Het machtspel: Hfdst 9: Het overwachte en ongelukkige heengaan van Jonassons vrouw en de bevrijding van Nicky Campo

Door Nature gepubliceerd op Saturday 28 May 20:42

Hoofdstuk 9: Het onverwachte en ongelukkige heengaan van Jonassons vrouw en de bevrijding van Nicky Campo

 

Nicky zat voor zich uit te staren met een zeer strakke blik in haar donkere ogen. Ze rook de geur van schimmel, vocht en haar eigen uitwerpselen die als een soort korst om heel haar naakte lijf lag. Om haar heen heerste er de stilte van het graf, en dat maakte haar enigszins zeer ongerust. Haar hoofd was volkomen leeg en het kostte haar grote moeite om helder na te denken, alles wat er de laatste tijd gebeurd was leek als een soort benevelde waas om haar geest te zweven en dat zorgde ervoor dat ze niet helder kon denken. Ze vroeg zich opeens af ofdat haar ouders al wisten dat zij verdwenen was en dat de kans groot was dat ze deze plek niet meer zou verlaten. Opeens hoorde ze in de verte een onaards geluid dat haar nekharen rechtovereind deden staan. Angst sneed als een dubbelsnijdend zwaard door heel haar binnenste leek het wel. Maar het geluid was weer als sneeuw voor de zon verdwenen zodat het weer akelig stil werd in haar vochtige, beschimmelde, naar urine en uitwerpselenruikende cel en de omliggende grotten. Ze ging op de smerige vloer liggen en deed haar uiterste best om in slaap te vallen en net op het moment dat ze ingedommeld was werd er hard op haar celdeur geklopt zodat ze met een schok wakker werd en als een pijl uit een boog rechtovereind ging zitten en spitste haar oren tot het uiterste zich vurig afvragend wie er zonet zo hard op haar celdeur geklopt had. Sorry dat ik u iets misdaan heb, zeer goed wetend en beseffend dat dat niet zo het geval is: prevelde Nicky binnensmonds. En jou gouden zwaard is zeer goed beveiligd, dus daar moet je je alvast geen zorgen meer over maken Naomi en dat heb ik je al meer dan genoeg duidelijk gemaakt, dus hou godverdomme op met me te beschuldigen en me te kwellen, daar los je niets mee op en dat weet jij net zo goed als ik. Maar zoals te verwachten viel kreeg ze daarop geen antwoord terug van de geest van Naomi. Toen hoorde ze opnieuw een soort kloppen, maar deze keer was dat niet op haar celdeur, maar klonk het alsof er iemand op de muur aan het kloppen was. Betekende dat dat zij toch niet de enige was die door Naomi gevangen werd gehouden, of was het geluid afkomstig door het feit dat er iemand zich in een soort rioolbuizen bevond, zodat het geluid klonk alsof er iemand werkelijk op haar celmuur aan het bonken was?  Laat me met rust, ik laat je ook met rust, en ik heb je nooit of te nimmer lastiggevallen Naomi dus stop ermee alstublieft. Toen hoorde ze een soort gefluister uit de muur opklinken zodat ze er kippenvel van kreeg. Waarom doe je dit in hemelsnaam? Nicky ik blijf je achtervolgen zolang dat nodig mocht blijven: zei de stem van Naomi op kille fluistertoon. Maar ik heb je toch al gezegd dat ik je niets misdaan heb, en dat je gouden zwaard heel goed beveiligd is? Of is dat misschien niet voldoende? Even viel er een doodse stilte in haar cel en toen zei Naomi: Nee dat is helemaal niet voldoende, want het feit dat jij me niets misdaan hebt is alleen maar op leugens gebaseerd, leugens die je door de rest van het gezelschap zijn opgelegd in de hoop dat ik daar nooit achter zou komen iets wat jullie helaas niet gelukt is vriend. Maar ik stel het zeer erg op prijs dat het gouden zwaard veilig is. Dat zorgt er echter niet voor dat je zult worden vrijgelaten Nicky hoe graag je dat ook zou willen integendeel zelfs. Toen ze dat gezegd had viel er opnieuw een doodse stilte in de cel. Ik vind het verschrikkelijk spijtig voor jou dat je hier langer moet zitten dan je aanvankelijk gedacht had, maar ik moet je helaas mededelen dat je hier niet levend zult wegkomen.dat had ik intussen wel begrepen hoor Naomi danku ik had niet anders van je verwacht: voegde ze er direct aan toe waarna ze eindelijk in een diepe zij het onrustige slaap viel. ze wist en besefte maar al te goed dat Naomi intens van deze hachelijke situatie waarin ze zich nu bevond genoot als van een goede frisse pint, een fris glas kava, champagne of een goed glas rode of witte wijn een vergelijking die eigenlijk op niets trok.midden in de nacht – of was het nu dag – werd Nicky Campo opeens met een schok wakker waarna ze rechtop veerde. Ze moest zeer dringend haar behoefte doen, maar had geen zin dat in haar cel te doen ookal had ze geen andere keus. De cel stonk al goed genoeg en als de geur nu nog verergerde zou het weleens kunnen zijn dat ze van haar stokje zou gaan, iets wat Naomi zeer amusant gevonden zou hebben. Uiteindelijk gaf ze zich over, liep naar de linkerhoek en ledigde daar haar darmen. De geur was overweldigend en maakte haar misselijk zodat ze het gevoel kreeg dat ze moest kotsen, maar ze bedwong de neiging om alles onder te kotsen wat er onder te kotsen viel. Toen ze klaar was liep ze weer naar het middelpunt van haar cel, ging liggen en viel weer als een blok in diezelfde, diepe en onrustige slaap als de vorige keer. Ik krijg je nog wel Naomi bereidt je maar al voor op het ergste. Dat was het laatste wat Nicky dacht alvorens ze in die diepe, onrustige slaap viel. Dat was haar manier van wraak nemen. Van haar was Naomi nog lang niet af, daar mocht ze op rekenen.Haar angst maakte plaats voor een gevoel van strijdlust zoals ze die nog nooit eerder ervaren had.ze zou weldra ontsnappen en wel op een manier die Naomi nooit voor mogelijk gehouden zou hebben.  Nicky Campo zou weldra zegevieren en dat met behulp van inspecteur Jonas Jonasson, maar wat ze nog niet wist was het feit dat diens vrouw ook hier gevangenzat en wel in een cel die nog dieper in de grotten lag dan de hare. En haar cel zag er een stuk properder en frisser uit dan de hare. Nicky draaide zich op haar linkerzijde maar werd niet wakker.Nog niet, nog niet.

