Mijn liefste mama, overleden na pancreaskanker...

Door Xeladnil gepubliceerd op Wednesday 22 June 09:23

Mijn liefste mama, overleden na pancreaskanker...

Ze was en is de liefste mama van de wereld. 3 jaar geleden kreeg ze te kampen met borstkanker, gevolgd door een dubbele amputatie, chemo, bestralingen. Door de chemo kreeg ze 2 hersentromboses waarna ze nooit helemaal de oude geworden is. En het laatste jaar kwam er nog eens pancreaskanker bovenop, een levensbedreigende kanker die quasi altijd met de dood eindigt. Zo ook bij mijn mama. Haar strijd was kort maar heftig.

De uitvaart regelen was niet makkelijk, maar mijn dochters hebben een heel mooie tekst voorgelezen in de kerk, en die wil ik jullie toch niet onthouden. Heel ontroerend, en o zo puur. Velen pinkten een traantje weg...

 

Lieve meme,

Je was een vrouw van weinig grote woorden maar de manier waarop je in het leven stond is bewonderenswaardig. Nooit zagen of klagen, je stond altijd zo positief en krachtig in het leven. ‘We staan er voor en moeten er door’, dat was je levensmotto. Toen opa veel te vroeg van ons weggenomen werd, heb je je zo sterk gehouden. Je leerde zelfs nog met de auto rijden. En ook de laatste jaren, toen je gezondheid het een beetje liet afweten, bleef je dezelfde sterke vrouw. Je hebt je lot meer dan waardig gedragen.

Al wat ons nu nog rest zijn herinneringen, mooie herinneringen. En dat zijn er zo vele.

De liefde gaat door de maag, en dat had jij goed begrepen. Je lekkere kookkunsten zullen ons altijd bijblijven. Je hutsepot en die heerlijke tomatensoep met balletjes. De lekkere vieruurtjes toen we na school bij jou kwamen, geplette aardbeitjes of een appelsien met een suikerklontje erin. De legendarische kom pap in je ijskast. Zelfs een gewone boterham met Nutella smaakte altijd dat tikkeltje lekkerder bij jou. Kerstdag was één groot feest. Ons volproppen met eten, Vier Op Een Rij en Onderuit spelen, en foto’s van vroeger bekijken.

Je kon zo’n plezier hebben in de kleine dingen. Fietstochtjes maken, bidprentjes verzamelen, eens lekker gaan eten, op reis gaan naar Egypte en Turkije, en niet te vergeten.. de kat van de buren vetmesten. Maar ook op je eentje woordjes invullen of 52en. Of wiezen met ons, en dan het liefst van al nog ‘voor de wijven gaan’. Momenten waarop we ons ziek gelachen hebben. Net zoals die keer toen je Joske Vermeulen nadeed, een klein madammeke in een veel te grote zetel.

Je hield van mannen met een mooie haardos. Maar je was ook trots op je eigen haardos en dat was terecht. Je was zo’n mooie vrouw. Steeds verzorgd en met je gouden sieraden aan. En een vrouw met humor, een deugniet zelfs, niet verlegen om een grapje.

We zullen ook nooit vergeten hoe we jou aantroffen als we de hof opreden: aan het zonnen in je ligzetel, of aan de keukentafel aan het schrijven in je dagboek, of naarstig aan het werk achter je naaimachine, of luid snurkend in de zetel tijdens je middagdutje met de radio loeihard op Radio 2.

Je ging ook zo graag naar je appartement aan de zee. Op het gemak op je balkonnetje de mensen zitten bekijken, boodschappen doen in Delhaize, en op zondag naar de zondagsmis. Jammer dat je, na je verhuis begin dit jaar, niet langer van het zeetje hebt kunnen genieten.

Superoma, zo noemden wij jou de laatste jaren. Je voelde je zo gezegend met je achterkleinkinderen.

En je was zo trots op ons, je kleinkinderen.

Maar bovenal was je een echte ‘super’oma. Een heldin voor ons. We kijken enorm naar je op, de manier waarop je in het leven stond, alsof je alles aankon. We wisten dat dit ging gebeuren, maar toch is het er vroeger en sneller dan verwacht. Je hebt je strijd gestreden.

Je zei het zelf tijdens je laatste dagen: ‘ik zou graag nog wat slapen, dat doet zo’n deugd’. Geniet nu van je welverdiende rust, meme. En geef een dikke kus aan opa en papa, en iedereen die daar op je wacht.

Superoma, we zullen je nooit vergeten, je zit voor aljd in ons hart.

En meme, elke keer als ik een boterham met Nutella eet, zal ik aan je denken. Het ga je goed!

 

Prachtige woorden van mijn dochters. Mijn dochters, waar ik zo fier op ben...

 

 

 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
erg ontroerend , mooi geschreven , mooie memorie s