Vanaf Het bittere begin

Door Calvin E Klemmer gepubliceerd op Saturday 20 August 20:45

1e34e851719b3eae3c3adecbd19d0e8d_medium.Het is alweer enige poos geleden dat ik in het bezit was van de smeuïge smaak der liefde. De smeltende stroop langs de uithoeken van mijn tere hart proeft uiterst zoet en creëert een immens gevoel van extreem genot. Mijn twijfel dat niks op Aarde dit kan evenaren is groter dan ooit! In de greep van mijn eigen tekortkoming deed ik het meest idioot denkbaar. Ik bouwde een hoge muur en liet nooit meer iemand toe. Zodoende zag ik de Ware steeds weer vertrekken. Pijnscheuten door mijn lijf maakte van een heldhaftig in het harnas gestoken man een dwaas in clownskledij. Je kan er vergif op innemen dat ik te ijdel ben dergelijke misstanden -wanneer ik weer urenlang met mijzelf in conclaaf zit- simpelweg toe te geven. Meteen moet de conclusie worden getrokken dat mijn ex geen bitch was. Echter ik haar hiertoe wel betitelde. En wel in het bijzijn van toestromend publiek wanneer we weer eens ongegeneerd op straat stonden te ruziën. Hoe meer ik haar betichtte een bitch te zijn hoe meer ze zich zo gedroeg. Hoe meer ze zich zo gedroeg des te agressiever ik werd des te meer we inmiddels konden spreken van intimidatie, onderdrukking en zo zoetjes aan huiselijk geweld! Mijn vader zal je in een ander smaakvol en vooraleer zeer smeuïg artikel hier weldra meer over vertellen. Mijn moeder zal vooraan de zaal plaatsnemen om de menigte te voorzien van beeldende mimiek en bijbehorende pijnkreten in verschillende tonen. Hoe ga ik ooit weer verliefd raken? Dit is wat iemand van mijn leeftijd zich niet zou moeten afvragen. Hij zou reeds in het huwelijk zijn getreden met een goed uitziende vrouw die links van rechts weet te onderscheiden. Ook niet altijd een garantie met de huidige maatstaven die mannen stellen wanneer het gaat om het mooiste meisje van de klas. Alles is goed zolang ze luistert. Maar door die meters hoge muur dringt niemand tot me door. Dit is ook niet zomaar. Dit heeft een goede reden. Voor wie mij kent -dit worden er op jaarbasis steeds minder- weten dat ik een op emoties gedreven mannetje in een terreinwagen met verlopen apk ben. Eentje die met twee gladde voorbanden en open raam je tijdens een heftige regenbui rechts inhaalt en je belerend aankijkt waarom je niet nog harder rijdt dan 130 km/u waar 100 is toegestaan. Met dit emotioneel onderstel vang je natuurlijk meer bot dan wat anders. Mijn rijkelijke fantasieën en -dit volgende mag ik als volwassen kerel best toegeven- het bekijken van flinke teugen porno zijn de afgelopen periode gigantische steunpilaren voor me geweest. Ze hielden me als het ware mentaal in bedwang zodat ik geen inzinking kreeg door de angstaanvallen voor eeuwig alleen te moeten blijven.  Ik overdrijf nu weliswaar, maar als vrijgezel kan je het soms niet laten gewoon eens flink negatief te zijn. Vandaar ik vaak met afschuw kijk hoe koppels minutenlang elkaar voor de poten lopen, want het moet natuurlijk (kleffer dan klef) zo dicht mogelijk tegen elkaar aan. Hier zal ongetwijfeld een vleugje jaloezie aan ten grondslag liggen. De liefde lijkt me vakkundig te ontlopen. Mijn pogingen een vrouw des huizes te vinden, zijn inmiddels ontelbaar. De ene mooie na de andere mooie zijn over het algemeen best te paaien voor een potje seks. Waarschijnlijk ook wel meer. Ware het niet dat ik bang ben te binden. Ik leid een contra bestaan van continue draaikonten. Snak naar de vrouw van mijn leven, maar wil ondertussen wel vrij zijn. Een 'noch vlees, noch vis' soort van doen. Tinder, Badoo, Tagged, Lexa en de hele reutemeteut zijn oneindig diep gevuld met een best smakelijk aanbod aan vrouwen. Hoewel ik tijdens mijn laatste relatie hier altijd op actief was, ben ik 'sure as fuck' niet vreemdgegaan. Een prestatie voor in de 'Guinness Book of Records'. We hadden zowaar een stroeve start. Toen de molen echter eenmaal begon te draaien, was er geen houden aan. "Je weet wat pas wat je hebt wanneer het weg is" is een citaat uit miljoenen. De groene heide in de verte waarop we wellicht zouden kunnen zonnebaden is omgetoverd tot een broedplaats voor hagedissen en ander soort addergebroed. Vorig jaar leek het me nog leuk in de toekomst dit samen met haar te doen. Dit jaar krabbel ik ervan op terug. Heb eigenlijk weinig tot geen zin leuke dingen te ondernemen wetende dat het waarschijnlijk toch weer uitmondt in ruzie, discussie, gedoe, gehannes, gezeik, ge-etter, geklaag, ondankbaarheid en meer van dit soort shit! Mijn ex schoon-oma (of hoe je dit ook noemt) wilde bijna zeggen -toen ik haar dit verhaal voorlag- “Wie is hier niet mee groot geworden?” Weet bij god niet meer wat te doen. Me vrijmoedig storten op alles wat prachtige borsten heeft, lijkt me soms een stabiel plan. Me stoïcijns opstellen tegen alles wat me achterdochtig maakt net zo goed. Een leeg bestaan sinds mijn