Het machtspel: Hfdst 10: Het verwerkingsproces begint

Door Nature gepubliceerd op Saturday 28 May 20:43

Hoofdstuk 10: Het verwerkingsproces begint

 

Toen Jonasson weer bijkwam besefte hij dat hij op gras lag. zijn hele lichaam deed pijn en hij vroeg zich af hoe hij daar gekomen was. Hij probeerde recht overeind te gaan zitten, maar de pijn in zijn hele lichaam zorgde ervoor dat hij dat niet lang uithield. Hij ging weer liggen en sloot zijn ogen. Waar ben ik? Hoelang lig ik hier al? Hoe ben ik hier geraakt?  Wat is er eigenlijk met me gebeurd? Waar is mijn vrouw? Leeft zij nog of is ze dood? En waar zijn mijn collega’s in hemelsnaam verdomme? Al die vragen sneden als vlijmscherpe messen door hem heen. Het duurde niet lang of alle gebeurtenissen kwamen als een bliksemflits leek het wel weer bij hem op. Naomi, de grotten het water… Het water was koud geweest heel erg koud.  Hij deed zijn uiterste best zijn bewustzijn niet te verliezen, maar daar slaagde hij niet in. De pijn in zijn lichaam bereikte haar hoogtepunt en leek als een explosie uit elkaar te vallen. Hij probeerde een kreet om hulp te slaken, maar hij kreeg geen enkel woord over zijn lippen. Alles werd weer zwart voor zijn ogen, en het leek erop dat dat een tijdje zo zou blijven…

Hij is al een paar keer bijgekomen hoofdcommissaris: zei Olafson op bezorgde toon waarna hij een bezorgde blik op zijn collega en allerbeste vriend richtte. Rondom hen waren ze druk bezig met het afzetten van het meer en de grotten. Jonach smets en zijn team waren druk bezig met het opsporen en nemen van eventuele vingerafdrukken terwijl een duikersteam bezig was met het zoeken van Jonassons vrouw die niet mee met Jonasson zelf boven water was gehaald. Even leek het erop dat ze Jonassons vrouw nooit zouden vinden, maar daar vergisten ze zich deerlijk in zo bleek al snel. Een team eerstenhulpverleners probeerden samen met een arts Jonasson weer bij bewustzijn te brengen doormiddel  van water in zijn gezicht te gieten, maar dat scheen geen onmiddellijk effect te hebben, dus zat er niets anders op dan hem met de ambulance naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis te brengen. Na een kwartier hadden ze Jonasson weggevoerd en bleven Hoofdcommissaris Luycx en Olafson over, samen met de technische recherche en de patholoog-anatoom die druk bezig was met het onderzoeken van het bewegingloze lichaam van Jonassons vrouw om hopelijk achter de doodsoorzaak te komen. Hoe is ze aan haar eind gekomen? Zo te zien is ze aan de verdrinkingsdood gestorven: zei de patholoog-anatoom met een diepe zucht. Dat had ik wel gedacht: zei Hoofdcommissaris Luycx die een verdrietige blik op de patholoog-anatoom richtte.  Tijdstip van overlijden? Dat is helaas onmogelijk te zien of te voelen. De koude van het water heeft het overlijdensproces alleen maar versneld, maar het was niet koud genoeg om bij haar een hartaanval op te wekken. Bedankt voor de informatie. Dat is graag gedaan: zei de patholoog-anatoom. Wat zal Jonasson blij zijn als hij te horen krijgt dat zijn geliefde vrouw aan de verdrinkingsdood overleden is: zei Olafson met een vleugje sarcasme in zijn stem. Meer heb ik jullie echter niet te melden: voegde de patholoog-anatoom er op spijtige toon aan toe na een tijdje zwijgend voor zich uitgestaard te hebben. Hij wenkte de ziekenbroeders  waarna ze Jonassons vrouw op een brancard vastsnoerde om vervolgens in de ambulance te stappen en naar het ziekenhuis reden. Olafson ging met een diepe zucht op het gras zitten en staarde verslagen naar het spiegelgladde,zwarte wateroppervlak van het grote, diepe meer. De grotopeningen lagen er als gapende bekken van een reusachtig zeemonster dat op zijn prooi lag te wachten bij. smets en zijn team waren nog altijd druk bezig met het zoeken en nemen van eventuele vingerafdrukken. Hoofdcommissaris Luycx liep naar de dichtstbijzijnde surveillancewagen, stapte in en keek Nicky Campo met tranende ogen aan. Wat is er gebeurd: vroeg ze vurig hopend dat haar stem kalm en beheerst klonk. Er is een dode gevallen tijdens de operatie: zei Luycx wiens stem trilde van ongecontroleerde emotie. Wie dan: vroeg Nicky die al kon raden wie het geweest was. Ze had alles vanuit de politiewagen kunnen volgen, ze had gezien hoe Jonassons vrouw in het water werd gegooid door Naomi en hoedat Luycx en Olafson erachter aangingen  vlak nadat Jonasson in het water was gesprongen. Jonasson is naar het ziekenhuis gebracht, en helaas is zijn vrouw  degene die dit alles niet overleefd heeft. En eigenlijk zou jij ook naar het ziekenhuis moeten om onderzocht te worden: voegde Hoofdcommissaris Luycx daar na een tijdje gezwegen te hebben aan toe. Nicky knikte bevestigend waarna Luycx uitstapte, de technische recherche verwittigde dat hij Nicky Campo naar het ziekenhuis bracht waarna hij zo snel mogelijk weer hier zou terugkomen, stapte weer in, de motor startte en van de plaats delict wegreed. Nicky was intussen in slaap gevallen. Na een kwartier waren ze er eindelijk. Ze stapten gezamenlijk uit waarna ze de spoedafdeling betraden, zich aanmeldden waarna ze na een tijdje onderzocht werd.

