De grote droom

Door Doler gepubliceerd op Monday 18 April 17:23

Dromen die nooit uitkomen, iedereen hoop dat het wel lukt. En doen heel erg hun best om de droom uit te laten komen. We doen er alles voor, we leren, we werken keihard, blijven doorgaan, we blijven hopen.

Maar wat is daar mis aan, eigenlijk niets en alles, we verliezen een paar dingen uit het oog. Dat een droom altijd anders uitkomt, ook anders uit gelegd kan worden.

Het vreemde is dat 3 op de 4 werknemers in een baan zitten die ze eigenlijk niet willen. Ook vreemd is dat het zwaar wordt ontkend, op de vraag hoe het kan dat dit zo is krijg je een antwoord als je al een antwoord krijgt, het betaald goed.

Dus geld maakt dan alles goed, je onvrede, je onmacht, je droom, je hoop, je verwachtingspatroon. Alles laat je dus weg alleen omdat je goed geld verdient. Ja met geld kan je veel, maar kan je, je onvrede over het leven dan met producten die je koopt goedmaken? Is dat de rede waarom iedereen zoveel nutteloze dingen bezit?

En maar door blijft gaan om te blijven kopen, is dat dan het goede gevoel in je leven, is dat dan geluk? Vele zullen zeggen, nee dat maak me niet gelukkig maar de vraag blijft waarom blijf je kopen? Is de rede omdat je het geld ervoor hebt?

Maar het gaat nog veel verder, we maken onszelf ziek door dat harde werken, we letten niet meer op ons lichaam. Nee we gaan gewoon door totdat het lichaam niet meer kan. Lichamelijke ongemakken doen we af als dat het er bij hoort, versleten knieën, ach nieuw onderdeel erin en weer verder, versleten rug wordt al wat lastiger, versleten schouders, versleten heup, o daar kan ook een nieuwe in. Wel lastig hoor, dat ik er zolang overdoet om weer aan het werk te gaan. We gaan vaak te snel weer beginnen, zelfs als we afgekeurd worden op deze slijtage, dan moeten we toch weer werk zoeken. Thuis zitten mag niet en kan niet er moet gewerkt worden, geld verdiend worden.

Maar voor wie verdien jij je geld, een baas, voor jezelf, belasting, enz.

De grootste groep die werken komen net allemaal iets tekort, omdat ze veel willen, kopen, moeten van zichzelf. De grootste verleider is de reclame over alles, die jou verleid om te kopen, want zeg nou zelf, die nieuwe telefoon moet je wel hebben. Want iedereen heeft hem dus kom op zeg kopen die telefoon en zo gaat het met alles.

We offeren ons lichaam op, we lijden pijn maar zeggen het gaat goed met me hoor, ben weer aan het werk. Wel rustig aan, op naar het volgende project, vakantie, nieuwe auto, ander huis of een verbouwing, want geld moet rollen.

Ja en we leven maar een keer en dat is nu, ja maar je hebt ook maar een lichaam of ga je ervan uit dat er nog wel wat aan gesleutel kan worden.  Ook dat gebeurd volop, niet tevreden over het lichaam dus verbouwen maar.

Dat we werken dat is oke, bezig zijn is  ook goed, maar onszelf slopen, lichamelijk maar ook geestelijk dat gaat wel erg ver. Het vreemde is ook als we wat gaan mankeren gaan we naar oplossingen zoeken, maar vaak zijn we al te laat. Dan zoeken we het ook nog bij anderen die ons beter moeten maken.

Maar wat ik nog het ergste vind is dat we onze kinderen dit voorbeeld geven, dat we onze kinderen zo opvoeden, dat we onze kinderen al jong volstoppen met pillen. Dat is het ergste, maar stoppen wij dan als ouders ons hoofd in het zand?

Denken we nu echt dat onze kinderen het beter gaan krijgen als wij? We slopen de aarden, milieuvervuiling, alles is vervuilt, voedsel, de aarde zelf, de lucht die we inademen. En we sluiten onze ogen en voeden onze kinderen op in een droomwereld en vertellen ze dat ze het beter moeten doen als wij.  

Een droom, een illusie, het is te hopen dat de mens wakker wordt maar als we zo doorgaan ….

Doler, de reiziger

18-04-2016    

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
goed artikel, gelukkig speelt geld steeds minder een rol om zich gelukkig te voelen
Duidelijk geschreven
7+ miljard mensen met allemaal een verschillend spiritueel 'niveau'..... gelukkig zijn er hiervan al miljoenen min of meer 'wakker' en hun aantal groeit. Zeker met de nieuwe generatie van 'indigo kinderen'. Er gloort dus hoop aan de horizon :)
gelukkig wel, maar ik hou niet zo van iemand in een hokje plaatsen indigo kinderen zijn voor mij net als alle andere kinderen en mensen allemaal zielen die hier zijn om te ervaren, het mooie is dat je nu ziet dat de het tijd is dat de mens verder gaat en dat laten de kinderen zien, de mens mag en kan veranderen, ga het elven ervaren kom uit dat hokjes denken
Helemaal met je eens. Ik hou er ook niet van om wat dan ook in 'hokjes te plaatsen' - tenzij je inziet dat 'hokjes' geen vaststaande grenzen (paradigma's) hebben; en dat is iets wat indigo kinderen van nature inzien, in tegenstelling tot 'gewone' kinderen.

Verder heb je helemaal gelijk, ook indigo kinderen hebben (zijn) zielen die geïncarneerd zijn om via fysieke ervaringen emoties te beleven en te leren daar op de juiste manier op te reageren. Hopelijk leert 'de wereld' daarvan!