Hoofdcommissaris Luycx zat op Jonassons bed zijn hoofd rustend op beide armen en dacht na over de woorden die hij zonet tegen Olafson gezegd had. Nu hij er eens goed over nadacht vroeg hij zich opeens af ofdat hij er wel goed aan zou doen Jonasson een verlofperiode aan te bieden vanaf nu tot en met Nieuwjaar goed wetend en beseffend dat hij dat eigenlijk tegenover Jonasson niet kon  maken. Tenslotte richtte hij zijn aandacht weer op Olafson die zijn spiegelbeeld eens goed bekeek in de spiegel die tegenover het bed hing en vroeg: wat zou jij doen moest jij in mijn schoenen staan? Zou jij Jonasson met verlof sturen of niet? Het duurde even voordat Olafson antwoordde. Toen zei hij op kalme toon en zeer zorgvuldig zijn woorden kiezend: Ik zou dat eerst aan Jonasson gevraagd  hebben alvorens een beslissing genomen te hebben. Luycx dacht lang en diep over Olafsons woorden na waarna hij een diepe zucht slaakte en zei: Dat ben ik met je eens. Dan gaan we nu de daad bij het woord voegen: voegde hij er direct aan toe waarna hij opstond en naar de deur liep. Olafson volgde hem op enige afstand. Net op het moment dat Luycx zijn hand op de deurknop hield om die te openen ging zijn mobiele telefoon over. Hij slaakte opnieuw een diepe zucht, liet de deurknop los zodat hij zijn mobiele telefoon  uit zijn broekzak haalde, naar het display staarde om te zien wie er hem op dit tijdstip in hemelsnaam belde en vervolgens met een diepe zucht de lijn aannam. Met Luycx: zei hij kortaf. Hij luisterde naar hetgeen de persoon aan de andere kant van de lijn hem te melden had en met ieder woord dat hij zei verbleekte zijn gezicht waarna ook zijn lippen versmalden tot er alleen nog maar smalle, dunne strepen om zijn mond te zien waren.  Hij hing op toen het gesprek afgelopen was waarna  hij zijn blik op Olafson richtte en zei: we weten waar Jonassons vrouw en Nicky Campo zijn. Ze zijn ontvoerd en bevinden zich in de grotten op de plaats waar die andere moorden ook gepleegd zijn. Enig idee wat  dat betekend Olafson? Olafson knikte zwijgend waarna hij zijn chef met een veel betekenende blik in de ogen aanstaarde. Er zit maar één ding op chef: zei Olafson nog altijd op diezelfde kalme toon als de vorige keer. En dat is: vroeg Luycx die hem Niet-begrijpend aanstaarde. Je moet Jonasson geen verlof geven, als je dat toch doet loop je het risico dat je te weinig mensen hebt om deze zaak te kunnen oplossen, nu we zeker weten waar Naomi haar gijzelaars vasthoudt kan alles in een stroomversnelling terechtkomen en is de zaak binnen de kortste keren opgelost en kunnen wij allemaal met een opgelucht hart op vakantie vertrekken: voegde hij er direct aan toe. Toen hij dat gezegd had viel er een korte stilte in de slaapkamer. Luycx keek hem verbluft en sprakeloos aan. Na enige tijd niets gezegd te hebben schraapte hij een paar keer luidruchtig zijn keel en zei : Ja je hebt gelijk Olafson wat dat betreft, en we hebben nu geen tijd te verliezen, we moeten die smeerlap zo snel mogelijk te pakken zien te krijgen, dus maak dat je beneden bent, zodat je Jonasson op de hoogte kunt brengen van de laatste ontwikkelingen in deze verschrikkelijke zaak, zodat we daarna als de bliksem naar die grotten kunnen gaan om de gijzelaars te bevrijden en die Naomi te pakken. Olafson stond op, liep naar de deur, deed die open en stormde de trap af waarna hij in de woonkamer tot stilstand kwam en Jonasson met een Opgewonden blik in de ogen aanstaarde en zei: Maak je klaar voor je eerste ontknoping van onze eerste echte moordzaak, we weten waar je vrouw en Nicky Campo zitten. Het is dezelfde plek als we eerst gedacht hadden en inderdaad is onze goede vriendin Naomi de dader, dus vergeet even je verdriet hoe moeilijk dat ook voor je is omdat je natuurlijk niet weet in welke situatie jou vrouw zich bevindt en maak je klaar om als de bliksem naar die vervloekte schuilplaats van Naomi te vertrekken. Jonasson stond op, rechtte  zijn schouders en zei: Ik ga mee, ik moet de smeerlap zien te pakken die mijn vrouw gijzelt, ookal moet ik mijn leven daarvoor misschien op het spel zetten, en toen hij dat gezegd had draaide hij zich als een dappere krijger die op het punt staat ten strijde te trekken  om en liep naar de voordeur, deed die open en liep de straat op waarna hij zijn autoportieren ontsloot, instapte, de motor startte en op Olafson en Hoofdcommissaris Luycx wachtte. Luycx en Olafson echter wisten even niet goed hoe ze het hadden, maar na enige aarzeling liepen zij ook de straat op, lieten de deur achter zich met een ferme klap in het slot  terugvallen en liepen gezamenlijk, Luycx naar zijn eigen auto en Olafson naar die van Jonasson, deed het rechterportier open, stapte in, sloot het portier achter zich, deed zijn veiligheidsgordel om en gaf Jonasson en Luycx het teken dat ze naar de plaats delict konden vertrekken. Olafsons auto verdween al snel uit het zicht. Olafson zei tegen Jonasson: Ik kom mijn eigen auto wel ophalen nadat we deze moeilijke klus achter ons gelaten hebben. Jonasson knikte.

Terwijl ze aan het rijden waren  vroeg Jonasson zich af hoedat Hoofdcommissaris Luycx opeens wist waar ze moesten zijn. Om zichzelf te verbeteren voegde hij er snel aan toe hoedat het kwam dat de persoon die Hoofdcommissaris Luycx gebeld had in hemelsnaam de plaats wist waar ze moesten zijn, en om nog wat specifieker te zijn: Hoe wist de persoon in kwestie waar zijn vrouw en Nicky Campo waren, hij of zij was er toch nooit geweest of wel? En hoe kwam het dat hij dat wist? Tenslotte stelde hij die vraag aan Olafson die op zijn beurt in zijn eigen gedachten verzonken was. Wie zou ontdekt hebben dat mijn vrouw en Nicky Campo in die grotten gevangen waren en meerbepaald op de plaats waar we die anderen ook gevonden hebben? Dat moet je aan Hoofdcommissaris Luycx vragen want hij is momenteel de enige die op die vraag kan antwoorden: zei Olafson op serene toon. De rest van de rit – die echter niet lang duurde – verliep in stilzwijgen. hij was er zich kennelijk van  bewust dat er iets niet in de haak was maar hij kon bij zichzelf de vinger niet op de zere plek leggen. Ik zie iets over het hoofd en ik weet niet wat: zei hij tegen Olafson de steeds dieper wordende stilte verbrekend.