Pijn. Dat was het enige wat Naomi op dit moment kon voelen. Voor de tweede maal in haar geestesleven werd ze verscheurd, alleen deed dat minder pijn dan op het moment dat haar geest het lichaam verlaten had op het moment dat ze in die verschrikkelijke kist om het leven gekomen was. Nog zoiets. Alle herinneringen aan die reünie kwamen in flarden terug. Ze kon wel geen emoties of wat dan ook voelen de herinneringen bleven ookal had zij geen vermogen meer om na te denken, te voelen of wat dan ook. Maar’ nu wist ze was het einde nabij. ze had gefaald en dat wist ze maar al te goed, daar moest ze zich bij neerleggen of ze het nu graag wilde of niet. ze voelde elke minuut verstrijken ze  ging op elk moment in het niets opgaan. En dan zou alles eindigen dacht ze maar in feite was dat helemaal niet het geval. De reünie had haar de das om gedaan, maar voordat ze in het niets zou opgaan moest en zou ze het motief daarvan achterhalen want ze was ervan overtuigd dat die verdomde reünie opgezet spel was maar hoe ze er opeens op kwam wist ze niet en eigenlijk kon het haar ook niet veel schelen. Hoe het ook zij: ze was zeer tevreden over zichzelf vooral als het om haar wraakacties ging. Achter het motief van die reünie zou ze echter nooit komen. En met dat gevoel loste ze eindelijk in het niets op en vreemd genoeg deed dat geen pijn. Zo eindigde het verhaal van Naomi’s leven dat op zeer jonge leeftijd beëindigde doordat ze – opzettelijk of niet in die vervloekte kist tijdens die even vervloekte reünie om het leven was gekomen. En niemand zou ooit deze vervloekte plek nog willen betreden..

De volgende dag voelde Nicky zich al een stuk beter dan de dag ervoor. Ze voelde zichzelf zo goed dat ze even dacht dat ze binnenkort ontslagen zou worden uit deze vervloekte kliniek want nu al verveelde ze zich dood en dat was te wijten aan het feit dat ze op dit moment geen boeken binnen haar bereik had die ze kon lezen al was het maar om de tijd te doden. Opeens moest ze weer denken aan de boeken van stieg  Larsson die ze een tijdje geleden nog had gelezen. Het enige wat ze zich nog kon herinneren was het feit dat ze die boeken schitterend vond en volgens haar was ze niet de enige. Ze was al content dat ze niet meer aan een infuuslijn moest hangen en dat was al een pluspunt op zich. Ze stond op en liep naar de stoel die naast haar bed stond en ging met een diepe zucht zitten. Opeens bekroop haar een onaangenaam bijna misselijkmakend gevoel als ze weer aan die reünie van een paar maanden geleden dacht. Het feit dat die reünie opgezet spel was kwam als een donderslag bij heldere hemel. En ik kan dat bewijzen… Ik heb opnames thuis liggen  die voldoende bewijs kunnen leveren om de politie ervan te overtuigen dat die reünie opgezet spel was, en zij had een donkerbruin vermoeden van wat het motief voor Naomi’s dood was of zou kunnen zijn. Het gouden zwaard… Maar het echt zeker weten deed ze natuurlijk niet. Voorlopig althans. Binnenkort zou de waarheid dan eindelijk aan het licht komen en dan zou alle ellende die er nu heerste  van de baan zijn, en daar zou zij – alleen zij – voor zorgen, dat was ze zichzelf verschuldigd. Dan zouden alle problemen eindelijk van de baan zijn. Hopelijk. Hopelijk.

Met Jonasson echter ging het niet zo goed als ze eerst gehoopt en gedacht hadden. Hij bleef buiten bewustzijn en dat was op zich al een slecht teken zeker als je naging ofdat hij zijn leven als politieman ooit nog zou kunnen opnemen of niet. Zijn toestand werd met de minuut zeer zorgwekkender. Olafson en Luycx kwamen om de zoveel tijd bij hun collega langs ookal wisten ze dat dat verloren moeite was.  Olafson ging naast Jonassons bed zitten en luisterde naar het aanhoudende gezoem en gepiep van de monitoren waarmee hij vast hing en die zijn hartslag aangaf. Hoe is dit in hemelsnaam kunnen gebeuren: vroeg hij zich hardop af terwijl hij zijn blik op zijn chef richtte.dat vraag ik me ook al de hele tijd af en ik heb zo het idee dat we op de één of andere manier gefaald hebben. We hadden, moesten en konden deze verschrikkelijke situatie voorkomen Olafson en toch hebben we dat niet gedaan. We hebben iets over het hoofd gezien denk ik en dat heeft ons de das omgedaan. Toen hij dat gezegd had viel er een doodse stilte tussen hen. Het enige geluid dat ze nog hoorden was het zoemen en piepen van de monitoren. Uiteindelijk slaakte Olafson een diepe zucht en zei zeer zorgvuldig zijn woorden kiezend: Jou treft geen blaam Hoofdcommissaris wij hadden de zaak beter moeten aanpakken hoewel we ook niet konden voorspellen dat die op zo’n fiasco zou uitdraaien. Dat weet en besef ik maar al te goed Olafson, maar ik ben de chef, ik had moeten zien en beseffen dat de zaak weleens anders zou kunnen uitdraaien  en zie nu… Hij deed er abrupt het zwijgen toe. Ze luisterden weer naar het gezoem en gepiep van de monitoren. Alles bleef hetzelfde dus dat wilde toch zeggen dat Jonassons toestand stabiel was? Angst overmande hen. Er klopt iets niet: zei een onaangenaam stemmetje in Olafsons achterhoofd maar hij sloeg daar geen acht op. Er klopt iets niet en ik weet niet wat. Kom laten we iets drinken we kunnen hier niet de hele avond blijven: zei hoofdcommissaris Luycx de steeds pijnlijkerwordende stilte verbrekend.Olafson echter reageerde niet. Hij staarde nog altijd naar het bewegingloze lichaam van zijn collega en beste vriend, vurig hopend dat hij gauw uit zijn coma zou ontwaken maar ook dat bleek maar ijdele hoop te zijn. De deur ging knarsend open en een verpleegkundige kwam de kamer binnen. Toen Olafson zijn blik ontmoette besefte hij dat het inderdaad geen enkele zin had om nog langer in deze kamer te blijven. Samen met Hoofdcommissaris Luycx liep hij de gang op waarna ze op weggingen naar de cafetaria van het ziekenhuis. Ze gingen aan een tafeltje bij het raam zitten en bestelden beide een cola die ze met smaak opdronken. Het drinken echter verliep zwijgzaam. Wanneer vind de begrafenis van Jonassons vrouw plaats: vroeg Olafson de stilte verbrekend. Als alles goed verloopt zit de kans er weleens in dat die volgende week plaats zou kunnen vinden: antwoordde Luycx op kalme toon. Zou Jonasson er ooit doorkomen? Dat is de vraag die iedereen op dit moment stelt: beaamde Luycx. Wat als hij het niet zal halen? Zo moet je niet denken: zei Luycx met een troostende ondertoon in zijn toch al zo zachtklinkende stem. Als ik een nieuwe partner zou krijgen weet ik niet goed of ik die ooit zou kunnen aanvaarden of niet: zei Olafson na een tijdje gezwegen te hebben. Maar dat zal je wel moeten Olafson. En ik ga je erbij helpen: voegde hij er direct aan toe. Toen hij dat gezegd had viel er een doodse stilte. Ze dronken zwijgend van hun cola. Olafson liet zijn gedachten de vrije loop terwijl hij zijn uiterste best deed om de herinneringen aan de verschrikkelijke gebeurtenissen van die dag te verdringen. Maar het feit dat hij dat spiegelgladde water voor zich zag hinderde dat. Er was iets met dat water aan de hand, iets wat je moeilijk normaal kon noemen. Hij haalde zijn mobiele telefoon uit zijn linkerbroekzak en toetste smets nummer in. Het duurde enige tijd voordat er werd opgenomen. Smets Luycx hier ik wil dat je een staaltje van dat water neemt om te laten onderzoeken eh ik bedoel dat de mensen van het labo een staaltje van dat water moeten nemen om dat te onderzoeken en o ja heeft de fotograaf al foto’s  van deze plek genomen? smets bevestigde dat dat al gebeurd was waarna Hoofdcommissaris  Luycx hem hartelijk bedankte en de verbinding verbrak. Zo dat is dan ook weeral geregeld: zei die terwijl hij zijn mobiele telefoon weer in zijn broekzak stak, zijn glas nam en de laatste restjes cola opdronk. Olafson dronk op zijn beurt zijn glas leeg stond op waarna ze naar de toog liepen om af te rekenen. Toen dat achter de rug was verlieten ze het gebouw langs de achterkant, stapten weer in hun auto en reden naar het politiebureau.

