Parijs: Een half jaar na de aanslag

Door AnaMeie gepubliceerd op Thursday 11 August 20:04

Parijs: een half jaar na de aanslag 

 

 

Parijs is een stad waar je zorgeloos en genietend van de een naar de andere plek zou moeten kunnen gaan. Maar Parijs is een half jaar na de laatste aanslagen daar anders, zo merkte ik een paar weken geleden. Natuurlijk de stad aan mijn voeten vanaf de Eiffeltoren lijkt nog dezelfde, maar in de straten van Parijs is de sfeer toch anders. 

Natuurlijk Parijs is en blijft een prachtige stad met veel musea, mooie bezienswaardigheden, wijken en terrassen. Toch is er het gevoel minder onbekommerd. Elke beetje grote winkel heeft nog maar een ingang. Daar staan beveiligers die je tas checken, en in een aantal gevallen moet je je jas openhouden zodat ze met een metaaldetector langs je lijf kunnen om te kunnen weten of je geen bomgordel draagt. Niemand stelt daar vragen over en ondergaat het gelaten, iedereen weet de reden.  

De stad lijkt meestal weer normaal, al zie je wel dat mensen in de metro meer opletten op de andere mensen die ook instappen.  

Op de echt toeristische plekken is er veel bewaking, daar lopen bijna de klok rond militairen met behoorlijke machinegeweren. Maar ook gewoon op straat kom je ze tegen. Op een ochtend liep een groepje van zes militairen onder ons appartement in het 1e arrondissement, vlakbij het nieuwe Les Halles. Ook Parijzenaren zelf vinden dat nog een reden om om te kijken.  

Toeristen zelf nemen nog steeds altijd foto's van van alles. Veel ervan bekijken en zien Parijs door hun selfie-stick, je kunt ze overal voor een paar euro kopen. Ze lachen in de camera naar zichzelf en denken zo te zien niet zo heel veel meer na over wat er na de eerdere aanslagen op Charlie Hebdo in november in Parijs is gebeurd. Dat er toen mensen, net zoals zij, genietend op een terras of in een café werden doodgeschoten. 

De beveiliging in Parijs nu is om te voorkomen dat dat niet meer gebeurt en dat het leven gewoon weer door kan gaan. Iedereen moet zich er weer gewoon veilig door voelen en weer gewoon kunnen doen. 

Maar alle beveiliging herinnert je steeds weer dat het op die dag in november helemaal niet zo veilig meer was.  

Zo blijf je er mee bezig. Het geeft je het gevoel: er is iets gebeurd, en dat het kan weer gebeuren.  

Die beveiligers zelf zijn best vriendelijke mensen, ze lachen naar je, en zouden als er werkelijk iets zou gebeuren ook weinig kunnen doen. 

En juist als je lekker zou moeten kunnen genieten, ’s avonds met eten voor je neus op de Place du Tetre geeft zo’n groep militairen die met wapens loopt te surveilleren helemaal geen veilig gevoel. Nee, dat maakt het niet gezelliger.  

Maar Parijs: je t’aime. En gelukkig zijn er meer mensen die dat doen. Het beste om te doen is dat we ons niet laten weerhouden in een stad te zijn waar we willen zijn.  

 

 

 

 

 

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.