Voorbereiding gesprek met mijn psycholoog

Door Berna gepubliceerd op Tuesday 01 March 16:58
Waarom dit gesprek?
 
Enige jaren terug had ik een poosje bewegingstherapie bij Naomi.
Ik kwam erachter dat ik veel bewegingen ( zeker 50% beheers ik niet ) niet in mijn systeem heb zitten en haar verklaring was, dat ik w.s. nooit heb leren kruipen. ( dit mocht ik niet, want ik werd immers bewegingsloos gemaakt om zo min mogelijk overlast te brengen)
Daarbij kwam ook nog eens bij dat bij bepaalde aanrakingen, zoals aan mijn schouder, arm, keelgebied ik compleet dichtklapte en helemaal overstuur raakte.
Verklaring van haar? Traumatische ervaringen wat aanraking betreft, ( geen aanraking, angst om aangeraakt te worden, het gemis van aanraking? ) We zijn er niet achtergekomen.
Op een gegeven moment ben ik gestopt met de therapie, omdat mijn reacties steeds heftiger werden. Soms kon ik zelfs niet meer weg, zo overstuur was ik.
Toen de trigger van het aanraken weg was werd ik rustiger.
ik ben er nooit achter gekomen wat er nou precies aan de hand was?
 
Heb jij hier een verklaring voor?
 
Situatie op dit moment
 
Na ingreep schouder ( kalk verwijderen) moet ik een paar maanden fysiotherapie hebben.
Voornamelijk verbetering van mijn houding.
En nu komt het: Sommige oefeningen kan ik totaal niet, ook al doe ik nog zo mijn best.
Wanneer ik geleid word voel ik de onmacht en vooral het niet kunnen.
Ook het gevoel van een diepe droefheid overmand mij tijdens het consult, maar ook thuis als ik de oefeningen probeer uit te voeren.
Gelukkig is het nog niet zo ver gekomen dat ik ga huilen, of vertellen aan de fysiotherapeut over mijn gebrek aan de kunde van het ''normale'' bewegen. Ik schaam mij hiervoor, want het is eigenlijk niet normaal dit.
Het staat mijn therapie wel in de weg en aanraking of geleiden van bewegingen maken mij overstuur en geeft dan extra spanning op de spieren, waardoor de aangeleerde bewegingen spaak lopen.
Ik weet niet hoe ik hier mee om moet gaan.
 
Heb jij hier een verklaring voor?
 
Sinds drie jaar durf ik niet meer te fietsen.
Ik heb eens meegedaan aan een groepsles spinning en had drie kwartier last van angst om te vallen en het zweet stond in mijn handen.
Sindsdien durf ik niet meer te fietsen, niet door te trappen, bang om te vallen.
Maar ook de coordinatie van de bewegingen fietsen is compleet weg. Zodra ik ga denken word ik duizelig en stop ik met trappen.
Zelfs op de hometrainer kan ik niet doortrappen.
Ik blokkeer.
Ik moet zeggen dat ik altijd angstig was op de fiets.
Heb pas op mijn 16de leren fietsen en ben een keer aangerand op weg naar de trein toen ik op de fiets zat.
Ik heb altijd maar met 1 kind gefietst, nooit aan het stuur.
 
Heb jij hier een verklaring voor?
 
Zelf heb ik wel een idee, zeg mij als je het anders ziet.
Gedachten en gevoelens zijn nog enigszins te sturen en dat hebben we in de afgelopen 15 jaar gedaan.
Lichamelijke beperkingen, bijvoorbeeld het gebrek aan een goede ontwikkeling van het bewegen is niet goed meer te krijgen.
Pijn, angst, verdriet zit in iedere vezel van het het lichaam ( tempel )
Het lichaam weet haarfijn de tekortkomingen te verbergen en kan vooral op oudere leeftijd moeilijk meer aangestuurd worden naar een goede en veelzijdige ontwikkeling van het bewegen.
Daar loop ik duidelijk tegenaan.
 
Mijn schouderklachten zijn een uiting van het niet meer kunnen van het tillen, dragen en sturen.
Mijn wil, mijn denken en zelfs mijn gevoel zouden het nog op kunnen brengen om mijn lichaam te foppen en om door te gaan, maar mijn schouder gilt au.
Trappen op de pedalen van een fiets geven kortsluitingen aan de zenuwen in mijn hersenen. En dit betekent stop!
 
