Een moment bij ons op de werkvloer.

Door Blind-blog gepubliceerd op Monday 23 May 11:46

Ter introductie: De schrijfster van dit blog is niet blind of slechtziend. Ze werkt wel samen met een vijftal blinden en slechtzienden, in een bedrijf dat een nieuwe Screenreader en Vergroter voor Visueel beperkten ontwikkelt. Er zijn al meerdere programma’s en hulpmiddelen voor deze doelgroep om op hun eigen computer te werken, maar de mogelijkheid om dit ‘in de Cloud’ te doen, bestaat nog niet. Waarom die software belangrijk is? Daar schrijf ik onder andere over. Volg dit blog, en ik babbel je helemaal, op een luchtige manier bij!

 

Een moment bij ons op de werkvloer.

‘Goedemorgen’.
‘Goedemorgen Ruben. Wacht! Je zet een hele pot koffie in je mok, dat gaat niet goed komen.’
Standaard ligt er een doekje naast het apparaat, want dit is niet de eerste keer. In de tussentijd ligt Prince, zijn blindengeleidehond al met zijn snuit op mijn zwarte broek, met als gevolg dat ik de rest van de dag weer een deel van zijn vacht meedraag.
‘Kijk’, zegt hij, terwijl hij slechts 5% beeld heeft, iemand heeft dat veranderd, anders was dat niet gebeurd’.
‘Tuurlijk Ruben! Lekker geslapen?’ Er wordt nog wat gelachen en hij loopt naar zijn werkplek. De koptelefoon wordt opgezet en hij logt in.

923481481b03d501ea8d75ebb6b5727f_medium.

Jawel, het is even wennen!
Op mijn eerste werkdag liep ik naar Ruben toe om mezelf voor te stellen.
Na wat algemeen gebabbel vroeg ik aan hem of hij een braille toetsenbord had of zo, ik snapte er niets van. ‘Nee hoor, ik heb een gewoon toetsenbord’.
‘Oh, je typt blind?’

Stommerd! Hoe kon ik die woorden zo kiezen? Natuurlijk typt hij blind: hij ziet geen moer. Het schaamrood stond me aan de kaken.
‘Oeps, sorry hoor, beetje dom van me.’ Tja, na zo’n flater kun je zeggen wat je wilt, maar het valt op geen manier goed te praten.
Hij lachte! Gewoon geen punt dus? Oké…

Later op de dag vertelde ik het ongemakkelijke moment aan mijn andere collega’s.
‘Ben je gek meid, niets aan de hand. Wij hebben hem gewoon twee weken uit een Ajax mok laten drinken, terwijl hij voor Feyenoord is, ha ha. Nou ja, eigenlijk had hij ons ertussen, want hij had het na één dag al door en liet ons in de waan.

We hebben verschillende afdelingen in het bedrijf.
De andere afdelingen worden ‘bemand’ door mensen zonder visuele beperking. Een collega is een collega. Tijdens werkoverleg tussen de verschillende afdelingen is het nauwelijks merkbaar wie de slecht- en wie de goedzienden zijn.

Elk mens heeft zijn eigen karakter.
Ruben heeft humor en staat met twee benen op de grond. Hij heeft zelfvertrouwen en komt voor zichzelf en zijn werk op. Is dat altijd zo? Nee, natuurlijk niet. Blind of slechtziend zijn/worden, doet veel met je. Naar je werk gaan is dan niet vanzelfsprekend. Toen Ruben bij ons bedrijf solliciteerde, met de introductie dat hij gehandicapt was, was de eerste reactie van mijn werkgever, bij het zien van hem: ‘tja, gehandicapt, oké, maar hoe zet ik deze blinde jongeman aan het werk in mijn ICT bedrijf? Een persoon in een rolstoel is niet zo moeilijk, maar deze ziet niets…’
Ruben ging met hem in gesprek over de toegankelijkheid op het internet als je visueel beperkt bent, en over de huidige software en hulpmiddelen, met als gevolg dat hij in het bedrijf aan de slag kon. Maar ja, als je proeftijd geheel wordt opgeslokt met het regelen van die software op de bedrijfscomputer…


Hier is het plan geboren om een nieuw systeem te ontwikkelen.

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Geweldig en die 'domme' opmerking van je ... ach meis ik vroeg een keertje aan een stokdoof iemand waarvan ik wist dat hij doof was of hij ook fan van de Top 2000 was. Ik ben heel stilletjes afgedropen. -))
haha! gelijkwaardig ja.
Gelukkig zijn mijn slechtziende collega's voorzien van humor. We kunnen er luchtig mee omgaan.
Deze man kon het later toen iemand hem uitlegde wat er te lachen viel ook om lachen.

Maar dat is wel heel mooi werk waar jullie aan werken.
Het is zeker heel mooi werk. Leerzaam ook.
Zonder meer.