Ik app wel even... ohnee, toch niet

Door Simon v M gepubliceerd op Saturday 26 March 17:17

Deze blog heb ik oorspronkelijk gepubliceerd op 26 oktober 2015 op http://project-loffline.simplesite.com/421343099 onder Project Loffline

Goed, de eerste paar dagen zonder WhatsApp zitten erop. En guess what; ik heb het overleefd! Fijn he? Uiteraard is het wel even wennen. In deze blog laat ik jullie weten hoe de eerste dagen zijn bevallen, maar eerst drie redenen waarom ik denk dat we minder gebruik zouden moeten maken van onze smartphones:

1. Ik denk dat het gebruik van mobiele telefoons een belemmering is voor de ontwikkeling van sociale creativiteit. Wanneer we gezellig met iemand op een terras zitten en we weten even niet wat we moeten zeggen voelen we ons al gouw wat ongemakkelijk en pakken we de telefoon erbij om maar aan dat awkward gevoel te ontsnappen. We hoeven zo niet meer na te denken over waar we nog over kunnen praten. Andersom denk ik ook dat, doordat we al zoveel met elkaar delen via de digitale wereld, we elkaar ook minder te vertellen hebben wanneer we elkaar echt ontmoeten. Ik zou zeggen: laat die stilte er maar gewoon eens een keer zijn. In stilte bedenkt men de geniaalste ideeën!

2. Het gebruik van mobiele telefoons zorgt voor een minder scherp geheugen. Een telefoon is als digitale agenda een soort van extern geheugen voor ons. Ook wanneer je iets aan iemand moet vragen kun je het zo in een berichtje gooien en het vervolgens weer vergeten. Het geheugen wordt lui. Vroeger, en dan praat ik over honderden, zo niet duizenden jaren geleden, moesten mensen dingen onthouden door er liedjes over te bedenken. En toen was er nog niet eens altijd pen en papier bij de hand om het op te schrijven!. Zo zijn er nog tal van trucjes om je geheugen te trainen. Ondanks dat we het misschien niet meer zoveel nodig hebben als vroeger, denk ik dat een goed getraind geheugen absoluut geen overbodige luxe is.

3. Als derde denk ik dat bepaalde techniek ons ook afhankelijk maakt. Neem bijvoorbeeld het navigatiesysteem, wat tegenwoordig ook op bijna iedere smartphone een standaard functie is. We kunnen overal naartoe rijden door simpelweg de instructies te volgen. Er komt geen kaart meer aan te pas. Je hoeft nog niet eens te weten of je nou naar het noorden of naar het zuiden rijdt. Een tijdje terug moest ik naar Eindhoven rijden. Ik besloot gewoon een kaartje uit te printen van google maps en zo zelf te navigeren, gewoon, omdat ik dat leuk vond. Gevolg is dat ik nu bijna zonder navigatie naar Eindhoven zou kunnen rijden. Doordat ik alert moest zijn op waar ik was en welke wegen ik moest volgen, heb ik geleerd waar ik langs moet rijden.

Wat ik hierboven beschreven heb zijn vooral persoonlijke hypotheses. Over al deze ontwikkelingen kun je bovendien discussiëren of het nou echt “problematische ontwikkelingen” zijn. Wat boeit het als we bepaalde menselijke vaardigheden verliezen als de techniek het voor ons oplost? Mijn antwoord daarop is dat ik mij als mens het liefst naar mijn maximale potentie wil ontwikkelen. Ik wil daarnaast graag leven in het hier en nu en daarbij zo min mogelijk afhankelijk zijn van techniek. Een zeer persoonlijk antwoord dus, wat absoluut geen einde maakt aan die discussie. 

Dan nog de beloofde update van hoe mijn experiment mezelf tot nu toe bevalt. Ik ervaar elke dag een paar momenten van complete leegte. Waarschijnlijk die momenten waarop de automatische piloot aan gaat die mijn telefoon pakt om mijn berichten te checken. Mijn brein krijgt dan een systeem error, omdat het weet dat het geen berichten gaat vinden op mijn telefoon. Ook heb ik al verscheidene momenten gehad waarop ik dacht; ik moet die even wat vertellen of vragen. Zo wilde ik mijn huisgenoten even snel wat mededelen. Dat kon niet, want ik maak geen onderdeel meer uit van de groepsapp. Ik was bij mijn ouders geweest en bedacht me toen ik thuis kwam dat ik vergeten was iets te vragen. Met een appje had ik dat zo kunnen doen, maar die vlieger ging nu dus even niet op.  Vlug in een appje vragen of ik de auto kan lenen en of mijn vrienden vandaag tijd hebben om te chillen zit er ook niet meer in.

Goed, ik mis WhatsApp een klein beetje. Daar tegenover staat echter wel dat ik ontzettend veel tijd over houd. Ik ben deze week zowaar spontaan begonnen met het lezen van een schoolboek. Dit had ik voor die dag niet eens ingepland. Eerder had ik mij waarschijnlijk met alle plezier laten afleiden door mijn telefoon. Ook het beginnen en eindigen van mijn dag zonder telefoon bevalt me goed. Dat eerste uur van de dag vul ik nu met wat yoga oefeningen, lezen en, je raad het nooit, ontbijt! Klinkt niet super avontuurlijk als ik het zo terug lees, maar absoluut een stuk productiever dan het eerste uur dat ik wakker ben nog in bed spenderen met het lezen van alle achterstallige mail, groepsapp-spam en een oneindigheid aan facebookupdates. Ik kom ook toe aan van die kleine dingen waar je dagelijks tegenaan loopt, maar steeds op een moment dat je net weg moet of zo. Zo’n ding is bijvoorbeeld dat ik een paar schoenen heb die ik eigenlijk elke twee weken moet invetten om ze mooi te houden. In de praktijk doe ik dat eens in het half jaar of zo. Ik denk er steeds pas aan op het moment dat ik ze aantrek om de deur uit te gaan.

In mijn volgende blog aandacht voor hoe mijn ideeën over het gebruik van mobiele telefoons zich de afgelopen twee jaar hebben gemanifesteerd. Mocht je er middenin vallen, zie dan mijn eerdere blog in de zilla project loffline.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.