Twee weken rust

Door Simon v M gepubliceerd op Sunday 17 April 16:44

Jawel, het is nu ruim twee weken geleden dat ik ben gestart met Project Loffline. Een mooie mijlpaal om wat van de hoogte- en uiteraard ook dieptepunten met jullie te delen. Mocht je er nou middenin vallen en je afvragen waar dit in hemelsnaam over gaat, zie dan mijn eerdere verhalen in de Zilla Project Loffline

Deze blog is oorspronkelijk door mijzelf gepubliceerd op 9 november 2015: http://project-loffline.simplesite.com/421361341/3206973/posting/twee-weken-rust

Misschien zie ik ze vliegen en heeft dit helemaal niets met mijn experiment te maken, maar de gekste gewaarwording in de afgelopen twee weken was dat ik op een dag wakker werd... om 5 uur ’s ochtends. Ik was om 23:00u naar bed gegaan, omdat ik een vergadering had om 9.30u. Toen ik om 5:45u nog steeds niet weer in slaap was gevallen ben ik maar opgestaan. Ik heb wat dingen gedaan die ik anders na de vergadering nog had moeten doen. Ik was de rest van de dag niet moe, tot het moment dat het weer tijd was om naar bed te gaan. Vroeg opstaan is nooit mijn ding geweest en zoiets als dit was me dan ook nog nooit eerder overkomen. Met optijd opstaan heb ik sowieso de laatste weken een stuk minder moeite. Uiteraard wil ik dit graag koppelen aan mijn experiment. Een mogelijke verklaring is dat wanneer ik mijn telefoon gebruikte, ik dit nog wel eens tegelijk met iets anders deed. Terwijl ik met iemand in gesprek was, terwijl ik aan het fietsen was, terwijl ik met de studie bezig was. Ik kan me zo voorstellen dat het continue switchen tussen telefoon en een andere bezigheid ontzettend veel energie kost, energie die ik dus nu veelal bespaar.

En dan nu een stukje communicatie. Een week geleden had ik van iemand een verjaardagsfeest. Vlak voordat ik van huis vertrok, bedacht ik mij dat ik helemaal niets had om te geven. Ik had ook van niemand iets gehoord over een gezamenlijk cadeau. Je raad het al, er was wat georganiseerd, maar dit was via een groepsapp besproken. Ik was daarbij een beetje vergeten. “Ik dacht, ik sms hem wel, maar dat is er bij ingeschoten”. Dat was ongeveer de boodschap die ik kreeg. Afijn, gelukkig kon ik last minute nog een bijdrage leveren. Ondanks dat ik dit soort groepsapp toch nog wel zinvol vond, zie ik van deze situatie ook graag de positieve kant van in. In een eerdere blog beschreef ik al dat het gebruik van een telefoon volgens mijn hypothese kan leiden tot een “lui geheugen”. Ik zal nu waarschijnlijk zelf meer initiatief moeten nemen voor dit soort gelegenheden. Ik verwacht dat dit op den duur zal leiden tot meer inzicht in de activiteiten die ik in het verschiet heb en daarmee ook tot een betere voorbereiding daarop.

Hoe ik dan nu wel communiceer? Jawel, ik maak sinds twee weken weer gebruik van de sms! Super ouderwets, maar rete effectief. De meeste gesprekken bestaan uit het stellen van een vraag met daarop een antwoord. Of bijvoorbeeld voor het bevestigen een afspraak. Het ging tot nu toe overigens niet elke keer zo voorspoedig. De eerste sms conversatie sinds ik whatsapploos ben, was naar mijn idee super onhandig. Ik moest snel met iemand een punt afspreken waar we elkaar zouden tegenkomen tijdens het stappen. Dat ging niet helemaal gesmeerd. Steeds veranderende plannen, ook afhankelijk van wat omgevingsfactoren hielpen bepaald niet mee en zo’n 10 berichten over en weer konden niet tot een echt duidelijke afspraak leiden. Even bellen was denk ik een stuk makkelijker geweest. Wel denk ik dat dit een typisch gevolg is van de continue bereikbaarheid die we tegenwoordig genieten. Doordat we uitgaan van dat we elkaar altijd kunnen bereiken, laten we het maken van goede afspraken aankomen op het laatste moment.

