Het machtspel: Hfdst 8: De gewelddadige ontvoering

Door Nature gepubliceerd op Saturday 28 May 20:39

Hoofdstuk 8: de gewelddadige ontvoering

 

Hoofdstuk 8: de gewelddadige ontvoering

Die nacht sliep Nicky Campo zeer slecht. Het gesprek tussen haar en Jonasson bleef maar in haar hoofd rondspoken, vooral als het om het gouden zwaard ging. Om de één of andere reden maakte ze zich zorgen om dat zwaard, maar waarom juist wist ze niet. Ze draaide zich om en probeerde te slapen maar die liet zich niet zo gemakkelijk doen. Buiten kraste een kerkraaf, dat geluid zorgde ervoor dat ze begon te rillen over heel haar lichaam. De raaf slaakte opnieuw een huiveringwekkende kreet. Ze stond op en ging achter haar bureau zitten. Meteen daarna stond ze weer op en liep naar de kast waar het gouden zwaard in verborgen zat. Zorg dat niemand het ooit te zien krijgt: zei een klein, fijn stemmetje in haar achterhoofd.  Zelfs je eigen familie mag nooit te weten komen dat jij een gouden zwaard van mij hebt gekregen. Begrepen? Nicky deed voorzichtig  de kast open en haalde er het gouden zwaard voorzichtig uit alsof ze bang was dat haar ouders in de kamer naast de hare iets zouden horen wat hun uit hun slaap zou houden, en dat mocht absoluut niet gebeuren. Ze bestudeerde het zwaard  heel aandachtig. Ze stond weer op, pakte het zwaard waarna ze weer naar de kast liep, die opende en het zwaard weer zorgvuldig opborg. Dat was het laatste wat ze voor die nacht en misschien ook voor de rest van haar leven gedaan had. Want weldra zou er onheil dreigen.

Jonasson sliep als een roos, maar zijn vrouw helaas niet. Hoe vaak ze zich ook draaide en keerde, de slaap wilde maar niet komen. Uiteindelijk ging ze rechtopzitten   en staarde recht voor zich uit. Maar veel kon ze natuurlijk niet zien omdat het pikdonker was in de kamer. Ze stond op en liep naar haar deel van de spiegel die aan de tegenoverliggende wand van het vertrek hing. Ze bekeek zichzelf maar door de ondoordringbare duisternis kon ze haar beeldschone spiegelbeeld niet bekijken. Opeens verscheen er een bleek schijnsel in de spiegel dat haar spiegelbeeld beslist niet was. In feite zag ze een beeldschoon en afgrijselijk gezicht dat op haar beurt recht in haar diepblauwe ogen keek. Ze vroeg zich af ofdat Jonasson het schijnsel van het gezicht ook zag, maar aan de manier waarop hij sliep kon ze zien dat hij van dit alles tot nu toe nog niets gemerkt had. Maar dat zou niet lang meer duren. Opeens begon de spiegel te barsten en stak de onzichtbare gedaante van wie ze alleen haar gezicht kon zien een met zweren en korsten overdekte arm uit en greep haar prooi krampachtig beet. De barst in de spiegel werd alsmaar groter en groter zodat de beide dames er met gemak doorheen konden zonder zich aan het glas te snijden. Jonassons vrouw slaakte een doordringende ijzingwekkende kreet in de hoop dat Jonasson daardoor wakker zou worden, maar die hoop bleek al snel ijdel te zijn. Naomi lachte goedkeurend in zichzelf waarna ze Jonassons vrouw met zich mee door de inmiddels helemaal gebarsten spiegel sleurde en voorlopig van de aardbodem verdwenen.

Nicky werd opeens door een vreemd en onaards geluid leek het gewekt. Ze ging met een ruk rechtopzitten en keek met een versufte blik in haar ogen om zich heen om te zien of er iemand zich in haar slaapkamer bevond of niet. Ze stond op en begon te ijsberen waarna  haar gedachten opnieuw naar het gouden zwaard afdwaalden. Zou dat nog in veiligheid verkeren of niet? Zou ik het niet beter in een goedbeveiligde kluis opbergen? Een kluis met zowel een code als een sleutel? Dat kon ze al dan niet in overweging nemen. Ze liep weer naar het bed maar bleef daar opeens stokstijf  van schrik staan en spitste haar oren. Buiten hoorde ze een schrille, onaardse kreet die haar bloed deed stollen. Ze keek doodsbang naar de donkere gordijnen die voor het grote slaapkamerraam hingen. Buiten weerklonk de ijzingwekkende, onaardse kreet weer. Het was een hoog, kil, schril geschreeuw dat van een buitenaards wezen afkomstig moest zijn besefte ze met een plotselinge schok. Maar het geschreeuw was helemaal niet afkomstig van een buitenaards wezen zoals Nicky eerst gedacht had, maar van Naomi. Maar dat wist ze natuurlijk niet. Daar zou echter al zeer snel verandering in komen. Daar was Naomi rotsvast van overtuigd. Het zwaard Naomi’s zwaard nee! Opeens vloog het glas in het raam aan scherven en stond er een gedaante te midden van Nicky’s slaapkamer. De parelwitte gedaante keek haar recht in de ogen waarna ze langzaam op haar prooi toeliep en haar een ferme klap in het gezicht gaf. Toen werd alles zwart voor Nicky’s ogen en zeeg ze als een ineengezakte pudding in elkaar waar ze roerloos