Naomi was er zich scherp van bewust dat er gevaar dreigde. Al de hele ochtend was ze onrustig geweest en dat was niet normaal, zeker niet in haar situatie. Het feit dat ze al de hele tijd onrustig door de grotten rondzwierf zorgde er kennelijk voor dat de kans dat Nicky Campo en Jonassons vrouw ongezien uit hun cellen konden ontsnappen en dat mocht absoluut niet gebeuren. Daarom moest ze zo snel mogelijk weer tot rust komen zodat ze de veiligheid had om ervoor te zorgen dat de kans dat haar gevangenen konden ontsnappen de bodem ingeslagen zou worden. Nog even en ik heb zowel Nicky Campo, Jonassons vrouw, Jonasson en zijn team en natuurlijk zijn chef volledig en voorgoed in mijn macht.want dan pas zoude mijn acties en mijn wraak eindelijk zegevieren.

Nicky Campo draaide zich om in haar slaap waarna ze met een schok wakker werd. Buiten op de gang hoorde ze vreemde geluiden die maar één ding kon betekenen. Naomi was op ronde om te zien ofdat haar gevangenen een poging hadden gedaan te ontsnappen of niet. Haar cel stonk uren in de wind en dat was te wijten aan het feit dat er zoveel uitwerpselen in haar cel lagen, uitwerpselen die inmiddels volledig waren opgedroogd en als een soort korst over de hele celvloer verspreid lag. Het geluid stierf langzaam weg. Als je mij wilt pakken Naomi moet je wat sneller zijn, want ik zal je weldra te slim af zijn.Ik laat me niet meer op mijn kap zitten Naomi, wees daar maar zeker van. Het is voorbij.

Jonassons vrouw was totaal uitgeput, zelfs de kracht om te overleven had ze door haar gevangenschap in deze afschuwelijke cel opgegeven. Ze voelde zich totaal waardeloos en had ook het gevoel dat ze in de relatie tussen Jonasson en zijzelf gefaald had, goedbeseffend dat Jonasson haar had moeten waarschuwen dat ze eventueel gevaar liep. Maar langs de andere kant wist Jonasson ook niet dat deze zaak daarop ging uitdraaien, maar toch… Je kon de laatste tijd niet voorzichtig genoeg zijn vond ze, en dat hield haar op de één of andere manier toch overeind, hoezeer het haar ook verbaasde. Angst om te sterven had ze echter niet. En dat kwam allemaal door het feit dat ze de moed om verder te leven allang had opgegeven. Toch vroeg ze zich af hoe het voor Jonasson zou zijn moest hij opeens geen vrouw meer hebben. Ze kon maar al te goed aannemen dat dat niet simpel voor hem zou zijn, maar langs de andere kant had Jonasson er onbewust voor gezorgd dat hij zijn vrouw kwijtspeelde. Hij had me maar moeten waarschuwen dat ik in gevaar zou komen hoe klein de kans dat dat zou gebeuren ook zou zijn. Je kon de laatste tijd niet voorzichtig genoeg zijn, en dat was iets wat hij nog onder ogen moest zien. Haar gedachten werden enigszins gestoord door plotselinge geluiden die in de gang opklonken. Toen ze dat hoorde verstijfde ze onmiddellijk van angst, want dat was de reactie die Naomi bij haar slachtoffers veroorzaakte als ze het eenmaal waagde bij hen in de buurt te komen. De geluiden hielden even snel als ze begonnen waren weer op en werden vervangen door een stilte wiens diepte Jonassons vrouw nog nooit eerder in haar leven had mogen ervaren.daarna klonk er een schrapend geluid van metaal dat over rots geschoven werd. Is er dan toch een mogelijkheid om te ontsnappen? Die hoop nam even sterk toe waarna hij met volle kracht weer de bodem werd ingeslagen op het moment dat het slot klikte waarna haar celdeur openzwaaide en Naomi breedgrijnzend in de deuropening naar haar prooi stond te kijken. Dacht je soms dat je kon ontsnappen vuile teef dat je daar bent: vroeg Naomi op kille bijna ijzige toon. Nou laat ik je dan maar snel uit de droom helpen bitch: voegde  ze er direct aan toe. Je kunt hier niet ontsnappen mens, want ik weet niet ofdat je het al beseft hebt dat jou enigszins vredige leventje dat je met die lompe politieman van je leidde hier op deze vervloekte plek eindigt toen ze dat zei viel het jonassons vrouw duidelijk op dat Naomi’s stem ongewoon kalm klonk. Jij beslist daar niet over teef: zei Jonassons vrouw met een ongewone felheid in haar stem waar ze zelf ook hevig van schrok. O jawel meisje: zei Naomi met diezelfde kille, ijzige, verontrustend kalme stem als daarnet. Jou leven eindigt op het moment dat Jonasson met zijn volledige team hier staat, want ik weet namelijk dat ze naar deze plek onderweg zijn: voegde ze er direct aan toe. Hoe weet jij dat mijn man hierheen op komst is: vroeg ze met een ongewone hese stem terwijl ze een kurkdroge keel kreeg.  Je hebt toch geen gsm-bereik hier in deze vervloekte grotten van je? Nee natuurlijk niet: snauwde Naomi haar toe. Ik heb ook geen gsm nodig om van iets op de hoogte gebracht te moeten worden zoals jullie. Ik voel en weet tegelijkertijd dat jou politieman en zijn volledige team naar hier onderweg zijn. Toen ze dat gezegd had draaide ze zich om, liep weer de gang op, deed de deur achter zich in het slot, deed die  op slot en begaf zich weer naar haar eigen verblijfplaats in het middelpunt van haar eigen volmaakte burcht die uit deze grotten bestond. Nog even en het is met haar afgelopen dacht ze..

