Het woordje spijt:

Door Candice gepubliceerd op Friday 15 April 14:22

Het woordje spijt:

b3c7c99e7f85a1b9cff2b93d99888600_medium.

Vijf letters en meer niet, vijf letters die samen een zeker woordje vormen wat je kan gebruiken om sorry te zeggen voor iets wat je gedaan hebt en wat je niet had moeten doen. Doorgaans vormt het met de woorden het en me één van de meest gebruikte zinnetjes ooit. 'Het spijt me.'

http://www.hln.be/hln/nl/35524/Aanslagen-Parijs/article/detail/2676644/2016/04/15/Broer-Abdeslam-na-bezoek-in-gevangenis-Salah-heeft-spijt-Echt.dhtml

http://nos.nl/artikel/2080502-van-der-steur-maakt-excuses-aan-mh17-onderzoeker-maat.html

http://www.rtlz.nl/algemeen/politiek/rutte-met-kras-op-zn-neus-en-blauw-oog-het-kerstreces

Gewoon zomaar drie keer een link naar een artikel waar sorry, het spijt me en meer van zulke onzin wordt gezegd. Drie stuks, maar als je iets meer zoekt vind je er zo nog een stuk of honderd en in alle gevallen zijn het leiders, politici, bekende personen en in het bovenste geval vuilnis dat met excuses komt. Ik zeg niet dat het niet gemeend is, maar je kan ook zorgen dat het niet gebeurd en dan hoef je geen sorry, het spijt me, mijn oprechte excuses te zeggen. Mij kun je op heel erg veel betrappen dat is absoluut waar, maar je zal mij niet vaak betrappen op verontschuldigingen. En dat komt doordat ik maar heel erg zelden spijt heb van iets wat ik gedaan of gezegd heb. En dat heel erg zelden is dan eigenlijk niet het juiste woord, want heel erg zelden is nu eenmaal veel meer dan feitelijk nooit.

Wil ik daarmee zeggen dat ik alles wat ik zeg, doe of schrijf goedkeur?

Nee, maar ik handel dat meestal wel met mezelf af. Ik geef mezelf dan wel even een uitbrander die niet echt geschikt is voor publicatie. Want al vloek ik nooit, mezelf uitschelden op een wijze waar viswijven rode wangetjes van krijgen kan ik heel erg goed. En doe dat dan ook voor een spiegel, zodat ik me dan dus ook nog eens een middelvinger kan geven en me woest kan aankijken. Ik weet het, ik ben maf en dat geef ik volmondig toe. Het is ook echt geen gezicht om te zien, maar het werkt wel degelijk. En na afloop kijk ik mezelf dan aan en zeg ik:

'Trut, dat krijg je er nou van … hou op met janken en neem een wijntje.'

'Dat is makkelijk … en hoe zit het t.o.v. degene die je gekwetst hebt?'

Die vraag zag ik aankomen. Nou dat … ehh … ach, jeetje …. die snappen wel dat ik boos op mezelf ben.

Wat ik zeggen wil is eigenlijk dat mensen veel te makkelijk ergens spijt van hebben. Althans dat is wat ze dan zeggen. Spijt van dronken zijn geworden, spijt van niet te hebben gebeld, spijt van te laat thuiskomen, spijt van zoenen met een ander dan de partner, spijt van een winkeldiefstalletje, spijt van het meenemen van een fiets die niet van jezelf is, spijt van iemand te hebben geslagen, spijt van roddelen, spijt van zeikerig doen tegen mij, spijt van vriendje/vriendinnetje te zijn geweest van mij, spijt van zwanger te zijn geworden, spijt van aanslagen te hebben voorbereid, spijt van een moord, spijt van geen verantwoording te hebben genomen, spijt van het lezen van weer een artikel van mij. Kan nog heel lang doorgaan, want je kan bijna overal spijt van hebben. Maar heb je daar wat aan? Nee. Want het is achteraf.

Let op:

Ik maak mijn broek los en trek alles een beetje naar beneden. En zoals u ziet, laat ik echt niks zien.

703df8084d08314aa0cbd7e3492e3936_medium.

Maar stel nu dat ik wel wat zou laten zien. Dan zou ik wel 'Oeps sorry, dat was niet de bedoeling' kunnen zeggen, maar drie dingen:

1. Meen ik dat dan echt?

2. Is daarmee de pijn in jullie ogen verdwenen?

3. Had ik niet gewoon veel beter mijn broek omhoog kunnen houden?

Ik weet het, het was maar een dom voorbeeld en toch is het wel zo. Nu was dit iets onschuldigs, maar stel ik zou ruzie krijgen met ehm … nou iemand die het niet snapt en wier naam ik mag gebruiken … Candice. (ja dat ben ikzelf, maar dan weet ik zeker dat ik niemand kwets of wat dan ook aandoe)

Goed ik krijg om een artikel ruzie met Candice en zij doet normaal en geeft gewoon antwoord en ik wordt zo pissig dat ik met een foto kom met broek naar beneden … blote kontje duidelijk zichtbaar en met de tekst:

'Domme plofikip, ik heb schijt aan je en beso mi culo.'