Één week later mocht Nicky Campo dan eindelijk weer naar huis. Ze was weer de oude en daar was ze zeer blij om. Maar toch bleek haar blijdschap overschaduwd te worden door de gebeurtenissen van de afgelopen dagen. Het feit dat ze ineens besefte dat die reünie opgezet spel was zorgde ervoor dat ze zich op de één of andere nog door een onbekende reden niet echt op haar gemak voelde. Er lag iets op haar lever en ze moest dat kwijt het enige probleem echter was het feit dat ze niemand wist afgezien van haar ouders natuurlijk tegen wie ze dat allemaal kon vertellen. Haar ouders kon ze wel vertrouwen maar dit was iets veel gecompliceerder als een gewoon probleem. Toen ze eenmaal thuis was begroette haar ouders haar met een knuffel die ze eigenlijk op dit moment absoluut niet wilde, maar ze wist dat tegenstribbelen geen enkel effect zou hebben op haar ouders. Toen haar ouders vroegen wat er allemaal gebeurd was en of alles wel oké met haar was besloot ze direct de waarheid te vertellen want zoals het spreekwoord zegt: Eerlijk duurt het langst. En dus begon ze haar verhaal. Ze vertelde alles op één ding na. Het gouden zwaard. Ze hoopte vurig dat het gouden zwaard  nog altijd ien haar kast verborgen lag en dat haar ouders het – toevallig of niet – ontdekt zouden hebben want als dat gebeurde zouden er weleens vreemde en gruwelijke dingen kunnen gebeuren. Haar ouders lieten echter niets blijken en daar was ze hen zeer dankbaar voor. Eigenlijk ben ik niet helemaal eerlijk tegen ze geweest dus dat spreekwoord of gezegde was in deze situatie eigenlijk allesbehalve van toepassing ze liep regelrecht op de kast toe en deed de glazen deuren zorgvuldig open, bang dat haar ouders het scherpe gekraak van de scharnieren tot in de woonkamer konden horen. Maar dat was gelukkig niet het geval. ze haalde het zwaard uit de kast en bestudeerde het al voor de zoveelste keer in haar leven dat ze niet meer wist hoeveel zeer aandachtig. Maar dat deed er nu niet toe. Het belangrijkste op dit moment was het feit dat niemand het zwaard ooit te zien zou krijgen. Ze liep met het zwaard naar het bed en plofte met een zucht neer het zwaard met de scherpe punt van haar afgekeerd en begon alle gebeurtenissen op een rijtje te zetten of probeerde dat tenminste, want haar gedachten dwaalden steeds weer naar dat onheilspellende meer af waarin het lijk van Jonassons vrouw als een spookachtige verschijning dreef, vastbesloten om niet te sterven iets wat spijtig genoeg wel gebeurd was. Ze luisterde met ingehouden adem naar de intense stilte die er in haar slaapkamer heerste en bedacht dat Naomi weleens gelijk zou kunnen hebben met het feit dat ze op het moment van haar verstikking totaal machteloos stond tegenover de overige groep studenten die als puntje bij paaltje kwam  ook machteloos stonden toe te kijken hoe één van hen in die kist zat te stikken wegens gebrek aan zuurstof. Ze voelde zich op dit moment zeer schuldig ookal wist en besefte ze maar al te goed dat haar niets te verwijten viel. ze stond weer op liep naar de kast en borg het zwaard daar zorgvuldig op, vurig hopend dat niemand – zelfs haar eigen ouders niet – het ooit te zien zou krijgen. Ze sloot de kast zorgvuldig af waarna ze weer op het bed ging zitten. Ze boog het hoofd en dacht na. Er was iets wat al de hele tijd in haar onderbewustzijn aan het dobberen was en ze deed haar uiterste best om dat dobberend  iets uit het niets op te vissen maar het lukte haar niet al te best ookal wist ze maar al te goed dat dat ene ding weleens zeer belangrijk zou kunnen zijn voor de politie en ook een beetje voor haar zelf. Dat ene ding was niet een beetje belangrijk voor haar maar heel belangrijk zo belangrijk zelfs dat dat weleens haar hele leven voorgoed zou kunnen veranderen. Opeens drong het tot haar door. Ze stond op, liep naar haar bureau waarvan ze de onderste lade opende en er een dvd-hoesje uithaalde want in dat hoesje zat het bewijsmateriaal, met deze dvd kon ze aan de politie bewijzen dat die reünie geen toevallige gebeurtenis was maar opgezet spel. Morgen zou ze ermee naar de politie gaan nu was het er nog veel te vroeg voor vond ze. Jawel.