Toen Jonasson en zijn team eindelijk aankwamen op de plaats delict begon het lichtjes te regenen. Jonasson echter sloeg daar geen acht op. Hij vestigde al zijn aandacht op de open plek, het spiegelgladde meer en de daar omliggende grotten. Mijn vrouw bevindt zich hier: zei hij in zichzelf vurig hopend dat Olafson hem niet zag denken. Hoofdcommissaris Luycx bevond zich vooraan en bekeek de plaats zeer aandachtig. Olafson liep naar de auto, deed de kofferbak open en haalde daar kogelvrije vesten uit. Je kon tegenwoordig niet voorzichtig genoeg zijn. Hij gaf er één aan Jonasson, deed zelf ook een kogelvrij vest aan waarna hij de laatste aan Hoofdcommissaris Luycx gaf die die op zijn beurt aantrok en stevig vastmaakte. Jonassons blik werd opeens naar het spiegelgladde water geleidt want hij dacht een vreemd en onnatuurlijk geluid gehoord te hebben. Olafsons blik volgde meteen zijn voorbeeld. Wat heb je gezien Jonasson: vroeg Luycx met een bezorgde onderton in zijn stem. Niets: zei Jonasson die afwezig naar het spiegelgladde wateroppervlak stond te kijken. Laten we gaan: zei Jonasson de steeds pijnlijkerwordende stilte verbrekend. Toen hij dat gezegd had draaide hij zich vliegensvlug om en liep als eerste naar de donkere grotopening die als een gapende bek van een monster lag te wachten, klaar om zijn prooi op te slokken op het moment dat de prooi in beweging zou komen. Terwijl hij de grot binnenliep begon zijn hart opeens hard in zijn keel te bonken. Zou mijn vrouw al dood zijn, of leeft ze nog? En als ze dood mocht zijn wat moet ik dan in vredesnaam met mijn leven aanvangen? Het was alsof er een kille hand zijn borstkas omsloot, een hand waarvan de vingers dik, pezig en ijzig koud waren. De grotten om hem heen leken eindeloos in het niets te verdwijnen. Hij besefte nauwelijks dat de grotten diep onder het meer liepen waarnaar hij daarnet nog stond te kijken met een afwezige blik in zijn ogen. Op dit moment voelde hij zich zeer machteloos. En dat is haar motief voor deze verschrikkelijke ontvoering… Het was alsof er opeens een licht aanging in Jonassons brein. Opeens lag het motief van dit alles voor zijn neus. Macht en onmacht… de boodschap op Lisa’s slaapkamermuur lichte als een enorme, felle bliksemflits op in zijn geestesoog. Onmacht stond voor het feit dat Kurt en zijn bende op die reünie haar dwongen om in die kist te kruipen terwijl ze maar al te goed wisten dat zij aan claustrofobie leed. En zij niets tegen die gasten kon uitrichten, Macht stond dan voor het feit dat zij op haar beurt Kurt, christophe en de rest van die criminele bende, Lisa en haar ouders en Nicky Campo en mijn vrouw ontvoerd en vermoord had in de hoop de daden die zij hadden aangericht te wreken ookal hadden Lisa en haar ouders, Nicky Campo en mijn vrouw daar eigenlijk niets mee te maken hoewel Lisa en Nicky op die reünie aanwezig waren. Lisa had niets gedaan om haar vriendin te helpen omdat ze niet wist wat ze moest doen omdat ze in paniek was. Nicky echter had wel moeite gedaan om haar beste vriendin te helpen maar naar haar werd er klaarblijkelijk niet geluisterd, en wat Lisa’s ouders betrof: zij hadden helemaal niets met deze verdomde zaak te maken, Naomi had hen waarschijnlijk alleen maar vermoord om zich te wreken op hetgeen Lisa en de rest op die reünie haar hadden aangedaan in de hoop haar woede daarmee te temperen iets wat misschien ook gelukt was dacht hij.  Nicky Campo werd waarschijnlijk voor één enkel ding ontvoerd namelijk het gouden zwaard. Maar waarom?Hij draaide zich om om te zien waar Olafson en Luycx waren, maar in de diepe duisternis van de omliggende grotten kon hij geen enkele waarneming onderscheiden. De gang waardoor hij liep maakte een scherpe bocht naar links en begon daarna zeer steil in het niets af te dalen totdat die in een enorme, open ruimte uitkwam waarvan het plafond zo hoog was dat je het nauwelijks kon onderscheiden. Jonasson bleef met stokkende ademhaling en bonzend hart in de enorme kathedraalachtige ruimte staan en bekeek de enorme ruimte om hem heen met een bewonderende blik in zijn diepblauwe ogen. Hier moeten mijn vrouw en Nicky Campo ergens gevangenzitten dat kan bijna niet anders. Maar hij moest eerst wachten totdat Olafson en Luycx in de ruimte aangekomen waren, pas dan konden ze de aanval op de vijand inzetten en hij wist nu al dat die ongemeen fel kon uitpakken. Zijn opwinding maakte plaats voor een alles verkillende angst die hij nog nooit eerder in zijn leven ervaren had. Waar hangen die twee in hemelsnaam toch uit, ik heb niet de hele dag de tijd. De angst overheerste alles, zodat hij over zijn hele lichaam verstijfde. Nee!

Olafson en Luycx bleven abrupt staan en keken elkaar met vragende blikken aan. Wat moest dat in hemelsnaam voorstellen? Dat was alsof er iemand levend verbrand werd of zoiets: zei Olafson die Luycx geschrokken aanstaarde. Ze waren Jonasson even uit het oog verloren en dat maakten hen ongerust. Jonasson had nooit alleen die grotten mogen binnengaan: zei Luycx op bezorgde toon. Nee, hij had beter achterom moeten kijken om te zien of wij hem ook effectief aan het volgen waren of niet zei Olafson die woedend met zijn handen tegen de gladde  rotsen of wat het ook mocht zijn stond te slaan. Stel dat hij nu dood is? Dan staan we nog verder dan eerst gepland. Inderdaad. Laten we maar snel voortmaken, anders is deze operatie voor niets geweest en zijn we Jonasson voorgoed kwijt: zei Luycx de steeds dieper wordende stilte die er tussen hen heerste verbrekend. Olafson echter luisterde niet. Hij bleef staan zijn handen nog altijd rustend op de gladde grotwant en staarde mistroostig voor zich uit.Heb je niet gehoord wat ik zojuist gezegd heb: vroeg Luycx op ongeduldige toon. Olafson bleef als verstijfd staan zijn blik nog altijd op de grotbodem gericht. We hadden Jonasson nooit mee mogen laten gaan Luycx: zei hij na een tijdje gezwegen te hebben. Misschien heb je daar weleens gelijk in Olafson, maar daar is het nu eenmaal te laat voor, en dat weet jij net zo goed als ik: voegde hij er snel aan toe. Olafson deed er bokkig het zwijgen toe. Ten slotte vervolgden ze hun weg en kwamen na enige tijd gelopen  te hebben in de kathedraalachtige ruimte uit waar ze met een zucht van opluchting Jonasson aantroffen die tegen de gladde muur voor zich uit stond te staren vurig hopend ofdat hij iets zou zien of niet.  Luycx legde een hand op Jonassons linkerschouder, boog zich enigszins voorover en vroeg op bezorgde toon: Is alles in orde met je? Jonasson knikte kort maar zei niets.  Hier ergens moeten ze zijn: zei Jonasson na een lange tijd niets gezegd te hebben. Ik hoop het voor jou: zei Olafson die zijn vriend een schouderklopje gaf. En als we ze vinden gaan we ze hoogstpersoonlijk uit hun verschrikkelijke nachtmerries halen. Er verscheen een waterige glimlach om Jonassons lippen, maar die werd al snel vervangen door een harde uitdrukking op zijn gezicht.