bleef liggen. Naomi bond haar vast en nam haar mee in de diepte van haar schuilplaats waar er zich vochtige, donkere, smalle cellen bevonden waar ze haar prooien voorbereidden op hun naderende dood en in sommige gevallen – maar die kans was zeer klein – op hun wedervrijlating. alles is compleet: zei ze tegen zichzelf. Naomi voerde haar beste vriendin mee naar het aller diepste punt van de grot waar ze Nicky in één van die donkere, vochtige, kille, smalle, naar schimmelruikende cellen opsloot en liet haar daar zonder nog iets tegen haar te zeggen achter, alsof ze haar beste vriendin opeens als het vuil van de straat behandelde. Ze had opeens spijt van het feit dat ze haar vriendin het gouden zwaard had toevertrouwd, om de één of andere nog onbekende reden vertrouwde ze Nicky niet meer zoals ze vroeger gedaan had. Had dat misschien iets te maken met het feit dat Nicky niets deed terwijl zij Naomi haar allerbeste vriendin gemarteld werd? Nicky had verstijfd van schrik – wat zeer begrijpelijk was in haar toestand – naar dat alles staan kijken, maar ze had allerminst verwacht  dat Nicky moeite gedaan zou hebben om iets te ondernemen de hulpdiensten verwittigen bijvoorbeeld, maar dat was  dan uiteindelijk – na lange tijd gewacht te hebben – dan ook gebeurd wat veel te laat was natuurlijk . Maar toch…en dat was voor haar de enige reden waarom ze Nicky per se moest ontvoeren. Jonassons vrouw had met dit alles natuurlijk niets te maken, maar ze moest het doen alleen maar om Jonasson te lokken. Maar het zou niet alleen maar bij ontvoering blijven besefte ze opeens, als ze echt de aandacht van Jonasson moest zien te trekken was de kans zeer groot dat ze zijn vrouw met geweld moest ontvoeren,  wat ze ondertussen ookal gedaan had zonder dat Jonasson er iets van gemerkt had en als dat niet genoeg moest zijn kon ze ook nog altijd een stapje verder gaan, iets wat ze met Nicky ook wilde doen, maar wat haar niet meteen verder zou helpen om wraak te nemen op diegenen die niets ondernomen hadden terwijl zij op die reünie in die  verschrikkelijke, stinkende, donkere, krappe houten kist lag te stikken terwijl ze heel goed wisten en beseften dat ze aan claustrofobie leed. Ze moest Nicky niet noodzakelijk doden.  Althans niet meteen. Haar folteren zou haar meer genot en plezier opleveren dan haar meteen te doden Maar langs de andere kant wist ze dat ze na een periode niet anders kon dan haar te doden, al was het haar alleen maar om het gouden zwaard te doen. Waarom heb ik haar dat verdomde zwaard gegeven in de wetenschap dat daar misschien zeer ernstige problemen konden van komen.wat bezielde haar eigenlijk op dat moment? Was ze op dat moment wel goed bij haar hoofd? Ze begaf zich naar Nicky’s cel, deed de stenen deur open en stapte de donkere, vochtige, naar schimmel  en uitwerpselenruikende ruimte binnen en keek naar de slappe gedaante die tegen de muur lag te kronkelen, ze besefte dat ze sliep en een nachtmerrie had Opeens slaakte ze een kreet en schoot ze als een kurk uit een fles overeind, waarna ze met een versufte blik in haar ogen om zich heen keek tot haar blik verstard  op Naomi bleef rusten. Wat wil je in vredesnaam van me, ik heb je toch niets misdaan? Is het gouden zwaard veilig: vroegNaomi op scherpe toon terwijl ze Nicky’s blik bleef vasthouden. Nicky knikte zwijgend. Ben je daar absoluut zeker van kan ik je vertrouwen? Nicky knikte opnieuw. Ik geloof je niet vriend, je liegt dat je zwart ziet en nadat gezegd te hebben begon ze haar te slaan,krabben, bijten en stampen en luisterde met toenemend plezier en genot naar het gekrijs en geschreeuw van haar beste vriendin. Ze gaf haar nog een ferme klap op het achterhoofd, waarna ze met een nog fermere klap tegen de muur viel waar ze roerloos op de kille, vochtige stenen vloer van de ongure cel bleef liggen. Alles werd opnieuw zwart voor haar ogen en het zag er naar uit dat dat nog wel een tijdje kon blijven duren.Nicky gaf geen krimp meer. Naomi gaf haar nog en ferme trap in het gezicht, waarna ze het krakend geluid van brekend bot hoorde, draaide zich omontdeed zich van haar behoefte in Nicky’s gezicht en verliet met een stralende glimlach om haar lippen de smerige kerker, waarna ze de zware, stenen deur met een ferme klap achter zich sloot en zich weer naar het middelpunt van de grotten  bevond en zich daar voor de rest van de tijd schuilhield. Dat was fase 1. Nu moest ze zich voorbereiden op fase 2. En dan was het voorbij.. ze genoot intens van het feit dat ze haar beste vriendin gemarteld had, en met die gedachte liep ze naar de andere kant van de grotten. Toen ze bij de cel aankwam waar Jonassons vrouw zat bleef ze abrupt staan. Ze wist even niet meer wat ze wilde