Weer een week later vond de begrafenis van Jonassons vrouw plaats. Jonasson echter kon er spijtig genoeg niet bij zijn want hij lag nog altijd in coma en de artsen vroegen zich bezorgd af ofdat hij er ooit weer zou uitgeraken of niet. Jonassons toestand was echter wel stabiel maar als het zo zou blijven zoals het nu was steeg de kans wel dat hij er nooit meer zou uitgeraken. Langs de andere kant kon het ook heel goed zijn dat Jonasson pas uit zijn coma ontwaakte als hij helemaal genezen was maar die kans was zeer klein. Je weet maar nooit: zei men tegen elkaar maar erg overtuigd was men niet echt. Olafson en Luycx zaten op de eerste rij en spraken zachtjes tegen elkaar. De familie van Jonasson en diens vrouw zaten net als hun vrienden op de rijen achter die van Olafson en Luycx. De begrafenisplechtigheid was zeer ingetogen en intiem, er werden teksten voorgelezen, liedjes gezongen en er werd ook aan poëzie gedaan. Olafson en Luycx spraken op hun beurt woorden van troost uit naar de overige familie en vrienden toe waarna ze eraan toevoegden dat ze het zeer spijtig vonden dat Jonasson er zelf niet kon bijzijn vanwege het feit dat die nog altijd in coma lag. Toen dit alles eenmaal achter de rug was  gingen ze weer op hun plaats zitten en luisterden met tegenzin naar de woorden die de priester te zeggen had. Na twee uur was de dienst dan eindelijk afgelopen en konden ze uit die warme kerk ontsnappen. Buiten was het echter niet frisser dan binnen, de hitte leek wel overal te zijn en de zon brandde genadeloos op hun kruin. O had ik maar een zonnepet mee: kreunde Olafson terwijl ze de kerk verlieten. Luycx echter reageerde daar niet op. Ze betraden het kerkhof waarna ze op een open plek bleven staan. Iedereen was verzonken in zijn of haar duistere en vooral triestige gedachten maar deden hun uiterste best dat niet aan elkaar te tonen ookal hadden ze daarvoor redenen te over. Luycx en Olafson hielden zich afzijdig van de rest van de groep rouwende en keken van op een afstand toe hoe de kist met de gestorvene in de grond zakte. De doodsoorzaak bij Jonassons vrouw was maar al te duidelijk geweest. Verdrinking. Dat was de uiteindelijke diagnose van de patholoog-anatoom geweest. De priester sprak zijn laatste woorden waarna hij de familie en vrienden veel sterkte toewenste met het verwerkingsproces dat zich nu in volle hevigheid in werking zou zetten wanneer alles achter de rug zou zijn. En de grootste schok weliswaar is voor Jonas Jonasson zelf die er helaas niet bij kon zijn vandaag, moge de Heer dan ook samen met hem zijn en hem bijstaan in deze moeilijke, pijnlijke periode vooral omdat hij zelf nog meer moet verwerken dan zijn overige collega’s, vrienden en familieleden. Tevens moet ik er ook direct aan toevoegen dat de schok voor de familie van Jonassons vrouw nog  vele en vele erger zou zijn dan voor de familie van Jonasson zelf. Moge ook hier de Heer hen bijstaan in deze moeilijke periode. Toen hij dat gezegd had gaf hij aan iedereen een hand en een schouderklopje ten teken dat hij aan hen zou blijven denken en steunen. Luycx en Olafson begroette hij als laatste en zei: Ik hoop dat Jonas Jonasson zo spoedig mogelijk uit zijn coma ontwaakt. Dat hopen we al de hele tijd: zei Olafson op kalme toon. In ieder geval wens ik jullie nog veel sterkte toe. Toen hij dat gezegd had draaide hij zich om en liep terug naar de pastorie. Olafson en Luycx gingen weer terug naar het politiebureau. Olafsons gedachten dwaalden weer af naar alles wat met dit vervloekte onderzoek te maken had. Één ding echter bleef als een soort vlieg rondspoken in zijn versufte brein. Het gouden zwaard. Nicky Campo was vorige week naar het politiebureau gegaan met de verklaring dat die reünie opgezet spel was en die woorden bleven in Olafsons hoofd hangen. Hij had de vragen gesteld terwijl Luycx noteerde wat Nicky Campo te zeggen had. Vervolgens had ze hen een dvd overhandigd waarop volgens haar te zien was dat die reünie op voorhand gepland was. Hij had die film echter nog niet grondig bekeken. Hij had dat moment altijd uitgesteld in de hoop dat Jonasson tijdig hersteld zou zijn zodat hij die film samen met hem kon bekijken, maar aangezien Jonasson in coma bleef zat er uiteindelijk niets anders op dan die film met iemand anders te bekijken. Luycx bijvoorbeeld.

