Op een dag verloor ik mijn ziel

Door gepubliceerd op Sunday 27 March 17:30

Op een dag verloor ik mijn ziel

Ik kan me nog goed herinneren dat ik in en groot winkelcentrum was en ik stond daar een beetje verloren op de roltrap. Misschien hebben mensen mij bekeken omdat ik daar zo levenloos stond, allerlei gedachten dwaalden af over het leven en ik keek naar de mensen alsof zij leeg waren. Mensen droegen plastic tassen met zinloze inhoud, materialisme ten top.

Mensen lachten en vlogen winkels binnen en lachen hard of praten hard. Die dag verloor ik een beetje mijn ziel, het was buiten koud en ik had verdriet. Alles om mij heen scheen warmte te verliezen en doelloos stond ik daar. Als je verdriet hebt dan is de aarde ineens heel anders. Gebouwen zijn zinloze stenen op elkaar gestapeld en mensen hebben uitdrukkingsloze gezichten.

Al die mensen hier in dat winkelcentrum hebben er geen idee van hoe erg ik duisternis ervaar. Je staart naar links en je denkt alleen maar aan die eeuwige glimlach van je geliefde. Het is net alsof kanker de aarde heeft overgenomen of er een aardbeving is geweest die de zomer veranderd in een dorre winter. Ze hebben geen idee en als ik ze aanstaar zal ik ze verblinden met mijn verdriet.

Het leven wordt grijs en alles wordt moeilijker zonder haar. Je wilt de dag lachend door maar later zal elke glimlach te zien zijn in de zon, in de hemel en in elke kiezel. Je herinnert hoe je elkaars handen hebt vastgehouden en hoe je samen zweeg in stilte.

Het leven is grijs zonder haar en ik zal haar vreselijk missen mijnhartsvriendin. Op mij ziel staat een niet storen bordje want ik wil even alleen zijn met mijn verdriet. Ik wil even nog wegdromen en wachten totdat zij in mijn dromen verschijnt. Nog even haar glimlach zien en haar vaarwel kussen. 

 

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Sterkte
Sterkte en dat je de kracht mag vinden in het delen
Heel veel sterkte lieverd. XXX
Heel veel sterkte...