doen. Uiteindelijk dwong ze zichzelf om een snelle beslissing te nemen. Ze deed voorzichtig de stenen deur van de ondergrondse kerker open en stapte het kille vertrek binnen. Hier rook het helemaal niet naar schimmel of uitwerpselen maar naar lekker fris water. Toen ze die geur rook moest ze weer aan het moment denken waarop ze Lisa turx in het meer had zien zwemmen, en waar ze door haar eigen schuld om het leven gekomen was. ze knielde bij haar prooi neer en keek haar recht in de ogen. Vindt je het hier goed stukske politievrouw van m’n voeten: zei Naomi op een doordringende, dreigende fluistertoon zodat jonassons vrouw de enige was die haar kon verstaan Jonassons vrouw antwoordde niet maar bleef haar vijand recht in de ogen kijken alsof ze daarmee wilde zeggen dat ze nog geen zin had de strijd op te geven. Blijkbaar kon Naomi haar gedachten lezen want ze boog zich nog verder naar voren en zei op een nog zachtere fluistertoon als voordien: Oh maar dat had ik al zeer lang door hoor meisje. Je doet me trouwens sterk aan je politieman denken hoe heet hij ookal weer? Jonassons vrouw reageerde helemaal niet op Naomi’s vraag. Ik vroeg hoedat je man heette: beet ze haar op haar scherpste toon toe Jonassons vrouw bleef zwijgen, ook haar blik begon zich van Naomi’s bleke gelaat af te wenden. Ik vraag het je nog één keer vriendelijk en als je dan niet direct antwoord geeft zit er niets anders op dan je te vermoorden dus: Hoe heet die politieman van je? Jonassons vrouw die iets van gebarentaal afwist maakte met gebaren duidelijk dat haar man Jonas Jonasson heette. Kijk zo moeilijk was dat nu ook weer niet: zei Naomi op iets luidere en minder dreigende toon. Jonassons vrouw knikte opnieuw. Wist je trouwens al dat Jonas Jonasson – jou politieman – nog niet eens van het feit afweet dat ik je vannacht uit je geliefde slaapkamer ontvoerd heb: voegde ze er enige tijd later aan toe..  Jonassons vrouw verroerde zich niet, ook het knikken scheen haar opeens niet meer te lukken.. Naomi draaide zich langzaam om en ze kon niet langer de verleiding weerstaan  nog één enkele vraag te stellen. Hoe komt het dat het hier niet zo smerig ruikt als bij die verdomde vriendin van me? Jonassons vrouw gaf opnieuw geen antwoord. Ze deed de deur van het vertrek open, stap te de kille gang op waarna ze de zware kerkerdeur weer zorgvuldig dichtdeed.  Fase 1 was eindelijk achter de rug, eindelijk kon ze  weer tijdelijk opgelucht ademhalen. Nicky Campo en Jonassons vrouw, twee mensen die ze eindelijk in haar macht had kunnen krijgen. Macht en onmacht… weldra zou de tijd aanbreken waarin fase 2 zouaanbreken. Ze nestelde zich weer op haar troon en keek met glinsterende ogen uit over de enorme hoeveelheid grotten die zich in het oneindige leken te nestelen. En al die grotten behoorde weldra tot haar eigendom. Buiten op de bodem van het diepe, zwarte, glanzende meer zwommen vele wezens die weleens goed van pas konden komen voor de nabije toekomst. Ze was van plan een leger te vormen, een leger dat zou strijden tegen de mensheid, maar ofdat die planning van haar ook werkelijk ten uitvoeren gebracht zou worden is nog maar de vraag, want het zou weleens goed kunnen dat Naomi niet langer onder de geesten zal zijn. Het einde voor haar was zeer nabij, ookal wilde ze dat aan zichzelf absoluut niet toegeven. Wie zou er dan in haar plaats over de doden en levenden regeren?

Die ochtend werd Jonasson vroeg wakker, hij rekte zich eens goed uit waarna hij met een ruk rechtop ging zitten. Hij staarde voor zich uit waarna hij zichzelf in de enorme spiegel bekeek. Zijn blik verstarde  toen hij de enorme barst in de spiegel ontdekte. Hij stond op liep naar de spiegel en bekeek de barst nog eens wat beter. Toen hij naar het bed terugliep ontdekte hij met een schok dat zijn vrouw verdwenen was. Hij keek eerst naar de lege plaats en vervolgens richtte hij zijn blik weer op de enorme barst in de spiegel. Wat had die barst in hemelsnaam met de verdwijning van zijn geliefde vrouw te maken? Toen hij zich die vraag gesteld had vielen de puzzelstukken uiteindelijk op z’n plaats. Naomi had zijn vrouw door de spiegel naar haar schuilplaats meegenomen, en die schuilplaats bevond zich op de plaats waar ze de andere lijken gevonden hadden. Wat moest hij nu doen? Hij stond weer op, kleedde zich aan, waste zich, maakte voor zichzelf een troosteloos ontbijt klaar waarna hij de hoorn van het telefoontoestel nam en Olafsons nummer intoetste. Olafson nam direct op. Jonasson ben je nog niet op het bureau, normaalgezien zat je toch allang op het bureau? Ja je hebt gelijk, Olafson, maar het kan niet altijd hetzelfde liedje zijn. Oei wat is er dan aan de hand Jonasson? Mijn vrouw is weg, en