Nicky  was trots op zichzelf vanwege het feit dat ze vorige week naar de politie was gestapt en had gezegd dat die reünie geen toevallige gebeurtenis was maar opgezet spel, alleen maar om Naomi uit de weg te kunnen ruimen. Maar met welk motief? Ze had sterk het vermoeden dat het iets met dat gouden zwaard te maken had maar wat precies kon ze niet verzinnen.  Nu wist de politie evenveel als zij als het om haar bedenkingen ging en het was de taak van de politie om dat spoor waar zij hen op gezet had nader te onderzoeken, ookal was dat spoor nogal vaag en op eventuele pistes gebaseerd,maar het was het onderzoeken waard. Ik moet dat zwaard begraven dacht ze bij zichzelf. Maar waar? Als dat zwaard het motief voor Naomi’s dood zou zijn loop ik binnenkort waarschijnlijk ook de kans om vermoord te worden… dat vervloekte zwaard moet hier zo snel mogelijk weg en het liefst vanavond nog, anders is het te laat. Ze ging weer op haar bed zitten en liet de gedachten de vrije loop. Ze zag die cel weer voor zich, een kille vochtige, donkere mufruikende, krappe ruimte waar ze dagenlang zonder enige reden in opgesloten zat met alleen maar water en brood als maaltijden en waar ze haar behoefte gewoon in een hoek moest doen omdat er geen sanitair voorzien was.

Hoofdcommissaris Luycx kreeg opeens telefoon van het ziekenhuis met het onvoortreffelijke nieuws dat inspecteur Jonas Jonasson eindelijk uit zijn coma ontwaakt was en dat zijn toestand voortreffelijk genoeg zeer sterk verbeterd was. Zijn toestand was zo goed dat ze hem konden bezoeken. Luycx reageerde opgelucht en vertelde dat meteen door aan Olafson die op hete kolen zat. Dan kan hij ons eindelijk vertellen wat er precies gebeurd is: zei Olafson op kordate toon. Ik denk dat dat nog te vroeg is om daarnaar te vragen: zei Luycx op waarschuwende toon. Maar Olafson sloeg geen acht op hetgeen Hoofdcommissaris Luycx daarnet tegen hem gezegd had. Hij was veel te nieuwsgierig om daarmee rekening te kunnen houden. Ze gingen zwijgend naar het ziekenhuis waarna ze zich aanmeldde aan de balie waarna ze doorverwezen werden naar de verdieping waarop Jonasson lag. Jonasson lag op een eenpersoonskamer de krant te lezen van die dag. Het was maar al te duidelijk dat Jonasson nog niets afwist van de dood van zijn vrouw, en onwillekeurig kreeg Olafson spijt over het feit dat zij zonder dat Jonasson afscheid van haar had kunnen nemen begraven was. Hij verdrong die pijnlijke gedachte met het idee dat als Jonasson daar ooit achter zou komen er nog zeer nare dingen te gebeuren stonden. Jonasson keek op toen hij zijn collega’s en vrienden zijn kamer zagen binnenkomen. Hij legde de krant met een brede glimlach op zijn gezicht weg en staarde de mannen één voor één zeer aandachtig aan. Hoe laat is het nu: vroeg hij na enige tijd gezwegen te hebben. Het is middag: zei Olafson droogjes. Jonasson glimlachte breed naar hem toen hij die droge opmerking te verwerken kreeg. En hoe gaat het voor de rest met je: vroeg Luycx na een korte stilte. Prima zeer prima zelfs: merkte Jonasson droogjes op. Luycx draaide zich om en wierp Olafson een veelbetekenende blik toe. Hij weet er nog niets van: fluisterde Olafson op nauwelijks hoorbare toon. Leeft mijn vrouw eigenlijk nog: vroeg Jonasson de steeds pijnlijkerwordende stilte verbrekend. Helaas niet: zei Luycx op meelevende toon. Wat wil je daarmee zeggen: vroeg Jonasson op scherpe toon. Zijn glimlach was direct van zijn gezicht verdwenen net als die felle schittering in zijn ogen. Jullie willen me toch niet zeggen dat zij d-d-dood is? Olafson wierp hem een duistere blik toe. Het was alsof Jonassons hart opeens in een ijsklomp veranderd was die als een baksteen in een diepe put viel. Kan ik haar zien: vroeg Jonasson op aarzelende toon. Even was het stil en toen schraapte Olafson luid zijn keel en zei zeer zorgvuldig zijn woorden kiezend: Ik ben bang dat dat niet meer mogelijk is Jonas het spijt me. Jonasson keek hem geschokt aan. Je bent mij toch niets aan het wijsmaken hoop  ik? Ik spreek de volledige waarheid Jonasson: zei Olafson op sussende toon. De begrafenis was drie dagen geleden. Jou familie wou wachten totdat jij weer uit de coma ontwaakt zou zijn en voldoende hersteld zou zijn om de begrafenis bij te wonen, maar de familie van jou vrouw was het daar niet mee eens en wilde dat de begrafenis deze week nog zou plaatsvinden en hielden geen rekening met jou zorgwekkende toestand. Ze oefenden zoveel druk op jou familie uit dat ze met tegenzin besloten om de begrafenis zonder jou door te laten gaan. Jonassons ogen waren dof en leeg en staarden naar het niets in het bijzonder. Er spookte zoveel door zijn hoofd dat hij er geen woorden voor kon vinden. Tenslotte zei die: Ik stel jullie eerlijkheid  echt op prijs maar jullie moeten ook verstaan dat ik een beetje kwaad op jullie ben vanwege het feit dat jullie niets ondernomen hebben om de begrafenis uit te stellen totdat ik voldoende hersteld zou zijn om afscheid van mijn dode echtgenote te kunnen nemen. Olafson en Luycx keken hem begrijpend aan. Uiteindelijk zei Olafson: We hebben ons uiterste best gedaan om de familie van jou vrouw op andere gedachten te brengen, maar dat heeft niets uitgehaald, ze dreigden zelfs met zware maatregelen als we ons betoog zouden verder zetten: voegde hij er snel aan toe vurig hopend dat Jonasson dat zou begrijpen.Uiteindelijk werd zijn hoop werkelijkheid en verdween Jonassons kwaadheid. Ik had dat wel gedacht dat die familie moeilijk zou doen. Ze konden het vroeger niet verkroppen dat hun zuster met een politieman trouwde en blijkbaar kwam dat weer bij hen naar boven in die discutie. Ze konden me bij wijze van spreken niet luchten of zien: voegde hij daaraan toe. In het begin trok ik me dat aan maar nu kan het me eigenlijk niet meer schelen. Jonasson vertelde maar door over zijn privéleven wat zeer interessant was – want ze wisten niet veel van Jonasson af – maar na een tijdje moest Olafson toch toegeven dat de lol eraf aan het gaan was. Maar hij liet dat niet aan zijn allerbeste vriend en collega blijken. Toen hij eindelijk uitverteld was viel er een doodse stilte in de kamer. Tenslotte zei Olafson: Je krijgt binnenkort het rapport waarin alles tot in detail beschreven staat van wat er allemaal gebeurd was vanaf het moment dat jij buiten bewustzijn en in coma lag want om het dossier volledig te maken moet jij jou verklaring van dit alles er ook nog aan toevoegen: voegde hij daar snel aan toe. Dat komt wel in orde maak je je daar maar geen zorgen over: zei Jonasson op opgewekte toon. Ik wil niks liever dan weer aan het werk gaan: voegde hij daaraan toe. O ja als je tijd hebt moeten we eens naar een film kijken: zei Olafson de stilte verbrekend. Waarom dan wel? Nicky Campo heeft me vorige week een dvd bezorgd waarop die reünie volledig te zien is, en ze heeft me daarbij vermeld dat die reünie geen toevallige gebeurtenis was. Toen hij dat gezegd had viel er opnieuw een doodse stilte. Met een schok besefte Jonasson wat Olafson bedoelde. Wil je daarmee beweren dat die reünie… Ik beweer helemaal niets Jonasson het is Nicky die me dat vertelde en beweerde, en eerlijk gezegd moet ik haar daar gelijk in geven. Alles wat zij gezegd heeft was tot nu toe al waar geweest dus waarom zou dat deze keer niet weer het geval  zijn? Je hebt gelijk Olafson als ik hier eenmaal wegkan ben ik bereid om samen met jou die dvd grondig en van voor tot achter en van achter tot voor te bekijken. Oké, dat is dan ook weeral geregeld: zei Olafson waarna hij zich omdraaide en tegen hem zei dat ze  ervandoor moesten. Tot de volgende keer en bedankt voor langs te komen: riep Jonasson hen achterna terwijl ze richting uitgang liepen, de hete parking betraden, in hun auto stapten en weer naar het politiebureau reden. Olafson en Luycx waren zeer content over het feit dat Jonasson eindelijk uit zijn coma ontwaakt was en dat hij binnenkort weer aan het werk kon.

