Met dank aan Albert Einstein.

Door Theun50 gepubliceerd op Friday 29 January 14:04

ff7fb316ed64ce3d1fd5fdcd1bc05eff_medium.

Ik weet dat ik mensen met dit schrijfsel aan het lachen zal maken, maar gisteren had ik werkelijk een hele vreemde middag.

Ik zat in de slaapkamer op de eerste verdieping achter de computer van mijn echtgenote. Er moesten weer eens de nodige updates geïnstalleerd worden. Aangezien dat nogal wat wachttijd in beslag neemt, liep ik naar het slaapkamerraam om een blik in de tuin te werpen (figuurlijk dan). Even voor de goede orde; onze tuin bevindt zich op de begane grond.

Terwijl ik een beetje stond te staren trok iets mijn aandacht en ik keek wat beter.
Er stond zowaar een man in onze tuin. Vreemd, ik was toch alleen thuis en verwachte geen bezoek. Maar nu komt het:
Die man in de tuin was ik nota bene zelf! Dat kon dus helemaal niet, want ik weet heel zeker dat ik in de slaapkamer op de eerste verdieping stond! Even voor de goede orde; de eerste verdieping is bij ons boven.

Helemaal onderste boven ging ik even op het bed zitten en nadat ik enigszins van mijn verbazing was bekomen, besloot ik maar eens een nader onderzoek in te stellen.
Ik liep met een noodgang de trap af, de gang door en de tuin in. Maar de man, waarvan ik veronderstelde het zelf te zijn, was in geen velden of wegen meer te bekennen. Vanuit de tuin keek ik omhoog naar het slaapkamerraam en schrok mij de pleuris. Want nu stond de man in mijn slaapkamer door het raam naar buiten te staren! Ik dus weer met een noodgang de trap op. Maar in mijn slaapkamer was helemaal niemand, behalve ik zelf!

Heel voorzichtig keek ik door het slaapkamerraam de tuin in en daar stond potverdorie die man weer. Dus ik weer naar beneden. Maar u raad het waarschijnlijk al; in de tuin was niemand. Nee, de man stond nu weer boven achter het slaapkamerraam. Er voor staan, van buitenaf gezien, kan niet want dan donder je naar beneden, maar dat terzijde. Wat ik zag was ik toch duidelijk zelf, of op zijn minst iemand die verdomd veel op mij leek.

Dus ik weer hijgend en puffend naar boven. En voor alle duidelijkheid; ik heb toch echt maar één trap. Maar daar was dus weer niemand, behalve ik zelf.
Enfin, dit ritueel herhaalde ik maar liefst drie keer en toen was de man ineens verdwenen.

Daarna werd ik doodmoe wakker. Het bleek een relativering-nachtmerrie te zijn geweest. Ik moet in het vervolg toch maar iets minder boeken van en over Albert Einstein lezen! Ik weet niet of iemand hier iets mee kan, maar ik moest het gewoon even kwijt.

1f556da743c505af6f5790f10a588114_medium.

Theun50.

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Volgens mij was het een relativerings dagdroom.
Zo begint het
Klinkt verontrustend!
Ik begrijp je helemaal.
En ik leef dan ook intens met je mee.
Jij snapt het tenminste. Dank je.