ik denk dat ze ontvoerd is: zei Jonasson die zijn uiterste best deed om zijn stem niet teveel te laten trillen, hoewel hij vanbinnen helemaal niet rustig was. Toen hij dat gezegd had viel er een diepe stilte aan de andere kant van de lijn. Toen zei Olafson op voorzichtige toon: Ik kom onmiddellijk naar je toe, het is zeer duidelijk dat je de rest van de dag niet alleen kunt doorbrengen. Opnieuw een stilte, ditmaal langer dan de vorige en toen: door wie is je vrouw ontvoerd Jonasson? Ze is door Naomi ontvoerd, daar ben ik vrijwel zeker van: zei Jonasson en deze keer lukte het hem beter zijn stem niet teveel te laten trillen. Waarom verbaasd me dat niet: zei Olafson die zichzelf vervloekte vanwege het feit dat hij niet eerder op Naomi was gekomen. De spiegel is langs haar kant volledig gebarsten: zei Jonasson wiens stem oversloeg van emotie. Weet je wat, ik kom onmiddellijk naar je toe zodat we samen naar het politiebureau kunnen gaan. Merci voor het aanbod: zei Jonasson en deze keer deed hij helemaal geen poging zijn stem niet te laten trillen. Zijn emoties nog langer verbergen zou er weldra voor zorgen dat hij een zenuwinzinking nabij was, en dat was wel het laatste waar hij zin in had.Binnen tien minuten ben ik daar oké: zei Olafson de steeds pijnlijkerwordende stilte verbrekend. Prima: zei Jonasson waarna hij de verbinding verbrak. Hij nam de hoorn opnieuw van de haak en toetste het nummer van Hoofdcommissaris Luycx in. Luycx nam echter niet op. Jonasson smeet de hoorn met een harde klap weer op de haak waarna hij met een diepe zucht in de dichtstbijzijnde leunstoel neerzeeg. Waarom neemt die verdomde kloot niet op? Hij werd opeens opgeschrikt toen hij het geluid van gierende banden hoorde op de oprijlaan van zijn fraai gelegen huis. Jonasson stond zuchtend op en liep naar de voordeur op het moment dat Olafson naar de deur liep en wou aanbellen. Jonasson deed met een ruk de deur open en Olafson stapte de hal binnen waarna Olafson doorliep naar Jonassons slaapkamer om de gebarsten spiegel eens nauwkeurig te bestuderen. Dat ziet er niet denderend uit vriend: zei hij toen hij de schade eens goed bekeken had. Ja dat weet ik Olafson en ik ben er nietbepaald trots om: zei Jonasson zuchtend. Heb je Hoofdcommissaris Luycx al op de hoogte gebracht van de ontvoering van je vrouw? Jonasson knikte zwijgend waarna hij eraan toevoegde: Ik heb hem gebeld maar die stomme kloot neemt niet op. Ik ga de technische recherche op de hoogte brengen zodat ze vingerafdrukken kunnen nemen als die tenminste te vinden zijn: voegde hij er direct aan toe. Jonasson knikte zwijgend waarna hij zich weer omdraaide, naar de telefoon liep en het nummer van Hoofdcommissaris Luycx nog eens intoetste vurig hopend dat er deze keer wel opgenomen werd. En dat was ook het geval zo bleek al snel. Luycx begroette hem met een vriendelijk: goedemorgen waarna Jonasson hem op de hoogte bracht van het feit dat zijn vrouw ontvoerd was. Hoofdcommissaris Luycx vroeg hem daarna of hij er echt zeker van was dat zijn vrouw werkelijk ontvoerd was of niet waarna Jonasson zei dat hij er geen seconde aan getwijfeld had dat het werkelijk om ontvoering ging. Hij voegde daaraan toe dat Olafson al bij hem was en dat hij bezig was met het oproepen van de technische recherche.  Luycx zei hem dat dit prima voor hem was en dat hij zijn uiterste best deed om zo snel mogelijk bij hem te zijn.  Jonasson bedankte hem hartelijk en verbrak met een diepe zucht de verbinding. Hij was blij dat Luycx niet moeilijk gedaan had. Niet veel later kwam er een vreemd bericht binnen bij de politie. Hoofdcommissaris Luycx nam het telefoontje aan en naarmate het gesprek vorderde werd hij steeds bleker.  Het waren Nicky’s ouders die de verdwijning van hun dochter aangaven en de verdwijning werd meteen als onrustwekkend beschouwt. Hoofdcommissaris Luycx stelde hen gerust en beloofde dat hij er meteen een patrouille op af zou sturen. Nicky’s ouders bedankten hem uitbundig en verbraken de verbinding. Hoofdcommissaris Luycx gaf meteen de opdracht aan een paar agenten die niets te doen hadden om direct naar Nicky’s ouders te gaan om de situatie zo goed en zo grondig mogelijk te bekijken. Zelf stond hij op, nam zijn jas van de kapstok die naast de deur aan de muur hing, trok die aan, deed de deur open stapte de gang op, sloot de deur zorgvuldig achter zich af, liep naar de auto, startte de motor en begaf zich op weg naar Jonassons huis dat gelukkig niet zo ver verwijderd lag van het bureau. Twee onrustwekkende verdwijningen op één dag had hij in heel zijn carrière nog nooit meegemaakt, Nicky’s ouders hadden wel niets over een ontvoering gezegd, maar wel over een gebarstvenster , en dat was reden