Nicky Campo schrok opeens op vanuit haar depressieve gedachtegang, doordat ze voetstappen meende te horen in de gang of in de enorme, cirkelvormige, kathedraalachtige ruimte die zich verderop in het enorme grottenstelsel bevond..  ze ging rechtopzitten en luisterde gespannen. Ze wilde een kreet om hulp slaken maar tegelijk wist ze dat dat een enorm risico zou zijn, moest ze dat gedaan hebben zou ze een cruciale fout begaan hebben en dat zou weleens haar leven kunnen kosten. Haar neus was inmiddels aan de geur van haar eigen uitwerpselen in de cel gewend geraakt zodat ze die bijna niet meer kon ruiken. Maar iemand anders zou misselijk worden vanaf  het moment dat de persoon in kwestie een voet over de drempel zou zetten. Nicky stond op en begon te ijsberen. Ze moest iets doen, maar ze wist niet wat. Opnieuw bleef ze als verstijfd staan en spitste haar oren. Ze had dat vreemde geluid op de gang of waar dan ook weer gehoord en dat zorgde ervoor dat haar lichaam meteen verstijfde van een allesoverheersende angst, die al haar blijdschap en vrolijkheid van die dag als sneeuw voor de zon liet verdwijnen. Wie bevond er zich in hemelsnaam op dit tijdstip in deze vervloekte grotten? Was dat Naomi die weer op ronde was, of was het iemand anders een handlanger bijvoorbeeld. Haar angst werd een stuk minder fel toen hij een bekende mannenstem iets hoorde zeggen wat ze niet kon verstaan. Was dat de stem van Jonasson? Was de politie dan eindelijk op het spoor van deze grotten gekomen? En hoe wisten ze in hemelsnaam dat zij en Jonassons vrouw hier gevangenzaten? Haar angst sloeg opeens om in hoop. De hoop om eindelijk uit deze vervloekte, kille, vochtige met schimmeloverdekte muren, naar haar eigen uitwerpselenruikende cel  te kunnen ontsnappen werd met de minuut sterker. Zou ze het wagen een kreet om hulp te slaken? Ze besloot om het toch maar niet te doen. Afwachten was voorlopig het enige wat ze kon doen om er zeker van te zijn dat ze nog in leven kon blijven. Voorlopig althans.

Ook Naomi was er zich zeer scherp van bewust  dat er iets niet helemaal in de haak was. Haar instinct zei haar dat er gevaar dreigde, maar dat het nog veel te vroeg was om iets te ondernemen. Lang zou dat echter niet duren, want weldra zou ze de indringers – haar instinct had haar ingefluisterd dat er zich inderdaad indringers in haar heiligdom bevonden – in haar macht hebben. Ook wist haar instinct haar te vertellen dat de indringers van de politie waren, en dat zorgde ervoor dat ze zo snel mogelijk iets moest doen. En dat kon weleens het einde van Jonassons vrouw betekenen. En misschien ook van Jonasson zelf. Maar dat vond ze helemaal niet erg, ze zag deze situatie eerder als een serieuze meevaller dan een tegenslag. Maar iets zei haar dat ze niet te vroeg victorie moest kraaien. Nog niet.