Die avond nam Nicky een besluit. Ze wachtte totdat haar ouders in bed lagen alvorens het gouden zwaard uit de goedbeveiligde vitrinekast te nemen waarna ze het zwaard in de tuin ging begraven. Dat was volgens haar de enige mogelijkheid om ervoor te zorgen dat het zwaard in veiligheid te brengen. De nacht was koel en helder. De sterren en maan gaven een helwit schijnsel op de bloemen en planten waaruit hun tuin bestond. Ze liep naar het tuinhuis, deed de deur voorzichtig van het slot en haalde er een schop uit die haar geschikt leek, deed de deur weer zorgvuldig op slot en liep naar het midden van de tuin waar ze als een bezetene begon te graven. Het zwaard lag naast haar in het gras te blinken als een hoop schoongeveegde diamanten en edelstenen. Ze hoopte vurig dat haar ouders niet zagen waarmee ze bezig was want dan zou het zwaard ontdekt worden en dat moest ze absoluut zien te vermijden. Het graven in de zachte aarde gaf haar een rustgevend gevoel, ja het leek er zelfs op dat alle stress van de afgelopen maanden opeens van haar schouders gevallen was. Ze werd echter uit haar overpeinzingen opgeschrikt door het plotse gekras van een kerkraaf en bijna liet ze haar schop vallen. De kuil was al diep, maar nog niet diep genoeg. De berg aarde die naast de kuil lag leek net op de buik van een reusachtig iemand die daar lag te slapen. De wind streek over haar gezicht waardoor haar haar in de war kwam te zitten. Een wolk schoof plotseling voor de maan zodat het licht als sneeuw voor de zon verdween. Na wat wel uren leek besloot ze dat de kuil diep en breed genoeg was waarna ze het zwaard voorzichtig oppakte en daar langzaam mee naar de zopas gegraven kuil liep waar ze het zwaard centimeter voor centimeter in de kuil liet zakken. Het zwaard  paste perfect in de kuil. Eindelijk kon ze weer opgelucht ademhalen nu het zwaard eenmaal begraven was. En nu maar hopen dat niemand het ooit zou ontdekken: zei ze hardop tegen zichzelf vurig hopend dat haar ouders haar niet gehoord hadden. Ze dichtte de kuil met de berg aarde die er naast lag en toen dat eenmaal achter de rug was kon ze echt opgelucht adem halen. ze borg de schop weer in het tuinhuis op waarna ze de berg aarde volledig plattrapte, waarna ze weer naar haar slaapkamer  ging waar ze met een zucht weer in bed ging liggen blij dat het gouden zwaard  eindelijk begraven was en dat niemand het gouden zwaard  nooit of te nimmer zou ontdekken. Hopelijk.