genoeg om aan te nemen dat het werkelijk om een ontvoering ging zeker nadat hij te weten was gekomen dat Jonassons vrouw op dezelfde manier als Nicky verdwenen was. Wanneer is deze vervloekte zaak nou eindelijk eens opgelost? Verdomme. de technische recherche  was eindelijk gearriveerd. De fotograaf was er ook bij en samen werd hij met Jonach smets en zijn collega’s naar de plaats delict gebracht door Kurt Olafson die dat in Jonassons opdracht deed. De fotograaf nam direct foto’s van de gebarsten spiegel en Jonach smets en zijn collega’s gingen op zoek naar eventuele vingerafdrukken die Jonassons vrouw of Naomi achtergelaten zouden kunnen hebben, maar zoals te verwachten viel konden ze niets vinden. Olafson kreeg een oproep en verwijderde zich van het gezelschap om de oproep te beantwoorden. Het was Hoofdcommissaris Luycx die hem belde. Olafson Luycx hier: zei de trillende stem van Luycx. Er is nog iemand verdwenen. Toen hij dat gezegd had viel er een diepe, doodse stilte aan de andere kant van de lijn. Wie is het: vroeg Olafson de stilte verbrekend. Nicky Campo: zei Luycx op serene toon. Shit: zuchtte hij. Ik heb al troepen naar Nicky’s ouders gestuurd om de situatie te bekijken en zodra ik meer weet zal ik het aan jullie rapporteren: voegde  hij er direct aan toe en voordat Olafson hem nog iets kon vragen verbrak Hoofdcommissaris Luycx de verbinding. Olafson klikte de verbroken verbinding weg en staarde met een verslagen blik in de ogen voor zich uit. Twee onrustwekkende verdwijningen op één dag had hij in zijn hele carrière als politieman nog nooit meegemaakt, en hij was er zeker van dat Jonasson dat ook nog nooit had meegemaakt. Jonasson zat aan de keukentafel toen Olafson de ruimte binnenstapte. Jonasson kon aan zijn gezicht zien dat er iets niet in de haak was. Wat is er gebeurd Olafson: vroeg hij na een poosje geaarzeld te hebben. Nicky Campo is verdwenen. Wat? Dat meen je toch hopelijk niet hè? Olafson bleef zwijgend naar Jonasson kijken en schudde langzaam het hoofd. O mijn god: zuchtte Jonasson. En hoelang weet je dat al? Sinds kort: zei Olafson. Luycx belde me net om me het verschrikkelijke nieuws te melden: voegde hij er enige tijd later aan toe. Hij kan hier trouwens elk moment arriveren. Er viel een doodse stilte in het vertrek nadat hij het nieuws aan Jonasson gemeld had. Jonasson zat met een verslagen blik in zijn ogen voor zich uit te staren. Hij kon er niet aan denken wat er eventueel met zijn vrouw ging gebeuren of wat er al met haar gebeurd was.Olafson keek zijn vriend meelevend in de ogen maar kon niets troostend uitbrengen.zelf voelde hij zich ook verslagen. We hebben gefaald Olafson: zei Jonasson na lange tijd gezwegen te hebben. Dat mag je zo niet zeggen Jonasson: zei Olafson, maar zelf moest hij onwillekeurig aan zichzelf toegeven dat Jonasson gelijk had. Ze hadden gefaald dachten ze, maar in feite was dat niet het geval. Of toch niet helemaal. De technische recherche was vertrokken en zoals te verwachten viel hadden ze geen vingerafdrukken gevonden. Voordat ze weggingen hadden ze de slaapkamer verzegeld met oranjepolitietape . Opeens ging de bel die aankondigde dat Hoofdcommissaris Luycx eindelijk gearriveerd was. Jonasson deed open en liet hem zwijgend binnen.

Toen Nicky Campo bijkwam was pijn het eerste wat ze voelde. De pijn sneed als een vlijmscherp mes door heel haar lichaam en was zo intens dat ze bang was dat het niet lang meer ging duren voordat ze opnieuw bezweek en buiten kennis zou raken, iets wat ze absoluut moest zien te vermijden. Buiten haar donkere, vochtige, kille cel was alles aardedonker en doodstil. Die stilte vertrouwde ze allesbehalve.ze haalde diep adem en snoof de geur van uitwerpselen  in. Aan het donkere plafond hingen duizenden en nog eens duizenden spinnenwebben die van dikke kleverige draden geweven waren. De eigenaars van de webben waren kennelijk op een andere plaats druk bezig een nieuw tal webben te weven want ze merkte algauw dat ze door de dikke, kleverige en slijmerige draden werd ingesloten zodat ze geen enkele kant meer uit kon. Ze probeerde zich om te draaien maar de snijdende pijnscheuten in haar lichaam zorgden ervoor dat ze de pogingen zich om te draaien al snel weer opgaf. Ze vroeg zich voor de zoveelste keer in korte tijd af waarom Naomi haar opeens niet meer vertrouwde. Zou dat echt met dat vervloekte gouden zwaard te maken hebben? Of zat er nog iets anders achter, iets wat ze niet direct met de vinger kon duiden. Opeens hoorde ze een vreemd geluid in de gang. Ze spitste haar oren en ging heel voorzichtig nog wat rechter zitten zodat ze het geluid beter in zich kon opnemen, maar het hielp niets. Het was weer doodstil geworden in de gang.