Jonasson bleef als verstijfd staan want hij meende iets gehoord te hebben wat hem de stuipen op het lijf joeg. Hij wendde zijn blik op Olafson die blijkbaar niets gehoord had wat niet normaal was. Ook Luycx keek hem niet-begrijpend aan. Hij voelde zich sowieso  al niet op zijn gemak. Waar zijn de cellen: vroeg Jonasson de steeds pijnlijkerwordende stilte verbrekend. Olafson en Luycx schudden het hoofd, maar zeiden geen woord. Laten we die dan maar eens gaan zoeken, voordat het te laat is: zei Jonasson vurig hopend dat ze op tijd zouden zijn en vooral dat zijn vrouw nog in leven was. Net toen hij een stap zette gebeurde er iets angstaanjagends. Opeens verscheen er pal in het midden van de ruimte een parelwitte gedaante die haar blik recht op die van Jonasson  richtte. Wel wel wel: zei de parelwitte gedaante  op minachtende toon. Meneer de politieman komt zijn vrouw en een jong meisje uit hun hachelijke situatie halen: voegde ze er snel aan toe. Toen ze dat gezegd had viel er opnieuw een doodse stilte. Jonassons lichaam verkilde tot op het bot net als dat van Hoofdcommissaris Luycx en Olafson die even niet wist wat hem overkwam. Waar zijn ze: vroeg Jonasson die er niet helemaal in slaagde zijn stem niet te laten trillen. Alles op z’n tijd, alles op z’n tijd meneer de politieman: zei de parelwitte gedaante die Naomi moest voorstellen. Is ze nog in leven? Daar is maar één manier voor om daarachter te komen meneer de politieman. Goed dan gaan we die nu halen: zei Jonasson op vastberaden toon waarna hij een vastberaden blik op Olafson en Luycx wierp. Dat zal helaas niet gaan heren het spijt me: zei Naomi op smalende toon. Jonasson luisterde niet naar wat Naomi hen zojuist verteld had. Hij trok met een vliegensvlug gebaar zijn pistool uit zijn schouderholster, controleerde of het wapen geladen was, richtte het op het bleke schijnsel van Naomi en haalde zes keer snel achter elkaar de trekker over. De geweerschoten weergalmden spookachtig door de grotten en weerkaatsten tegen de grotwanden. Kogels vlogen alle kanten op, en sommigen gingen dwars door Naomi heen zonder enige schade aan te richten. Het magazijn was echter nog niet leeg. Waar denk je wel dat je mee bezigbent Jonasson: siste Hoofdcommissaris Luycx op venijnige  toon maar Jonasson sloeg geen enkele acht op zijn vraag. Ga op zoek naar mijn vrouw en Nicky Campo: schreeuwde Jonasson die rood aanliep van een opkomende, hevige woede-uitbarsting. Binnen een paar tellen was hij buiten zichzelf van woede die hij al de hele tijd had zitten opkroppen en die nu op het punt stond om als een atoombom leek het wel te ontploffen. Even bleven ze als verstijfd staan maar toen Jonasson een woedende blik op hen richten schoten ze in actie. En wat ga jij dan doen: vroeg Olafson die zijn vriend en zijn medecollega even niet in de ogen durfde te kijken. Ik reken wel met Naomi af: beet Jonasson hem toe, ‘en maak nu dat je in hemelsnaam uit mijn ogen verdwijnt zodat je je kunt concentreren op het zoeken en vinden van mijn vrouw en Nicky Campo: voegde hij er direct aan toe. Olafson knikte zwijgend, wenkte Hoofdcommissaris Luycx waarna ze op weg gingen naar het cellencomplex van het enorme grottenstelsel. Toen ze eindelijk uit het zicht verdwenen waren richtte Jonasson zijn bloeddoorlopen ogen op de parelwitte gedaante. Waarom heb je in hemelsnaam mijn vrouw en Nicky Campo ontvoerd: vroeg Jonasson die er in slaagde zijn stem niet te laten trillen ookal voelde hij zich vanbinnen allesbehalve rustig. Naomi gaf geen antwoord, maar staarde hem wel wezenloos aan. Ik stelde je een vraag: zei Jonasson op scherpe toon. En als ik je een vraag stel verlang ik van je dat je die ook op een eerlijke manier en zonder aarzelen beantwoord, is dat duidelijk? Ze knikte kort, maar ze hield haar lippen stijf op elkaargeklemd. Jonasson haalde zijn pistool opnieuw uit zijn holster, richtte, waarna hij vastberaden de trekker overhaalde. De kogel trof haar volop op de plaats waar – als ze nog in leven was geweest – haar ogen hadden moeten zitten en de huid op die plaats versplinterde even totaal als een glas dat op een stenen vloer aan scherven viel. Maar Naomi zelf bleef verbazingwekkend genoeg intact. Verdomme, hoe kun je in hemelsnaam zo dom zijn om op een geest te schieten  terwijl je maar al te goed weet dat dat geen enkel effect zal hebben. Naomi staarde Jonasson met fonkelende, lege, oogkassen aan. Ik vraag het je nog één keer: zei Jonasson op kalme toon. Waarom heb je mijn vrouw en Nicky Campo ontvoerd? Naomi lachte smalend.Ik heb Nicky Campo ontvoerd vanwege het gouden zwaard: zei ze op lijzige toon. En jou vrouw heb ik alleen maar ontvoerd om jou te lokken: voegde ze er snel aan toe.  Dus mijn vermoeden over het gouden zwaard is dan toch juist: zei hij op zachte fluistertoon tegen zichzelf. Smeerlap: zei Jonasson kalm, hoewel hij zijn uiterste best moest doen om niet opnieuw in woede uit te barsten. Mijn vrouw heeft niets maar ook niets met deze zaak te maken verstaan? Dat hangt ervan af hoedat je de zaak beziet: zei Naomi op onverschillige toon. Jou vrouw heb ik alleen als lokaas gebruikt snap je dat dan niet: schreeuwde Naomi. Jawel maar… zwijg dan: zei Naomi Ik moet je helaas mededelen dat jou lieve vrouwtje weleens niet lang meer te leven heeft: voegde ze daar na enige tijd gezwegen te hebben aan toe. Jou vrouw is op dit eigenste moment één van de pionnen op het spelbord . welk spelbord: vroeg Jonasson die een vleugje verbazing en ongeloof deed doorklinken in zijn stem. Noem het zoals je wilt mens, maar ik blijf erbij dat je deze situatie met een spel kunt vergelijken, geen gezelschapsspel of schaakspel of wat dan ook: zei ze. Deze situatie kun je het best met een soort machtsspel vergelijken meneer de politieman. Op de reünie hebben ze ook een machtsspel met me gespeeld, vandaar het feit dat ik in een kist moest kruipen: voegde ze eraan toe.  Ja dat weet ik maar eigenlijk kun je dat niet echt een machtsspel noemen. Hoe bedoel je? Jij hebt er een machtsspel van gemaakt Naomi, niet de studenten die jou dwongen in een kist te kruipen laat dat even duidelijk zijn.  Kun jij dat bewijzen? Jonasson schudde het hoofd. Dat dacht ik al.Naomi verkilde van een plotselinge woede-uitbarsting. Ze hebben me met opzet in die kist laten kruipen verdomme, op dat moment hadden ze mij volledig in hun macht, en door hen te wreken  met hen op hun beurt te vermoorden had ik hun volledig in mijn macht, en dat is mijn motief voor de daden die ik gepleegd heb: voegde ze er direct aan toe. Lisa turx, Kurt en zijn bende heb ik vermoord omdat ze meehielpen  met het dichtdoen van die kist waar ze me  dwongen in te kruipen, en Nicky Campo wou ik alleen maar vermoorden vanwege het feit dat zij niets maar ook niets heeft gedaan om me uit die hachelijke situatie te redden, zij stond daar maar toe te zien hoe ik afzag waarna ik uiteindelijk omkwam. Ze wisten verdomme dat ik aan claustrofobie leed, en toch dwongen ze me om in die verschrikkelijke, kleine, smalle, krappe houten kist te kruipen en ik durf te wedden dat ze ervan genoten hoedat ik daar lag te stikken en stierf. Jonasson staarde versuft voor zich uit. Hij kon zich maar al te goed voorstellen en begrijpen hoe hachelijk die situatie  voor Naomi geweest moest zijn, en onwillekeurig moest hij aan zichzelf toegeven dat hij op de één of andere manier medelijden met haar kreeg, ondanks het feit dat ze die verschrikkelijke moorden gepleegd had.  Ik moet u helaas meedelen dat je het niet helemaal bij het rechte eind hebt Naomi. Nicky heeft wel degelijk moeite gedaan om jou uit die kist te halen maar naar haar werd er niet geluisterd. Dat is waar: zei Naomi. Op dat punt heb ik gelogen, maar Lisa turx en de rest van het gezelschap hebben niets gedaan. Dat is een spijtige zaak: gaf Jonasson toe. En wat nu: vroeg Jonasson. Het is voorbij meneer de politieman, ik heb mijn plicht gedaan. Er rest me nog één taak en dat is het vermoorden van jou vrouw: voegde ze er direct aan toe. Jonasson wist niet wat hij daarop moest zeggen. Zijn hoofd was leeg, de enige gedachte die in zijn hoofd bleef rondspoken was het feit dat hij zowel in zijn privéleven als in het onderzoek gefaald had. En daar moest hij voor boeten. de stilte die er heerste was er één die Jonasson nog nooit eerder in zijn leven had ervaren en  eerlijk gezegd vond hij die stilte wel gezellig en rustgevend. De stilte had zowel een rustgevend effect als een onheilspellende. Naomi bleef nog altijd in het midden van de kathedraalachtige  ruimte zweven.  Haar blik was nog altijd op die van Jonasson gericht. Jonasson echter sloeg daar geen enkele acht op. Het feit dat hij nu wist dat zijn vermoeden dat hij zo-even had gekregen bevestigd was zorgde ervoor dat al zijn gedachten en gevoelens die hij eerder op de dag voelde en ervaart HAD VOLLEDIG uitgewist werden. Hij zag nu één ding voor zich, medelijden of niet, maar deze jongedame die al dood was moest zo snel mogelijk opnieuw gedood worden en dat op een zo afschuwelijk mogelijke manier.  Als het aan hem gelegen had was dat al voor vandaag nog gepland, maar wie was hij om daarover te beslissen. Opeens werd hij door slaap overmand, maar hij zei op strenge toon tegen zichzelf dat hij wakker moest blijven want anders zou het weleens slecht met hem kunnen aflopen besefte hij met een schok. De enige kans om je fouten recht te zetten is het doden van deze afschuwelijke verschijning. Pas dan zou hij van alle problemen verlost zijn en zou hij zijn normale leven weer kunnen opnemen en dat alles samen met zijn geliefde echtgenote, als die deze situatie overleefde natuurlijk. Hij stelde zich zijn vrouw voor roerloos liggend op de grond van haar cel. Het beeld van zijn vrouw die overleden was verdrong hij echter.