Kijk dan zou ik kunnen schrikken van de gevolgen. Tig negatieve reacties en een assortiment lezers die het artikel zouden afvlaggen. En dan gaat mijn oh zo lieve en hele goede naam naar haar moer. Dan zou het kunnen zijn dat ik daarvan schrik … zou kunnen, niet zeker en dat schrikken is nu even een voorbeeld en meer niet … en dat ik het idee heb dat ik te ver zou zijn gegaan. Nogmaals, het is maar een voorbeeld, want ik ga nooit te ver. Te ver gaan betekend dat ik weer terug moet komen. Maar ik zou dus schrikkie schrikkie doen en na 150 pbtjes begrijpen dat ik mogelijk iets te ver ben gegaan. Dan zou ik dus kunnen zeggen:

'Lieve Candice, het spijt me.'

Nou is Candice te dom om te snappen of ik dat meen of niet, want ik ken haar … ben het zelf, maar alle anderen zijn niet dom (op sommigen na, maar noem geen namen) en die anderen betwijfelen of ik het oprecht meen. Het feit dat ze zo denken geeft aan dat ze niet dom zijn, maar dat geheel terzijde. Enniewej, ik kan nu drie vragen loslaten op die reactie van Candice n.a.v. die blote kont foto met dat genoemde onderschrift.

1. Meende ik dat 'LIeve Candice, het spijt me.' dan echt?

Ja of misschien enkel een ja om de lieve vrede te bewaren.

2. Is daarmee de pijn in jullie ogen verdwenen?

Nee.

3. Heb ik Candice hiermee voldoende beledigd?

Die kun je nooit genoeg beledigen. Dus nee.

Maar dat weten jullie niet, want jullie lezen dat het mij spijt, dat ik me verontschuldig en het mezelf nooit vergeef en hoop op de vergiffenis van Candice. Want dit lezen jullie:

'Lieve Candice, het spijt me vreselijk dat ik met die blote kont foto met tekst kwam. Ik bied je mijn oprechte excuses aan en hoop dat je het me kan vergeven.'

Liefs Candice xxx

Tja, jullie vinden het mooi van mij dat ik uit een kast een kleed pak wat je aantrekt als je boete moet doen en sporen Candice aan om mij te vergeven en uiteraard doet die domme plofdoos dat direct.

En nu nog even serieus:

Wanneer types als een Abdeslam sorry zeggen, dan vind ik dat wij het recht hebben om die excuses niet te aanvaarden. Dat alle mensen in Parijs en Brussel en alle nabestaanden van de slachtoffers het recht hebben om dat stuk vuilnis te laten weten zijn  'Het spijt me.' niet te accepteren. En hetzelfde gaat op voor politici. Maak je een fout, dan mag je er niet standaard met een sorry mee wegkomen. Als ik iemand pootje haak waardoor die persoon maar weinig tijd heeft om te leren vliegen zonder vleugels, daar de bodem van het ravijn wel erg snel dichterbij komt, dan valt me dat gewoon nooit te vergeven. Ik kan dan duizend keer mijn excuses aanbieden aan de familie van die persoon, maar daarmee hebben ze haar/hem niet terug.

'Het spijt me.', het is zo makkelijk om te zeggen, maar zorg er gewoon voor dat je nooit iets doet waarvoor een terecht excuus noodzakelijk is om te maken. Of doe net als mij en ga er gewoon maar vanuit dat het je vergeven wordt zonder dat je sorry hoeft te zeggen.

Maar om positief af te sluiten:

Aan iedereen hier en waar dan ook ter Wereld die ik ooit op wat voor een manier dan ook maar serieus gekwetst, belazerd, bedrogen, bestolen, belogen, uitgescholden, be-middelvingerd en pijn heb gedaan.

Het spijt me.

Pom pom pom. –))

Baby, can i hold you (Sorry) - Tracy Chapman

0ca7f1c1877a0579e88d9672393e9a72_medium.

***Candice***

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
woorden van spijt aanvaard :-))
En ik had me toch een spijt. -))
spons erover
X
Spijt is wat de koe schijt, aldus Herman Brood.
Ja dat kan. Ik kende die uitspraak van Brood niet.