A Laf ju

Door Nicolettepietersen gepubliceerd op Thursday 18 August 08:26

Nikita en ik zitten samen aan de grote tafel. Tussen ons in staat een postdoos met allerlei spulletjes voor Sander, die in Australie woont en bijna jarig is. De pindakaas is in bubbelwrap gepakt en nu zit ik een kaart te schrijven, Nikita maakt een tekening.

‘Oma, wat doe jij?’ vraagt ze ineens.

‘Ik schrijf een kaart’ zeg ik ‘om Sander te feliciteren.’

‘Ik ga ook schrijven, oma, zeg de letters eens’ en mevrouwtje zit klaar met de stift in de aanslag.

‘Wat wil je schrijven?’ vraag ik.

‘Voor Sander’ zegt ze zonder aarzeling. Braaf spel ik de letters en ze schrijft ze op. Daarna komt er nog ‘van Nikita’ onder te staan. Tevreden kijkt ze op haar werkje neer, maar dan kijkt ze ineens verschrikt op.

‘Omaaa, dit kan Scheila niet lezen!’ roept ze ‘ik moet er engels bij doen, hè?’

‘Goed idee’ zeg ik, benieuwd naar wat er nu komt.

Ze denkt even na en zegt dan :’Alafjoe, dat is engels hè oma?’

Ik zeg: ‘schrijf maar op hoor.’

‘Oké, eerst een A hè oma?’  Ik knik  en ze gaat verder: ‘laf……. Zeg maar oma welke letters, eerst een L  en dan?’  we spellen door en uiteindelijk staat het er naar haar zin. Dan schrijft ze ju, ‘zie je oma, die kan ik zelf?’

‘Oma, wat zullen Sander en Scheila blij zijn met mijn  mooie tekening en al die woorden hè?’

‘Nou!’ zeg ik.

’Mag ik nou ook een kaart schrijven aan Sander?’ vraagt ze. En ook die schrijft ze vol, ik hoef niet meer te spellen, ze weet het nu blijkbaar.

 

 

 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Kinderen en woorden ze kunnen zulke grappige fouten maken.