Jonassons vrouw bewoog zich krampachtig in haar slaap. De angst dat haar ontvoerster haar zou horen was enorm toegenomen vergeleken met de vorige avond, als er tenminste een vorige avond was geweest. Ze werd met een ruk wakker en schoot als een kogel recht. Ze deed haar ogen langzaam open en keek om zich heen. Nu ze er eens goed over nadacht vroeg ze zich opeens af ofdat het nog steeds dezelfde dag was ofdat het vandaag – als er al een vandaag was – een andere dag was en Zoja welke dag was het dan? Ze meende zich vaag te herinneren dat  het gisteren dinsdag was, dus als er intussen een nieuwe dag was aangebroken – wat ze tenzeerste betwijfelde en wat ze moeilijk kon geloven – moest het vandaag woensdag zijn. Wat ze echter niet meer wist was het feit welke maand het nu juist was. Was het september, oktober, november of december? Ze wist wel dat het één van die maanden moest zijn, maar de welke wist ze niet meer precies. En was zij de enige die ontvoerd was of zat er nog iemand anders in deze vervloekte grotten gevangen? En als dat zo het geval was wie was het dan? Kende zij het tweede slachtoffer persoonlijk als er een tweede slachtoffer was natuurlijk. En had ze het tweede slachtoffer dan al eens een keer op straat gezien? Waarom zit je verdomme te suggereren dat er een tweede slachtoffer is: beet ze zichzelf toe. Je weet niet eens ofdat er ook werkelijk een tweede slachtoffer is of niet, dus waarom zit je daarover verdomme te piekeren wetende dat het niet eens jou zaken zijn? Jonassons vrouw zuchtte diep, ging weer liggen en viel als een blok in slaap, iets wat Nicky Campo totaal niet kon doen.verdomme.

Naomi zwierf  op haar dooie gemak door de grotten en genoot intens van het feit dat ze zoveel macht kon uitoefenen op haar prooien die weldra aan de dood zouden worden blootgesteld. Ze vroeg zich af ofdat Jonasson al had ontdekt dat zijn vrouw verdwenen was, Zoja hoe zou hij daarop gereageerd hebben? Toen ze zich  weer had teruggetrokken in haar slaapvertrek en eindelijk neerlag dwaalde haar gedachten weer af naar die verschrikkelijke gebeurtenissen op die reünie nu bijna 3 maanden geleden. Het was nu 30 september en die reünie was nu op de kop 3 maanden geleden. Ze zag die blikken in de ogen van de omstanders nog altijd als ze daaraan terugdacht. Waarom hadden ze godverdomme geen hulp gehaald toen ze zagen dat ze aan het stikken was in die donkere kist? Eigenlijk zou ik die ook in een kist moeten stoppen en genadeloos toezien hoe ze smeken om eruit te komen, en ook om genadeloos toe te zien hoe ze langzaam stikten door gebrek aan zuurstof. Moest zij gezien hebben hoedat één van haar medestudenten of studentes aan het stikken zou zijn zou ze allang alarm geslagen hebben. Maar ja wie was zij om daarover een oordeel te vellen. Als Jonassons vrouw dan toch per se dood moest zou ze haar in de plaats van in een kist te stoppen zodat ze door gebrek aan zuurstof zou omkomen net zoals de anderen met haar hadden gedaan gewoon verbranden of gewoon met de blote hand wurgen, hoewel  ophangen op zich ook niet zo’n slecht idee moest zijn besefte ze even later. Nicky daarentegen had geen enkele keus.  Ze moest en zou sterven en als het aan haar gelegen had zou dat zeer snel kunnen gebeuren en liefst op dezelfde manier als zij toen gestorven was. Maar wat weerhield haar om haar ogenblikkelijk om het leven te brengen? Maar één ding: zei ze tegen zichzelf, en dat bepaald ding kan maar één voorwerp zijn, een voorwerp dat voor mij een cruciale waarde heeft namelijk het gouden zwaard, mijn gouden zwaard en dat van niemand anders. Ze wist wat haar te doen stond. Haar doden en wel nu meteen zonder rekening  te houden met het feit of het gouden zwaard al dan niet ook werkelijk in veilige handen is of niet. Dat kon ze niet voorbij laten gaan. ze probeerde haar gedachten voor alles en iedereen af te sluiten maar dat scheen niet zo te lukken dan ze eerst gedacht had.  Uiteindelijk lukte het haar toch haar gedachten voor alles en iedereen af te sluiten.  Het werd de hoogste tijd dat fase 2 van haar grandioze plan zou aanbreken. Eindelijk. Toen ze eenmaal in slaap was gevallen sliep ze toch enigszins onrustig en dat had temaken met het feit dat ze weer eens een nachtmerrie had en het was weer dezelfde droom als diegene die ze de vorige keer had gehad. Ze bevond zich weer op die open plek waar ze die reünie hielden. Rondom haar stonden bomen dicht tegen elkaar zodat hun kruinen een dak vormden. Voor haar lag een pikzwart meer waarvan het wateroppervlak glansde in het schijnsel van de ondergaande zon. Voorlopig was ze daar nog alleen maar daar zou al veel te gauw verandering in komen wist ze, en dat was iets wat ze diep vanbinnen spijtig vond, maar langs de andere kant stond ze te popelen om met haar vrienden een avondje lol te beleven. Toen kon ze natuurlijk nog niet weten wat er haar te wachten stond. En de rest van het gezelschap evenmin. De rest van het gezelschap kon zich ook aan verrassingen verwachten. Toen ze wakker werd wist ze één ding zeker en dat was dat zij niet degene was die voor de ophef zou zorgen. Toen ze weer in slaap viel zag ze de donkere eikenhouten kist weer voor zich, het deksel stond wijd open zodat ze het gapende gat van de binnenkant kon zien. Toen ze die zag begon ze over heel haar lijf te trillen van angst. Voor wie zou die kist dienen: vroeg ze zich koortsachtig af. Zou die kist misschien voor één van de opdrachten gebruikt worden, of diende die alleen als een soort decoratie, een decorstuk dat zinloos was en dat toch alleen maar in de weg stond. Maar algauw besefte ze met een schok dat die kist helemaal geen soort decoratie was maar wel degelijk voor één van de komende opdrachten zou worden gebruikt, maar voor welke opdracht?

