De pijn blijft

Door Veldje5 gepubliceerd op Tuesday 09 August 15:46

Lang heeft het geduurd voordat ik hier gekomen..te lang denk ik wel eens.

Mijn verdriet komt weer boven als ik erover nadenk, die pijn, die pijn die blijft. Een afscheid is nooit leuk, ongeacht hoe. Voor eeuwig of voor even. Verwacht of onverwacht. Het kan zomaar gebeuren. 

Ik was thuis met de kinderen..we waren druk bezig met alles opruimen, we hadden net vakantie  gehad en mijn man was weer aan het werk gegaan. Alle vakantie spul moest worden gewassen en opgeruimt. Mooi dat de kinderen nog vrij waren die konden mooi helpen. De wasmachine draaide, de droger draaide en de lijn hing vol met natte was. Nog even en mijn man kwam weer thuis, snel de aardappels schillen en de groente schoonmaken een oer hollands balletje gehakt erbij want na al dat buitenlandse eten was een hollandse bal toch wel het lekkerste wat er was.

De deurbel ging, zal mijn vriendin wel zijn, die deed dat wel vaker met onze etenstijd aan de deur staan. Ik zei tegen de jongste dat hij maar even moest opendoen mijn handen zaten in het gehaktmengsel.. is goed hoor zei hij, het zal Mieke wel zijn die wil de vakantie roddels horen..ik kon de grinnik duidelijk horen en moest zelf ook wel lachen.

"Mam? het is niet Mieke, je kan beter even komen.." Ik waste mijn handen af en liep met hem mee... Ooh nee, dat was duidelijk niet Mieke, dit waren twee agenten. Iets greep mij direct naar de keel..Angst maakte zich meester van mij..Koude rillingen.

Ik kwam naar de deur en de agenten vroegen mij om bevestiging van mijn naam en die van mijn man..Daar kwam de dreun..BENG.

Een nietsvermoedende vrachtwagenchauffeur heeft in zijn achteruit  mijn man geschept, hij was terplekke overleden. Ik mocht met ze mee rijden of als ik iemand had die mee wilde, dan was dat beter. Ik wist niet waarom, hij was toch dood??

Het verhaal wat ik hoorde heb ik verder niet gehoord..een enorme paniek maakte zich meester van mijn gedachten, in mijn hoofd gilde ik, schreeuwde ik, krijsde ik. maar volgens mijn zoon stond ik daar te staren naar de agenten. Niets had ik gehoord van wat ze zeiden. Ze overhandigden mij iets waar ik niet eens naar keek.. 

Mijn oudste haalde Mieke ondertussen op. Zij kwam op haar sokken aangerent en had het gesprek overgenomen..ik was op de stoel gaan zitten en heb alleen maar voor me uit zitten kijken. Na een tijdje kwam Mieke weer terug en  had ze haar schoenen aan en haar auto mee.." Kom we gaan naar je man" Dat waren de zwaarste momenten voor mijn gevoel.

Zijn gezicht was nog mooi, geen wonden, alsof ie zo wakker kon worden. Nu werd alles werkelijkheid en onwerkelijkheid. Er moest van alles geregeld worden, familie bellen, uitvaart regelen, verzekeringen regelen..Mieke nam het  laatste op zich ik deed de rest. 

De begrafenis was er 1 zoals hij dat graag wilde, met zijn muziek, en veel mensen op de motor. Het was goed..er waren mensen die een woordje wilde doen en dat was fijn om te horen. 

Je leeft in een roes..een roes waar je pas uitkomt na de begrafenis, of eigenlijk als de mensen niet meer komen om te horen hoe het met je gaat, de telefoon steeds stiller word omdat iedereen met zijn leven is doorgegaan en jouw pijn en verdriet niet meer wil zien.

Ik was al samen met hem vanaf mijn 16de..en nu met 46 jaar oud kwam hier ineens een eind aan. 

De dalen waren diep na die tijd, depressies, en vreugde losde elkaar af. Na 5 jaar durfde ik weer te kijken naar nieuwe levensdoelen. Het zal me nooit loslaten die beelden van die agenten , de gevoelens van die eerste momenten maar het maakte me wel tot wie ik nu ben. 

Ons huisje heb ik nog steeds. Ik woon hier nog met onze kinderen en inmiddels hebben we het helemaal verandert van binnen, het is nu mijn adem die in dit huisje ademt en zijn foto hangt nog te pronken boven de eethoek..samen met onze trouwfoto. 

Ik heb er vrede mee en de kinderen ook. Ik probeer weer te kijken naar een nieuwe relatie. Mijn angst voor weer een afscheid is verdwenen en dat maakt het wel wat makkelijker. Het is een angst die toch veel ergens achter in je hoofd blijft rondzingen. Maar het leven gaat door, die van mij, die van onze kinderen. Het geluk weervinden is het grootste doel geweest voor mij, 2 jaar na zijn overlijden. Dat had toch wel wat tijd nodig..

Marco Borsato zong eens.."afscheid nemen bestaat niet" en hij had gelijk.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Veel sterkte, denk aan jezelf en je kinderen, je moet vooruit, wil je dat of niet. Hou je taai.
Met vriendelijke groeten,

VeraSoul
te lang, ik denk niet dat je aan rouwen een tijdsbestek, kan/moet geven. iedereen doet dat op zijn eigen manier, en eigen tempo. het belangrijkste is dat jij en je kinderen weer gelukkig worden/zijn. en dat je dit heb kunnen schrijven, is denk ik al een hele grote stap in de goede richting.

heel veel sterkte en geluk gewenst, voor jou en je kinderen