Rookworst

Door Team4expat gepubliceerd op Tuesday 12 April 11:43

“kom eens even mee naar binnen”, zegt mijn zoon van 9 jaar tegen me. Ik zie iets in zijn gezicht, iets nieuws dat ik nog niet eerder had gezien. Is het voldoening? Zelfvertrouwen? Een minuut of twintig daarvoor had ik mijn zoon opdracht gegeven om op de fiets naar de HEMA te gaan bij ons in het dorp, voor een rookworst en een verjaardagskaart. Hij kreeg een tientje mee en een rugzakje. Loslaten, heet dat. Tja, het hoort erbij, maar terwijl hij vol trots de fietspaden richting de HEMA trotseerde, ging mijn moederhart enorm te keer. Ik stond zo onopvallend mogelijk voor het raam te wachten, zenuwachtig op mijn nagels bijtend, hopend op de verschijning van dat stoere jongenskoppie om de hoek van de straat. Waar bleef hij nou? Hoe lang was hij nu al weg? Waren het vijf of vijftien minuten? Ik wilde natuurlijk niet laten zien dat ik stond te wachten, want hij moest weten dat ik het volste vertrouwen in hem had. In hem heb ik ook het volste vertrouwen, maar in de rest van de wereld wat minder, zegt mijn moederhart. Eindelijk kwam hij aangefietst, vanuit de andere richting als waarin ik keek natuurlijk. Mijn zijn rugzakje op, met daarin als het goed is de rookworst en de kaart en kennelijk nog iets. Ik volg mijn zoon naar binnen. Hij haalt de rookworst en de kaart uit zijn rugzak. Daarna volgen 2 pakjes, keurig ingepakt in Blokker kadopapier. Eerste gedachte die door mijn hoofd gaat is dat hij dus na de HEMA ook naar de Blokker is geweest en niet rechtstreeks naar huis is gekomen. Snel stop ik die gedachte weg; het ene pakje blijkt voor mij te zijn en het andere voor zijn zusje. Hij vertelt dat hij niet genoeg centjes bij zich had om ook voor papa een kadootje te kopen. Mijn hart smelt en ik heb nog niet eens gezien wat mijn kadootje is. Ik maak het pakje open, maar de inhoud doet er nu al niet meer toe; dit is het mooiste kado dat ik ooit van hem heb gekregen. Ik ben niet eens jarig en geheel onverwacht krijg ik een kado van mijn zoon, helemaal zelf uitgezocht. Hij had ook voor zichzelf wat kunnen kopen, maar dat deed hij niet. In het pakje zitten vijf microvezeldoekjes. Mijn zoon legt uit dat die “handdoekjes” er zo zacht uitzagen! Eigenlijk wilde hij een mooi tshirt voor mij kopen, maar die waren te duur. Voor zijn zusje heeft hij glow-in-the-dark-stokjes; haar dag kan ook niet meer stuk.

Zelfvertrouwen en trots, dat was het! Dat is wat ik op zijn gezicht zag. Ik gloei en geniet nog na, terwijl mijn zoon alweer op de trampoline staat te springen. Ik heb hetzelfde gevoel, zelfvertrouwen en trots. Zelfvertrouwen, want dit is een bevestigend antwoord op de vraag die ik mij regelmatig stel of ik het als ouder wel goed doe. En trots, want dat is wel MIJN zoon, die zo attent is geweest.

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een afloop met een onverwachte, prachtige wending!
Lief zijn ze he ?Ik heb er ook 1 van 9 en is ook zo lief☺️
Prachtig.