Jonasson zat aan tafel zijn hoofd rustend op beide armen. Zijn blik was glazig en was niet op hoofdcommissaris Luycx gericht maar op het gladgepolijste tafelblad. Naast hem zat Olafson die zijn uiterste best deed om de gespannen en trieste sfeer tussen Jonasson en Luycx te verbreken. Na een tijdje zei Luycx op gedempte toon: Het ziet er niet direct naar uit dat de situatie snel zou verbeteren. Jonasson hief zijn hoofd abrupt op en zei met onverwachte felheid: Dat was me ook al wel duidelijk hoor, dat wist ik al vanaf het moment dat ik ontdekte dat mijn vrouw er niet meer was. Toen hij dat gezegd had viel er een doodse stilte in de woonkamer. Jonasson besefte dat hij over de schreef was gegaan,  maar in feite kon het hem niet meer schelen. Toch niet zolang zijn vrouw wegbleef. Tenslotte zei Luycx tegen Olafson: Ik denk dat het beter is dat we hem nu even alleen laten anders gebeuren er misschien dingen waar zowel hij als ikzelf en jij misschien spijt van zullen krijgen. Vervolgens richtte hij zijn bezorgde blik op Jonasson en vroeg op voorzichtige toon: waar denk je waar uw vrouw nu is? Waar houdt zich de dader nu schuil denk je? Ik vermoed dat ze gevangenzit in die vervloekte grotten waar Naomi zich schuilhoudt net zoals die Nicky Campo. Ben je daar absoluut zeker van, of is dat maar een veronderstelling? Ik ben daar absoluut zeker van hoofdcommissaris en als ik van iets zeker weet mag je er vanuitgaan dat dat wel zal kloppen. Mijn theorie bedoel ik: voegde  hij er op scherpe toon aan toe. Hoofdcommissaris Luycx draaide zich om en samen met Olafson ging hij naar de plaats delict. Jonasson echter bleef als een verslagen  hond aan de tafel zitten en liet zijn hoofd weer op beide armen rusten. Hij voelde zich nog rotter dan voordat hoofdcommissaris Luycx gearriveerd was en dat was te wijten aan het feit dat hij Luycx zo hevig had toegesnauwd. Zou hij daarvoor misschien gestraft worden? Zoja welke  straf zou hij dan krijgen? Zou hij misschien geschorst worden? Zou de pers daarvan misschien op de hoogte gebracht worden? Als dat het geval zou zijn zouden de poppen snel aan het dansen zijn. Hij zag zichzelf op foto al in alle kranten over het hele land staan met daarboven de kop: Hoofdinspecteur Jonas Jonasson blaft zijn chef hoofdcommissaris Luycx af! Iets wat hem algauw en de rest  van het politiebureau in diskrediet zou brengen en dat mocht absoluut niet gebeuren. Hij liet zijn gedachten naar Nicky Campo afdwalen en moest onwillekeurig aan zichzelf toegeven dat hij haar wel een knappe dame vond, maar vond zij dat ook van hem? Zijn vrouw mocht absoluut niet te weten komen dat hij iets voor die Nicky Campo voelde. Jonasson stond op en liep naar de koelkast en haalde er een gekoelde fles witte wijn uit. Hij moest iets drinken om wat afleiding te hebben. Hij deed de kurk uit de fles en schonk zichzelf een enorm glas in. Plotseling kwam er een enorme woede in hem op, een vlaag van woede dat net als een misselijkheidgolf bij hem naar boven borrelde en had een bittere smaak dat hem aan braaksel of gal deed denken. Hij moest en zou Naomi vinden en zijn vrouw en Nicky Campo zo snel mogelijk bevrijden, anders zou hij zichzelf iets verschrikkelijks aandoen en dat mocht niet gebeuren, anders zouden de problemen weleens ernstiger kunnen  uitvallen dan nu al het geval was. Hij nam nog een slok en naarmate zijn glas minder vol begon te zitten nam zijn woede ietsje af maar nog niet voldoende om helemaal rustig te zijn. Zijn angst om iemand iets aan te doen nam veel  meer en sneller af dan de snijdende brandende, kille woede die even tevoren bij hem in volle hevigheid weer was toegenomen. Nu wist hij ook dat wijn drinken ook geen oplossingen bood, maar alleen ellende en daardoor vergrote de kans dat hij vriendschappen op het spel zou zetten zodat ze een tijdje later door zijn eigen domheid versplinterd zouden worden. En dan kon hij beter zelfmoord plegen. Het was nu of nooit. Buigen of barsten. Hij mocht zijn beste vriend Kurt Olafson absoluut niet verliezen, niet nu hij hem zo hard nodig had. Hoofdcommissaris Luycx mocht hij ook niet verliezen, want als dat wel gebeurde was hij zijn job ook meteen kwijt geweest. En dan zat hij nog vele dieper in de puree dan nu al het geval was.  Hij schrok op uit zijn ellendige gedachten toen hij Olafsons stem iets hoorde zeggen wat hij niet kon verstaan, wat misschien ook goed voor hem was. Opeens moest hij weer aan het gouden zwaard denken. Zou dat misschien de sleutel voor het hele mysterie kunnen zijn? Was dat de oplossing?