Haar ouders echter hadden van dit alles gelukkig niets gezien of gehoord en daar was Nicky Campo dan ook zeer tevreden over. Die nacht sliep ze slecht want in haar dromen keerde ze weer terug naar die donkere, beschimmelde, vochtige, kille, krappe, naar haar eigen uitwerpselenruikende cel en dacht voor de zoveelste keer in haar leven dat het weldra met haar afgelopen zou zijn. Om haar heen hoorde ze geluiden die ze nog nooit eerder in haar leven gehoord had en dat zorgde ervoor dat ze ineenkromp van een plotselinge angst die ervoor zorgde dat ze niets meer kon doen. Het kan elk moment met mij afgelopen zijn: zei ze hardop tegen zichzelf. Naomi kan elk moment afkomen om me op een gruwelijke wijze van kant te maken. Wat moet ik nu in hemelsnaam uitrichten tegen mijn allerbeste vriendin die opeens een vijand voor me geworden is? En met die verschrikkelijke vragen waarvan ze het antwoord nooit te weten zou komen schoot ze wakker en veerde met een geweldige ruk recht waarna ze met een versufte blik in haar ogen om zich heen keek om er zich ervan te overtuigen dat er niets aan de hand was en dat ze op dit moment er van verzekerd kon zijn dat  ze ook werkelijk veilig was. ze richtte haar blik op de spiegel die tegenover haar aan de muur hing en even was ze bang geweest dat die zou barsten  en dat er op de plaats waar het glas eerst gezeten had nu zich een gezicht van iemand zou bevinden dat ze ooit eerder aanschouwt had. Maar tegelijkertijd wist en besefte ze maar al te goed dat dat niet kon en ging gebeuren want ze was ervan overtuigd dat Naomi voor de tweede keer gestorven was. Wat zou er nu van haar geworden zijn? Die vraag kwam opeens bij haar op toen ze weer ging liggen. Op die vraag zou ik nooit het antwoord te weten komen: voegde ze er direct aan toe. Moet dat dan misschien: vroeg een klein onaangenaam stemmetje in haar achterhoofd op scherpe toon.  Nicky besloot om daarop niet in te gaan.

De volgende ochtend werd ze vroeg wakker en vroeg zich af ofdat haar ouders goed geslapen hadden of niet. Toen ze beneden was ging de telefoon. Ze liep erop af en pakte de hoorn van de haak benieuwd wie er zo vroeg op de ochtend opbelde. Tot haar grote verbazing hoorde ze de stem van Olafson aan de andere kant van de lijn.  Nicky je zei een tijdje geleden dat je die kist met daarin het lijk van jou beste vriendin moest begraven:. Ja dat klopt: zei Nicky met enige tegenzin. Wat is daarmee? O niets in het bijzonder: zeiOlafson.Even viel er een stilte en toen vroeg Olafson zeer zorgvuldig zijn woorden kiezend: zie je het zitten om vandaag met mij naar die plek te gaan zodat je me de plek kunt tonen waar je die kist begraven hebt? Geen enkel probleem: zei Nicky kalm hoewel ze zich benauwd begon te voelen. Wanneer wil je dat doen? Liefst vandaag nog als je het niet erg vind: zei Olafson nog steeds op diezelfde voorzichtige toon. Ik kom je tegen tien uur halen is dat goed? Prima: zei Nicky op kalme toon. Ik zal klaarstaan: voegde ze er direct aan toe waarna ze de verbinding verbrak en aan tafel ging zitten om te ontbijten.

Om tien uur ’s ochtends kwam Olafson Nicky Campo ophalen waarna ze samen met de rest van het team naar de plaats delict reden waar Nicky hen de plaats kon aanduiden waar ze de kist met daarin het lijk van Naomi begraven had. Toen ze er eindelijk waren voelde Nicky zich nietbepaald op haar gemak, iets wat de rest van het team ook ervaarde en wat zeer normaal was gezien hetgeen er zich er de afgelopen periode op deze vervloekte plek had afgespeeld. Gezamenlijk liepen ze naar het middelpunt van het terrein en bleven dar staan hun blikken allen op Nicky Campo gericht. De stilte die er heerste was intens en alles verkillend. TENSLOTTE vroeg Olafson de steeds pijnlijkerwordende stilte verbrekend: waar heb je die kist begraven? Nicky wees de plek zwijgend aan. Bedankt. Olafson richtte zich tot de technische recherche en zei hen dat ze konden beginnen met de graafwerkzaamheden. Nicky en de rest keken toe hoedat ze aan het werk gingen en na minstens een halfuur gewacht te hebben zei smets dat ze wat dichter moesten komen zodat ze het gapende gat eens wat beter konden bekijken. Nicky boog zich samen met  Olafson, Hoofdcommissaris Luycx en de rest van het rechercheteam  over het gapende gat dat de technische recherche na een halfuur gegraven te hebben onthuld hadden en zag tot haar grote afschuw dat de kist die ze tijdens die reünie moest begraven er niet meer lag. Angst bekroop haar als een dier die haar prooi besluipt, vastbesloten haar prooi te verorberen. De angst steeg als braaksel naar haar keel en benam haar de adem zodat ze opeens geen lucht meer kon halen. Even was ze bang dat ze daardoor zou flauwvallen maar dat gevoel verdween even snel als het gekomen was. Wat is er in hemelsnaam met die kist gebeurd? Dat is echter een raadsel dat we nooit zullen oplossen hoe graag we dat ook willen: zei Hoofdcommissaris Luycx op sussende toon terwijl hij Nicky met een meelevende blik in zijn ogen aanstaarde. Jou treft echter geen blaam Nicky en dat weet jij net zo goed als ik: voegde hij eraan toe na een tijdje gezwegen te hebben. Bedankt voor al de hulp die jij ons geboden hebt, moesten we jou hulp niet gehad hebben was de zaak nu nog niet opgelost. Nicky keek hen allen breedglimlachend aan en zei dat ze dat helemaal niet erg gevonden had en dat ze de politie graag van dienst wilde zijn. De technische recherche was nog altijd bezig met het opsporen van eventuele  vingerafdrukken die ze ook na een tijdje gezocht te hebben dan ook vonden en die – bleken later nadat ze van Nicky Campo een dna-staaltje hadden afgenomen – van Nicky Campo te zijn zodat ze haar volledig als mogelijke verdachte konden buitensluiten waardoor ze toch een enigszins vrij leven kon lijden, iets wat haar niet echtscheen te lukken dan ze aanvankelijk gedacht had.  Tenslotte had Olafson haar apart genomen en gevraagd ofdat dat gouden zwaard een schede had of niet waarop Nicky hem antwoordde dat zij nooit een schede of iets dergelijks van Naomi gekregen had toen zij haar gouden zwaard aan haar had overgedragen. Bedankt voor de informatie: zei Olafson waarna hij weer naar zijn auto liep en wegreed. Die avond kroop ze vroeg in bed en viel algauw in een diepe, rustige, ondoordringbare, vredige slaap. De kuil was terug dichtgegooid en op de plaats van het graf zouden weldra honderden bloemen bloeien zodat Nicky Campo altijd als ze op die plek was aan haar beste vriendin kon terugdenken, net als aan de vredige tijd die zij samen doorgemaakt hadden, en wat het gouden zwaard betrof: daar dacht ze een hele tijd niet meer aan. Voorlopig althans.