In mijn zoektocht naar een zo praktisch en minimaal mogelijk gebruik van de telefoon ben ik met het smsen misschien ook nog wel ietsjes doorgeschoten de afgelopen weken. Mijn berichten waren vrij zakelijk en als ik wist wat ik moest weten gaf ik geen antwoord meer. Ik kreeg daarop de feedback dat een bedankje wel zo aardig is. Ik zal er in het vervolg rekening mee houden wink.png!

Het waren twee weken van hoogte en diepte punten. Zo waren er ook irritaties. Toen ik op een middag bij een vriend zat te chillen, was hij naar mijn idee op ieder mogelijk moment z’n telefoon aan het checken. Hij zat toevallig te chatten met een leuke meid en hij liet naar mijn idee geen moment ongeroerd om aandacht aan dat gesprek te besteden. Ik merkte aan mezelf dat ik dit nogal irritant vond. Mijn telefoon zat braaf in mijn binnenzak en waar ik zo mijn best deed hem zo min mogelijk te gebruiken, had ik het idee dat hij hem alleen maar meer gebruikte. Gelukkig heb ik de zelfbeheersing van een oude zenmeester en ben ik eerst bij mezelf nagegaan of dit ook aan mezelf kon liggen, alvorens ik dit met de persoon in kwestie bespreekbaar heb gemaakt. Waarschijnlijk ben ik gewend om mijn telefoon ook maar te pakken wanneer een ander dat doet, maar nu ik daar niet echt aanleiding meer toe heb, stoor ik me eraan wanneer een ander veel van zijn telefoon gebruik maakt. Ik vind daarbij wel dat een telefoon in de hand bepaald niet uitnodigt tot een goed gesprek. Mocht je dus mijn zelfbeheersing niet op de proef willen stellen, stop je telefoon dan gewoon ergens waar de zon niet schijnt als ik in de buurt ben biggrin.png.

Een zeer gunstige bijkomstigheid van mijn experiment is dat veel mensen me vragen naar hoe het bevalt zonder Whatsapp. Ik heb dus bijna altijd een gespreksonderwerp. Hardstikke leuk natuurlijk! In mijn eerste blog heb ik ook aangegeven dat ik ga proberen mijn telefoon minstens eens per week thuis te laten wanneer ik zelf de deur uit ga. Dat doe ik en dat bevalt eigenlijk prima. Er zijn meerdere momenten in de week waarop ik mijn telefoon echt niet nodig heb. Nog vaker laat ik mijn telefoon in mijn jaszak wanneer ik bij mensen op bezoek ben. Die jas hangt dan aan de kapstok en ik heb mijn telefoon dus niet direct bij me. Voor mij is dit eigenlijk een simpel trucje om niet te snel naar mijn telefoon te grijpen als ik me even verveel. Het verbaast me eigenlijk dat ik dit nooit eerder heb bedacht, want ik vind een telefoon helemaal niet fijn zitten in mijn broekzak. Hoe ik dit straks in de zomer ga oplossen als ik geen jas meer aan hoef dat weet ik nog niet. Wel begrijp ik plotseling het nut wat vrouwen in een handtas zien.

Oja, die opmerking van die telefoon waar de zon niet schijnt, dat is een geintje natuurlijk. Mijn idealen aan een ander opdringen is wel het laatste wat ik wil. Ware het niet dat samen altijd beter is dan alleen. Mocht jij je als lezer geïnspireerd voelen door Project Loffline, dan wil ik je uitnodigen om met me mee te doen. Daarbij wil ik nogmaals het algemene idee benadrukken: terug naar een zo praktisch mogelijk gebruik van mobiele telefoons. Jou opvatting over praktisch gebruik kan verschillen van die van mij. Dat wil zeggen dat ik absoluut niet dezelfde maatregelen verwacht als die ik neem. Merk jij dus aan jezelf dat je de telefoon er misschien wel iets vaker bijpakt dan je zou willen, zoek dan eens contact met me. Ik zou graag van gedachte wisselen en meedenken over wat je eraan zou kunnen doen!

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.