucht die je ruikt  van de zware dekens die nooit meer gelucht of gewassen zijn. In het vertrek zit een klein raampje die zo smoezelig is dat ik met mijn mouw het vuil eraf probeer te krijgen.
ik kijk door het raampje en zie ….
De statige huizen op de laan  ertussen de smalle steeg die doorloopt naar het houten versleten bruggetje. Die de singel verbindt naar de oever van de weilanden.
De poldervelden te zien, de ruimte en het grazende  vee. Smullend  van het malse gras. De mensen gehuld in boerenkledij voor het binnenhalen van het hooi.
                                 58446eede54f3eaa4d4a225f00d549de_medium.
Het hooi wat gelijk wordt ingeladen in de vele paard en wagens. Opeens  hoor ik een gekraak en er valt iets op de houten vloer boven mij. “schrikkend en scheldend “ga ik  naar de kamer waar wat omviel. Het blijkt de woonkamer te zijn. Het meubilair ziet er chic uit. Te netjes eigenlijk.
De eettafel was eens gedekt met broodmandjes en kruiken. De borden waren van duur gebakken klei. Bij de wastafel stond weer de vrouw wijzend naar iets…
aan de muur hing een olielamp. Zoekend naar mijn aansteker om de lamp aan te steken hoor ik om me heen gefluister. Toch is de woonkamer leeg. De vrouw zie ik naar de gang gaan en ik volg haar met de olielamp die brandt. Ze  zweeft over de trap die naar de kerktoren leidt. De kerktoren die aan de buitenkant dicht zit met luiken. Ik kom in een grote ruimte van de zolder en vanuit hier kan je de torenklok bedienen. Op de zolder staat een klein tafeltje met 1 kom erop.

Er ligt  een briefje wat eens een brief was. Door midden gescheurd maar nog met getallen aan de zijkant. Ik leg het briefje terug en probeer de luiken van de kerktoren open te krijgen. Zodat er meer licht naar binnen schijnt. Eindelijk lukt het m 1 paneel omlaag te krijgen. In de kerktoren zit helaas geen klok meer maar wel de overblijfselen  van de broeiende uil. Zo zie ik eindelijk hoe groot de zolder  is en zie aan een kant de vele oude boeken met ….
maar ook , Ooit het schrijfwerk van de dienaar van dit kerkje. Netjes gestapeld in de kast. Opeens zie ik de schim weer “de vrouw” die naar de achterkant van de muur loopt. Daar wijst ze naar een klein paneeltje. Niet opvallend en aan een zilveren knop trek ik het open. Hierin ligt  een kistje met zeer oude perkamenten.

Geschreven in het Latijns. Ik stop het in mijn tas en weet dit droom ik niet. Opeens valt het paneel van de kerktoren keihard dicht.
ik slaak een gil  maar weet het kwam door de wind.
De lamp brandt nu op zijn laatste olie en ik besluit naar beneden te gaan. Hoelang zal ik hier al wezen. Hoe laat zou het zijn,…
in de grote gang twijfel ik welke deur moet ik nu hebben  ik besluit de linker te nemen en zie de trap die leidt me naar de kelder. Hier in staat ook oude meubilair opgeslagen, wat doeken en lampen. Maar ook oude bekers en kommen. Ik bekijk de inboedel  en besluit alles te laten opslaan. Het kostbare perkament wordt vertaald en ingelijst .Dan wordt het opgehangen in  het oude kerkje als
eerbewijs voor de personen die jaren lang in dit kerkje werkten of woonden.  Uiteindelijk zou het eeuwen oude kerkje weer gebruikt worden als woning. De tuin zal aangepakt worden en zal er weer mensen- en/of kinderstemmen  te horen zijn.
Marvak©2016

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.