Een week later mocht Jonasson dan eindelijk weer naar huis. Hij verliet tegen 10 ’s ochtends het ziekenhuis waarna hij direct op wegging naar het politiebureau om zijn collega’s en Hoofdcommissaris Luycx eens goed te verrassen want ze hadden dat naar zijn mening verdiend. Hij liep de hal van het politiebureau binnen waarna hij zonder een woord tegen de receptioniste achter de balie te lossen meteen doorliep naar het kantoor van Luycx. Luycx echter zat achter zijn bureau en was zoals gewoonlijk verdiept in een memo dat voor hem op het gladgepolijste bureaublad lag waardoor hij niet eens opmerkte dat er iemand op zijn deur had geklopt. Jonasson klopte nogmaals en wachtte totdat Hoofdcommissaris Luycx zou reageren. En dat gebeurde dan uiteindelijk ook. Luycx stond op, liep naar de deur en deed die aarzelend open, benieuwd naar het feit wie hem zo vroeg op de ochtend het waagde hem te storen. Maar toen hij Jonasson in de deuropening zag staan verscheen er een brede glimlach op Luycx gezicht waarna hij hem zonder iets te zeggen hem binnenliet en hem een plaats voor zijn bureau aanwees om te gaan zitten. Welkom terug: zei Luycx op vriendelijke toon. Ik ga Olafson halen want die zal blij zijn te horen dat jij weer onder ons bent. Jonasson reageerde daar niet eens op. Zijn gedachten waren al lang weer afgedwaald naar de gebeurtenissen die er zich een maand of twee geleden hadden afgespeeld maar Hoofdcommissaris Luycx sloeg daar geen enkele acht op. Integendeel zelfs. Hij was zo blij met het feit dat Jonasson weer terug was dat hij er niet eens aan gedacht had hoedat Jonasson zich op dit moment voelde ongeacht het feit dat hij eindelijk uit dat vervloekte ziekenhuis ontslagen was en dat hij binnenkort weer samen met Olafson weer aan het werk kon gaan. Luycx verdween uit het zicht en kwam een tijdje later terug met Olafson in zijn kielzog. Luycx hield een fles champagne onder zijn linkerarm en Olafson droeg een dienblad met daarop schalen koekjes en een stuk of twintig champagneglazen. De rest van het team kwam er intussen ook bijzitten en wensten Jonasson van harte welkom waarna ze een toost op hem uitbrachten en er daarna het zwijgen toe deden alsof ze verwachtten dat Jonasson een speech zou houden. Tenslotte schraapte hij luidruchtig zijn keel en zei: Bedankt voor dit hartelijke ontvangst, ik had nooit gedacht dat ik zo hartelijk onthaald zou worden. Tevens ben ik weer helemaal de oude en heb weer zin om er weer tegenaan te gaan natuurlijk met Olafson en Hoofdcommissaris Luycx maar ook met de rest van het rechercheteam. Toen hij uitgesproken was begon iedereen te applaudisseren. Dat was gesproken: zei Luycx lachend waarna hij Jonasson een ferme klap op diens linkerschouder gaf. Daar drinken we op. En gezamenlijk pakten ze hun champagneglazen en zeiden in koor: Proost en moge inspecteur Jonas Jonasson nog lang deel uitmaken van dit rechercheteam. Jonasson echter hield zich afzijdig van de rest van het team. Olafson zag het en volgde zijn vriend richting uitgang. Jonasson liep zwijgend naar zijn kantoor met Olafson in zijn kielzog. Hij deed de deur open en liet Olafson voorgaan. Zelf ging hij na de deur achter zich dicht te hebben gedaan achter zijn bureau zitten waarna hij Olafson diep in de ogen aanstaarde. Wat is er aan de hand Jonasson: vroeg Olafson na een tijdje gezwegen te hebben. Ik moet opeens aan de komende kerstperiode denken: zei Jonasson de steeds pijnlijkerwordende stilte verbrekend. De gedachte dat ik dit jaar Kerstmis zonder mijn vrouw moet vieren is ronduit afschuwelijk. Olafson keek zijn vriend lang en meelevend in de ogen. Tenslotte zei die: Je bent helemaal niet verplicht om Kerstmis te vieren, ik kan heel goed begrijpen dat je nu liever geen kerstmis wil vieren omdat je vrouw er niet meer is, maar bedenk één ding. En dat is: vroeg Jonasson die een opkomende glimlach niet kon onderdrukken. Je kunt kerstmis altijd bij ons doorbrengen, zo zorg je ervoor dat je niet alleen bent: zei Olafson vriendelijk. Bedankt: zei Jonasson waarna hij zich omdraaide en de gang opliep om het politiebureau zo geruisloos mogelijk te verlaten. Hij wilde op dit moment eventjes helemaal alleen zijn om alles op een rijtje te kunnen zetten. Het duizelde hem, maar hij sloeg daar geen enkele acht op. Nog niet tenminste. Nog niet, maar dat zal niet lang meer duren wist hij met een wrang gevoel in zijn binnenste. Einde verhaal

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.