laatste liefde is actueel gezien nu mijn confronterende realiteit. Heb ontzettend gehuild toen ze uit mijn leven verdween. Alsof iemand vlak voor mijn ogen werd gedood. Zo’n immens verdriet en pijn dat ik leed. Onvoorstelbaar! Zoiets wil ik nooit meer meemaken. Dit was nagenoeg niet eens de eerste keer. Gewoon de tweede. Wat betreft de uitdrukking van die ene ezel, lijkt deze me niet helemaal te kloppen. Hoezo kunnen gevoelsmatige dingen die emotie aanspreken niet lekker simpel zijn? Net als Belsimpel.nl… Je gaat naar de site. Je kiest een toestel. Een abonnementje. Hoe wil je betalen? iDeal, handmatig overmaken of rembours? En voilà… Klaar is Kees. Niet alle kinderen kunnen de was doen, maar in dit geval moet ik men gelijk geven. Tranen badend, half in mijn eigen snot stikkend, geen eetlust hebbend en het liefst onder de grond kruipend, bedacht ik me geen moment toen ik eerlijk tegenover de psychologe moest uitlaten wiens schuld dit allemaal is: “Van haar, natuurlijk!! Ze wilt niet luisteren en doet de hele dag enkel wat ze wilt.” baa2ccfbdf1cb879c46ae77e46fee26b_medium.   Zoals je merkt, deed ik meer als haar vader dan als haar man. Een wijze les die ik meeneem tot aan Sint Juttemis. Vandaar ik eigenlijk erg bang ben mezelf bloot te geven aan een ander. De angst dat ik in herhaling val, is ontiegelijk groot. Alle therapie op de wereld geneest geen ziekelijke jaloezie en het minderwaardigheidsgevoel dat me krampachtig vasthoudt. Onzekerheid speelt hier een grote factor en maakt van een heldhaftig in het harnas gestoken man een dwaas in clownskledij. Misschien ben ik toch wel gedoemd alleen te blijven. Geen schatje te vinden die mijn extreem wisselende gemoedstoestanden kan en/of wilt accepteren. Niet willen participeren in het clowneske schouwspel dat ik bij tijd en wijle opzet. “Een toneelschool zou je goed doen” zei een klasgenoot tegen me. Sjonge jonge… Wat hebben we gelachen, zeg. Me niet beseffende dat het waarschijnlijk echt zo is. De dramatiek die ik ten tijde onze relatie ten tonele bracht, is ongekend. Hoe dieper ik graaf, hoe meer ik mezelf ontdek. Hoe meer ik inzie dat een huishouden met vrouw en kinderen niet aan mij is weggelegd zolang ik niet in vrede kom met mijn onzekere zelf. Dus op wie wacht ik nu eigenlijk? Op de liefde van mijn leven die ik op elke datingssite, ooit ontwikkeld, zoek? Of op de mentale groei waar ik nu middenin zit? Aan boetedoening doe ik genoeg. Zie hier de wedergeboorte van een nieuw persoon. Nu ik wijzer, overzichtelijker doch vooraleer realistischer ben, denk ik het laatste. We kunnen lang en breed welles of nietes spelen. Soms is het gewoon hoe het is. Het hunkeren naar zachte zwoele klanken die de stem van acceptatie brengt, is moederkoekzoet. Alleen het verbeelden al, ja. Later zal ik al mijn kennis aan mijn kroost overdragen. Positief denkende dat ik ze ooit uit liefde bij die o zo bijzondere vrouw zal baren. Alleen is ook maar alleen. En huisdieren vullen deze leegte niet. Planten evenmin. Mijn overbuurvrouw leeft al jaren alleen. Ze zegt niks van deze ophef over eenzaam zijn te begrijpen. Niet dat ik eenzaam ben, want ik vermaak me prima. Heb genoeg te doen. Toch zou het ook wel fijn zijn als ik terug kon reizen in de tijd. Dan waren we nu nog steeds samen geweest. Zat ik nu geen zielige verhaaltjes te schrijven over dat ik haar de meest waardevolle vond. Telkens bloed mijn hart opnieuw wanneer ik denk welke gewelddadigheden ik haar heb aangedaan. Waarvan op sommige dommige momenten toch echt haar eigen schuld. Niet dat ik de beste vrouw de schuld in de schoenen wil schuiven. Of dat ik mezelf in een goed daglicht wil stellen. Nee, hoor. Verre van… Aanvankelijk wilde ik die trien deze brief sturen op haar verjaardag. Denk echter niet dat ik zo lang kan wachten. Dat ze in tussentijd inmiddels een kindje van iemand anders heeft gekregen, is zowaar bijzonder sneu te noemen. Hoe kan ze zoiets doen?? Ze had hoog en laag beloofd de mijne te nemen. Ongeacht de staat en duur van onze relatie. Bitch!! Jeeses mina... Nog steeds even dom als toen ik 'r ontmoette. Al die tijd dus kennelijk niks, maar dan ook echt, niks geleerd. Niet te stuiten, zeg. Nog steeds vliegensvlug die benen open voor eenieder die “schatje” zegt. Gloeiende, gloeiende… Wilde het serieus goedmaken, dacht ik. Heb prachtige bloemen gekocht! Heb blinkend nieuwe kleren gehaald! Zelfs dat ene geurtje wat ze zo lekker vond. En dat ze dik is geworden, is weliswaar vervelend te noemen. Maar niet onoverkomelijk. Ze kan altijd nog naar de sportschool of zo. Of minder frietjes vreten. Die vrouw waarover ik schrijf, is zij. Serieus, dit is zij! Ik mis haar giga-giga veel. Ze mag dat kindje lekker bij zijn vader dumpen en als de wiedeweerga alsjeblieft weer terugkomen. Ik ben als dag en nacht ten goede veranderd… Je moet me geloven. Echt waar!

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.