Olafson en Luycx waren intussen doorgedrongen in de diepste regionen van het ingewikkelde grottenstelsel waar zich de cellen bevonden waarin Jonassons vrouw en Nicky Campo al een tijdje gevangenzaten. Ze zochten beiden elk één kant van de enorm lange gang af en klopten op elke celdeur die ze op hun weg tegenkwamen.Uiteindelijk bleef Olafson bij de laatste cellen aan zijn kant staan en klopte op de deur. Wie is daar: vroeg een zwakke stem die nauwelijks hoorbaar was. Politie: schreeuwde Olafson door het sleutelgat. We komen je bevrijden, dus je moet geen schrik hebben. Luyx hart bonkte in zijn keel van opwinding toen hij  Olafson hoorde roepen. Zou Jonassons vrouw zich in de cel naast die van Nicky Campo bevinden? Hij liep Olafson voorbij waarna hij bij de laatste cel bleef staan, op de deur bonkte en afwachtte van wat er zou gaan gebeuren. Wie is daar: vroeg een iets krachtigere stem dan die van Nicky. Ik ben Hoofdcommissaris Luycx van de federale politie en we komen je halen: schreeuwde Luycx door het kleine sleutelgat. Is Jonasson ook bij je: vroeg Jonassons vrouw die op de één of andere manier wist dat Jonasson zich ook ergens in deze vervloekte grotten bevond. Die is wel aanwezig in de grotten maar hij is op dit moment niet hier: verzekerde Luycx haar. Waarom is hij niet bij jullie? Er is nu geen tijd voor dat soort vragen mevrouw, we zijn hier gekomen om jou en dat meisje dat in de cel naast die van u bevindt te bevrijden, pas nadien is er tijd voor vragen en antwoorden: zei Luycx op ietwat scherpe toon. Ga ergens staan zodat je niet geraakt kunt worden: waarschuwde hij haar. Waarom? Wat ben je van plan te doen? Ik ga het slot kapotschieten: zei Luycx op geruststellende toon, en jij Olafson moet dat ook doen, zorg ervoor dat Nicky Campo uit de vuurlinie komt te staan anders zijn we nog verder van huis dan gepland: voegde Luycx eraan toe zijn blik op Olafson rustend die kort knikte en vervolgens de boodschap aan Nicky Campo doorgaf. Beiden haalde ze hun revolvers tevoorschijn, richtten op de sloten waarna ze de trekker beiden  overhaalden. Beide wapens brulden tot twee keer toe. De deuren vlogen open en smakten met een enorm harde klap tegen de gladde rotswanden. Nicky en Jonassons vrouw liepen heel langzaam op de politiemannen af waarna ze hen omhelsden van blijdschap. Eindelijk. Olafson sloeg geen enkele acht op de stank van uitwerpselen die afkomstig waren uit de cel waar Nicky Campo in gezeten had. Zijzelf stonk ook uren in de wind, maar ook daar sloegen de beide politiemannen  geen enkele acht op, het belangrijkste op dit moment was het feit dat ze beiden in veiligheid werden gebracht. Ze moeten zo snel mogelijk naar het ziekenhuis worden gebracht: zei Luycx op gedempte toon zodat Jonassons vrouw en Nicky Campo niet hoorden wat ze zeiden. Goed idee: zei Olafson nog altijd trillend van de emotie die hem sinds de bevrijding van Jonassons vrouw en Nicky Campo overmande. Kom laten we gaan voordat het te laat is: zei Luycx die verwoeds een poging deed om Olafson weer bij zinnen te krijgen. Olafson zei niets maar draaide zich als een soort beschermend schild naar Nicky en Jonassons vrouw om waarna hij Jonassons vrouw voor zijn rekening nam. Luycx nam Nicky Campo voor zijn rekening, ze had verbazingwekkend genoeg nog voldoende kracht over om op een vrij vlot tempo met Hoofdcommissaris Luycx  mee te lopen. Na wat wel uren leek kwamen ze weer in de kathedraalachtige ruimte uit waar Jonasson een tijdje geleden nog had staan praten met Naomi  maar nu waren ze als bij toverslag uit het zicht verdwenen. Luycx lichaam verkilde meteen van angst en bleef stokstijf staan en keek met rollende ogen om zich heen vurig  hopend dat Jonasson nog in leven zou zijn. Jonassons vrouw voelde ook dat er iets niet in de haak was, maar ze zei daar niets over tegen Luycx of Olafson. Het komt wel in orde meneer Olafson: verzekerde zij hem met een stem die onvast klonk en dat betekende dat ze er allesbehalve van overtuigd was. Dan moet hij zich op die open plek bevinden samen met Naomi: zei Luycx op vastberaden toon, hij was nog nooit eerder in heel zijn carrière zo zeker van zijn stuk geweest als op dit eigenste moment, nu iedereen er somber bijstond. Kom laten  we meteen gaan, anders komen we misschien nog te laat. Olafson knikte zwijgend, draaide zich net als Jonassons vrouw en Nicky Campo om en gezamenlijk liepen ze met vastberaden tred richting uitgang.

