Massatoerisme

Door Roestende Hond gepubliceerd op Sunday 24 July 16:18

Ik loop over de gloeiend hete tegels van de boulevard die parallel loopt met het strand. Het geroezemoes van honderd verschillende talen en accenten ruist door de lucht. Je hoort het slenterende geluid van slippers en de claxons van wagens die elkaar proberen te verdringen. Je ruikt de geur van zonnebrandcrème en het zeezout dat uit kapotgeslagen golven wordt meegevoerd door de wind.

Het is nog vroeg in de middag, maar de zon schijnt al genadeloos op de bleke en rode huiden die op het strand liggen te bakken. Sommige huiden worden gebronsd, andere blijven zo rood als een bavianenreet. Om die bruine en verbrande huiden heen - en ertussendoor - rennen ravottende kinderen. Af en toe wordt er iemand wakker omdat zo'n hollend kind in het voorbijgaan zand in hun gezicht schopt. Een aantal grootmoeders staat pootje te baden met hun kleinkinderen.

Rechts van mij zie je in de verte een trap die naar een torentje leidt. Op die toren staat een drie meter hoog standbeeld van een vrouw die haar blik richt op de gezichtseinder van de zee. Ik loop naar dat beeld toe.

Als ik bij het beeld ben aangekomen, heb ik een panoramisch overzicht op het gehele strand. De mensen zijn verworden tot stilstaande of bewegende stipjes die de zee in- en uitlopen. Pas op deze plek zie je hoe dicht de mensen op elkaar zitten. In de zomermaanden verandert dit vissersdorp in een toeristische trekpleister die zwermen mensen aantrekken uit alle delen van Europa. Iedereen ziet er loom uit, maar toch in hun sas. Want voor een week (of meerdere) is iedereen hier verlost van de wurgende sleur uit dagelijks leven. Dit is de plek waar men niet denkt aan hun sores thuis, en waar je jezelf kunt vergeten. Het is zonder meer het welverdiende geluk voor de hardwerkende mens die hier een tijdje komt uitwaaieren.

Ik stel mij voor hoe kalm dit dorpje is in de overige maanden, als de zon niet meer hoog aan de hemel staat en de menigte is weggetrokken. De inwoners leven tevreden van het geld dat zij aan de toeristen hebben verdiend. Uitgestorven straatjes zie ik voor mij en gesloten winkeltjes, waar ze nu nog volop souvenirs verkopen. De discotheken en de meeste kroegen sluiten hun deuren. De eigenaars zullen gelaten afwachten op de volgende toeristenstroom. 

Misschien ben ik er dan weer bij.

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.