Olafson keek Luycx diep in de ogen en vroeg zich af wat er nu met zijn collega en allerbeste vriend  ging gebeuren nu de kans zeer klein was dat zijn vrouw het er levend vanaf zou brengen, maar hij durfde zich die vraag niet hardop te stellen uit angst dat Jonasson dat misschien zou horen en dan zou het kot te klein zijn zoals ze zeggen wanneer er iemand volledig door het lint ging wanneer hij of zij iets te horen kreeg waarmee hij of zij niet mee gediend is.tenslotte schraapte hij zijn keel en stelde hij die lastige vraag toch alleen om er vanaf te zijn. Wat moet er nu met Jonasson gebeuren, het is voor mij meer dan duidelijk dat hij een zenuwinzinking nabij is: zei Olafson op voorzichtige toon terwijl hij hoofdcommissaris Luycx diep in de ogen bleef aankijken. Luycx zuchtte diep maar kon momenteel geen zinnig antwoord op die vraag verzinnen. Tenslotte zei hij zeer zorgvuldig zijn woorden kiezend: Ik denk dat het voor ons allemaal en vooral voor hemzelf beter is dat hij een tijdje van het politiebureau wegblijft. Denk je niet dat je daardoor ruiten zult inslaan: vroeg Olafson kalm. Hoe bedoel je? Ik weet niet: zei Olafson op aarzelende toon. Ik wil alleen maar zeggen dat de kans vrij  groot zal zijn dat hij dat verkeerd zou opvatten moest hij te horen krijgen dat hij verplicht is om een tijdje van het politiebureau weg te blijven. Denk je dat echt?  Toen Luycx die vraag gesteld had viel er een doodse stilte in het vertrek. Volgens mij zit die kans er wel dik in dat hij zijn vertrek veel te persoonlijk zal opvatten en dat je van hem niet moet verwachten dat hij ooit nog terug zou komen en dan zit hij niet alleen in de problemen maar ook jij en de rest van het politiebureau en is dat hetgeen  wat je wilt bereiken dat er mensen zijn die op den duur ontslag nemen omdat jij zomaar een collega zogenaamd verlof geeft terwijl hij en de rest van zijn collega’s denkt dat hij ontslagen is en dat hij niet meer terug hoeft te komen, Is dat je doel en wil je dat koste wat het kost bereiken, Zoja moet jij maar instaan voor de consequenties daarvan . toen hij dat gezegd had viel er opnieuw een doodse stilte in de ruimte, een stilte die zowel hij als Luycx nog nooit ervaren hadden. Toen zei Luycx: zo moet je die situatie niet bekijken. Wil jij instaan voor de consequenties als ik toch zou beslissen – wat ik spijtig genoeg voor jou niet zal doen -  dat Jonasson in zijn toestand toch zou blijven werken? Als ik dat zou toelaten zullen we zeker in de problemen komen, en dan zal het bureau in diskrediet gebracht worden. Oké  als je de situatie zo bekijkt heb je gelijk, maar ik wil je alleen maar waarschuwen dat als je dat tegen hem zegt de kans zeer groot zal zijn dat hij jou advies verkeerd op zal vatten en dat hij eruit kan opmaken dat je hem ontslagen hebt – wat je natuurlijk niet gedaan hebt – en dat hij niet meer terug hoeft te keren naar het politiebureau. Olafson stond op en liep naar het slaapkamerraam dat op de straat uitkeek. De hemel was helderblauw, en begon al in een diepere tint over te gaan wat wilde zeggen dat de schemering inviel. Olafson draaide zich weer om en begon door de kamer te ijsberen. Luycx keek naar hem met ogen waarin te lezen stond dat hij het nu ook even niet meer wist. Tenslotte was het Jonassons vrouw die ontvoerd was. Hij zou ook zo gereageerd hebben moest hem dat overkomen. Toch bleef hij bij zijn eerdere beslissing, ongeacht de waarschuwing die Olafson hem had gegeven. Hij was de chef, en hij moest beslissingen nemen, alleen hij en niemand anders. Olafson je hebt gelijk met hetgeen je daarnet gezegd had, maar ik moet u tot mijn grote spijt mededelen dat ik geen andere keus heb dan hem een tijdje van het politiebureau weg te houden, ongeacht wat zijn reactie daarop naar mij toe zou zijn: zei Luycx de steeds pijnlijkerwordende stilte verbrekend. Misschien heb je wel een punt: mompelde Olafson binnendsmonds.Ik bied hem een verlofperiode aan vanaf nu tot en met Nieuwjaar, na Nieuwjaar mag hij gerust terugkomen, en als hij nog wat meer tijd nodig heeft zorg ik er wel voor dat hij die tijd ook zal krijgen begrepen? Olafson keek zijn chef  diep in zijn diepblauwe ogen en knikte zwijgend. Oké.

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.