Jonasson en Naomi bevonden zich op de open plek vlakbij het spiegelgladde meer waar zij zo dol op was. Ze hadden een tijdje terug schoten in het diepste punt van de grotten gehoord waarna ze er als de bliksem vandoor gingen en uiteindelijk weer op deze plek stilhielden. Zouden ze dan toch bevrijdt zijn: vroeg Jonasson zich zwijgend maar koortsachtig af. Hij draaide zich om en liet zijn blik op het spiegelgladde wateroppervlak rusten. Hij had het angstige voorgevoel dat er nog iets veel erger dan daarnet stond te gebeuren.  Denk je nu echt dat je uw vrouw levend zou terugzien: vroeg Naomi op smalende toon. Ik ben ervan overtuigd dat dat het geval zou zijn meid: zei Jonasson op vastberaden toon. Ik vrees er eerlijk gezegd een beetje voor meneer de politieman: zei Naomi genietend van het feit dat Jonasson zich op geen enkele manier kon verdedigen. En dat is juist wat ik nodig heb: voegde ze er in zichzelf aan toe. Waarom ben je trouwens altijd via de spiegel binnengekomen: vroeg Jonasson de steeds pijnlijkerwordende stilte verbrekend. O, gewoon ik ben de laatste tijd gefascineerd geraakt door een spiegel vandaar het feit dat ik zoiets had van: waarom kan ik mijn slachtoffers niet via hun slaapkamerspiegels binnendringen door ze te laten barsten om mijn prooien nadien te verorberen. Zeer interessant Naomi: zei Jonasson kalm die zijn uiterste best deed  een opkomende glimlach te bedwingen. Hij hoopte vurig dat Naomi dat niet zou zien, maar ook daar vreesde hij voor. Naomi’s blik verstarde toen ze vier gedaantes de grot uit zag komen. Het waren – spijtig genoeg voor haar – Hoofdcommissaris Luycx en Olafson samen met degenen die ze uit hun cellen had laten ontsnappen – want dat kon je ook als een vorm van ontsnappen zien -  die allen met een vastberaden uitdrukking op hun gezichten op hen af kwamen gelopen. Wat krijgen we nou? Naomi’s houding verstarde compleet, blijkbaar  kon ze niet verdragen dat haar complete plan waaraan ze zolang gewerkt had volledig in het water viel. Dit was de allereerste keer dat ze een diep moment van zwakte had gevoeld en ze wist kennelijk niet hoe ze daarmee moest omgaan.  Dat moment van zwakte, hulpeloosheid en onmacht uitte zich in agressie die ze speciaal voor de drie politiemannen en diens ontsnapte gevangenen – ze beschouwde Nicky Campo en Jonassons vrouw nu als ontsnapte gevangenen wat ze in wezen ook waren – gereserveerd. En dat kon weleens het einde van Jonassons vrouw, Jonasson zelf, Hoofdcommissaris Luycx, Olafson en Nicky Campo en haar ouders en hele familie betekenen wist ze.   Zonder enige waarschuwing vooraf lag Jonassons vrouw in het ijskoude, zwarte water van het spiegelgladde meer. Iedereen had geen zwemvesten aan, maar langs de kant staan toezien hoe zijn vrouw aan het verdrinken was kon Jonasson niet over zijn hart krijgen. Hij sprong met kleren en al het ijskoude water in en zwom achter zijn vrouw aan die zich tot het uiterste inspande om boven water te blijven. Olafson en Luycx sprongen ook in het water nadat ze Nicky Campo in veiligheid hadden gebracht in één van de surveillancewagens. Nicky hoopte vurig dat ze het haalden. De kleren van Jonasson zogen zich vol water zodat het hem veel moeite kostte om te blijven zwemmen want zijn kledij zorgde ervoor dat hij altijd onder water verdween. Naomi bevond zich ook in het water en hield Jonassons vrouw in een ijzeren greep onder water. Jonasson gaf zijn pogingen om verder te blijven zwemmen op en dook als een woedende haai in de diepte van het ijskoude, zwarte, spiegelgladde meer dat in een oogwenk niet meer egaal was. Op de één of andere manier had Naomi ervoor gezorgd dat het water plotsklaps in beweging was gekomen. Het water kolkte en bruiste als een woedende stormwind om hem heen, en pal in het midden van het bruisende en kolkende meer verscheen er een woeste draaikolk waar Jonasson en diens vrouw genadeloos naartoe werden gedreven. Ik ga sterven: zei een wanhopige  stem in zijn achterhoofd. Zijn hersenen leken wel te exploderen door gebrek aan zuurstof. Het duurde niet lang voordat hij niets anders dan lichtjes in zijn hoofd zag, hij probeerde zich maar op één ding te concentreren ookal kostte hem dat veel moeite en misschien ook zijn leven, en dat was het redden van zijn vrouw.  Het leek wel alsof hij daaruit zijn kracht putte want hij voelde dat de vermoeidheid en pijn van zich afgegleden waren zodat hij weer gemakkelijk kon zwemmen. De draaikolk bevond zich nu vlak voor zijn neus en niet veel later werd hij door het schuimende en bruisende water naar beneden gezogen. En opnieuw leken zijn hersenen te ontploffen. Opeens voelde hij een ijzige greep rond zijn keel. O god ik word gewurgd door die trut van een Naomi ging het door hem heen. Wat moet ik nu in hemelsnaam uitrichten tegen iemand die me zodanig in haar macht heeft dat ik niet meer uit die ijzige greep kan ontsnappen? Rechts van hem zag hij het bleke gezicht van zijn vrouw uit het niets opdoemen uit de kolkende, bruisende watermassa. Ik heb gefaald: zei Jonasson vurig hopend dat zijn vrouw die woorden verstaan had. Ik heb zowel in de relatie tussen ons als bij dit vervloekte onderzoek gefaald: zei hij na enige tijd gezwegen te hebben. Het spijt me verschrikkelijk dat ik niet meer voor je had kunnen doen en dat ik je zo onbeschermd heb achtergelaten, ik dacht dat je veilig zou zijn omdat jij niets maar ook niets met deze verschrikkelijke zaak te maken hebt. Als ik in jou ogen iets verkeerd heb gedaan zeg het me dan alstublieft voor het te laat is: zei Jonasson met een smekende ondertoon in zijn stem waarna hij een smekende blik op zijn vrouw liet rusten. Het is al te laat mens: siste Naomi in Jonassons linkeroor. Er is niets meer wat je voor haar nog kunt doen meneer de politieman, niets: voegde ze er daaraan toe een venijnige, kille blik op Jonasson werpend. Dat zeg je maar om jezelf ervan te overtuigen dat dat effectief ook zo is: beet Jonasson haar toe de stekende en brandende pijn in zijn nek en hoofd negerend. Naomi lachte genietend van het feit dat Jonasson het deze keer bij het verkeerde eind had, Naomi kwam naar hem toe, hief een met korsten en zweren overdekte hand – net als die van een dementor in Harry potter leek het wel – op en gaf Jonasson zo’n harde klap op het hoofd dat Jonasson meteen het bewustzijn verloor waarbij alles meteen zwart werd voor zijn ogen waardoor  hij roerloos in het ijskoude, kille, zwarte water van het intussen weer spiegelgladgeworden meer bleef rondhangen. Zijn ziel leek zich wel los te scheuren uit zijn lichaam, want alle gevoel en pijn waren als bij toverslag uit zijn hoofd en lichaam verdwenen.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.