Ziek zijn om gezond te zijn

Door Wordbondage gepubliceerd op Sunday 15 May 21:25

Vanaf wanneer we kinderen zijn, worden we met de zachte hand door ons leven geleid. Als eerste worden we geholpen met onze basisbehoeften. Wat zijn ze toch trots wanneer we de eerste keer vrij zonder handje kunnen lopen. Ondanks de moeite ons los te laten doen ze het toch. Daarna word het het potje. Jaaaa het eerste drolletje niet in de luier, wat geweldig. Tijd later doen we de school gekozen voor ons zelf, met hulp in het huiswerk toch. Vriendenafspraakjes hoeven niet gemaak te worden. Wij leren zelf de weg weer thuis en tenslotte kunnen we ook fietsen. We leren met zakgeld langzaam meer met geld omgaan, al gaat dat moeilijk, dat durf ik toe te geven, maar hoe meer keuzes op ons zouden moeten vallen, hoe meer we ons leven zelf zouden moeten leiden, denk je.

Ergens in de jaren groeien het aantal stemmen die bepalingen willen maken over je leven meer dan je zou denken. Leraren, bazen, nog steeds de familie, en ook vrienden. Dat is ok. Je neemt de advies aan of niet en dan laat het los.

Dat is niet zo wanneer je chronisch ziek bent. Wanneer je chronisch ziek bent heeft iedereen wat over jouw leven te vertellen en wat ze vooral verwachten is dat jij er niets meer over hebt te zeggen. Chronisch ziek zijn betekend voor vele mensen eigenlijk dat jij dan maar gewoon gefaald hebt in mens zijn, in weten hoe je moet leven. Het is geen beperking voor hen, het is een gebrek die zij moeten aanvullen door jou te vertellen hoe jij je leven moet leiden.

Het zijn de discussies die je niet wilt voeren, want om eerlijk te zijn, heb je andere dingen aan je hoofd. Je bent in al de massa op zoek naar de juiste persoon die je kan helpen. Maar je hoort rechts en links allerlei adviezen waarvan je verwacht word het aan te nemen omdat jij het niet beter weet. Doe dit, doe dat, eet dit niet en dat wel, homeopaat, nee superdure arts ergens die eigenlijk van niets weet, of gewoon doorzetten, of gewoon niet aanstellen. Waarom doe je dit je omgeving aan? Wil je gewoon aandacht? Wat nou als.... OK STOP!!

Je snapt waar ik heen wil. Het is een chaos in het leven van een chronisch zieke op de beste dagen. Nu wil ik niet zeggen dat ik de makkelijkste bent, of zonder problemen komt, of heck dat ik nooooit hulp heb nodig gehad om bepaalde aspecten van mijn leven onder controle te krijgen. Maar, euh, hebben we dit niet allemaal nodig gehad op een bepaalde manier, hetzij de 1 meer dan de ander?

Als ik mensen vertel dat ik op dit moment precies weet wat ik nodig heb in mijn leven en wat ik nog niet heb op mijn manier aan het verkrijgen ben, worden hun ogen groter en geloven ze mij voor geen meter. Vooral niet omdat mijn manier niet strookt met wat zij denken dat ik nodig het. En vooral niet omdat dat betekend dat ik hun gebullshit geregel over mijn leven accepteer, of wanneer iemand op een niet okay manier tegen mij praat, en vooral niet wanneer men mij niet gelooft of kleineer of op wat voor manier dan ook in de weg staat. Voor hulp vragen wanneer ik het nodig heb, doe ik heus wel. Waarom vertrouw je mij niet?

Mijn antwoord op mijn ziek zijn is anders dan het jouwe. Wat de een zieker maakt, maakt de ander wat beter. De behoefte is anders. Waar sommigen moeten focussen weg van de ziekte, moet ik focussen op de ziekte. Ik moet leren ziek zijn soms om ook te leren wat mijn nieuwe gezond is. Ik moet focussen op mijn ziekte, omdat ik dan kan leren wat mij gezonder zal laten voelen, en waarvan ik zieker word niet. Ik moet focussen en leren. Dan kan ik namelijk ruimte hebben in mijn leven, meer dan nu, om echt gewoon te focussen op het leven, en gewoon op het zijn en hey op een positief toekomst.

Nee dit is negatief, het is gewoon realiteit. Ik moet niet doorpushen tot het beter word, het werkt zo niet voor mij. Maar ik kan van klein opbouwen tot een nieuw gezond, langzaam en met veel geduld, en ik focus liever op dat dan op gedachten die denken dat mijn ziek zijn een gebrek aan wilskracht is. Want om eerlijk te zijn, is dat nu echt de positieve instelling die mijn leven nodig heeft?

En als jij niet kan accepteren dat ik niet altijd de controle hebt om te bepalen of ik iets af zegt of niet, betekend dat jij niet kan accepteren dat jij geen controle hebt over wat ik doe of wie ik ben of wat ik MOET doen. Is dat wel zo eerlijk tegen mij? Dat jij mij niet kan accepteren?

Ik heb geen trainingswielen nodig, geen luiers, geen extra wielen aan mijn fiets. Wat ik nodig heb zijn mensen, echte mensen in de vorm van echte vrienden en meer zelfs die mij accepteren zoals ik ben. Is dat echt zo raar?

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.