Het nu aanleren van fier rechtop lopen, schouders naar achteren, schouders omlaag, borst vooruit maken mij nog langer, terwijl ik niet op wil vallen.
Weerstand zit dus puur in het lichaam, mijn bescherming. Maar juist dit lichaam haakt af.
Het heeft genoeg en lang genoeg gevochten tegen alles wat ik wilde overwinnen.
Ik heb al zo veel overwonnen, maar het is nu klaar.
Vooral mijn schouder heeft mij tot een halt geroepen. Ik heb vanaf half december niet meer gewerkt vanwege de pijn en mag zeker tot eind maart niet werken.
Niet belasten zegt de arts.
 
Maar ik dwaal enigszins af.
Waarom raak ik zo overstuur als men mij een beweging aan wil leren?
Waarom raak ik zo overstuur wanneer men mij aanraakt om mij te leiden in een te leren goede beweging?
Waarom voel ik mij zo intens verdrieting als ik totaal geen benul heb hoe ik een "nomale'' beweging uit moet voeren? Voorbeeld, ik lig op mijn buik en moet van de behandelbank af. Ik heb echt geen idee hoe ik er aan de rechterkant af moet komen.
 
Hier wil ik het vrijdag met je over hebben.
 
Over het feit dat ik als kind zijnde niet geleerd heb om te spreken en te bewegen. En dat is nou eigenlijk de rode draad die in mij leven meereist en mij dikwijls in een gevoel van machteloosheid brengt.
 
Met mijn manier van positief leren denken en voelen hebben we jaren gesleuteld, vooral aan de overtuigingen die ik had over mijzelf. Dat is enigszins goedgekomen. Ik denk dat nu de vezels in mijn tempel aan de beurt zijn. Hier ligt werkelijk alles opgeslagen en wat ik niet aangeleerd heb zijn onbekende materies voor mij en dat geeft het machteloze gevoel.
Ik hoop dat je mij op weg kunt helpen in dit nieuwe en onbekende vraagstuk van mij.

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een verklaring heb ik niet, wel weet ik dat bepaalde ervaringen een gewoonte in houdingen kan veroorzaken. Bij altijd gespannen zijn, kan ontspanning juist de kramp veroorzaken die normaal gesproken andersom is, dat inspanning geeft bij ontspanning. Ik persoonlijk denk dat jij jezelf op één of ander manier een wijze van overleven hebt aangemeten binnen alles wat je mee hebt gemaakt in je leven, de manier om op je eigen manier te durven en kunnen reageren op zogenaamde dagelijkse normale dingen. Mocht ineens iemand jou in die beweging wil storen, is de grip op je eigen manier van je staande heb denken te houden in verwarring gebracht. Bijv. Als je op gaat letten hoe je moet ademen merk je soms pas hoe verkeerd je ademt. Dat wil niet zeggen dat je ineens kan ademen op de manier zoals het zou horen. Maar wel lucht krijgt op de manier zoals je zelf gewend was.
Bij het nadenken van en over dingen wordt er een bewustheid van reageren aangezet, ook of juist door je onderbewustzijn. Dat machteloze gevoel is vreselijk en als al dit sleutelen uiteindelijk alleen dat machteloze gevoel geeft lijkt me dat niet goed. Soms is het onbegrepene ook van je eigen lijf te leren accepteren uiteindelijk in mijn beleven het rustpunt in je eigen manier van kunnen zijn, het kan niet altijd zoals we het zou willen, om welke reden dan ook.

Ik wil je heel veel sterkte wensen met alles.
Berna tegen Yneke
1
Dank je wel Yneke.
Kom net terug van het gesprek met de psycholoog.
Hij denkt dat vooral de zakelijke manier van werken door de fysiotherapeut averechts bij mij werkt.
Hij raadt mij aan om iemand te vinden die beter bij mij past en mij als één geheel ziet en niet alleen de schouder enz.

Dank je wel voor je uitvoerige antwoord. xxx
Ik hoop dat je een beter vind als therapeut dat is zeker belangrijk xxx