Regenboogdruppels

Door Emy Schreiber gepubliceerd op Friday 29 January 08:22

opdracht: een poëtisch kortverhaal, geschreven onder het thema van gedichtendag 2016 : jaren die druppelend versmelten.

Regenboogdruppels

Hier zit ik dan. Goed ingepakt op de bank aan de vijver. Het vriest dat het kraakt terwijl de zon voor een prachtige winterdag zorgt.

Ik kijk voor me uit en zie iedereen schaatsen. Allemaal jongeren met lange jassen, warm ingebonden met sjaals, dikke wanten en mutsen. Sierlijk glijdend op het ijs. Wat een plezier en gegiechel; wat een prachtige dag. Mijn vriendinnetje doet teken dat ik ook moet komen. Ik wacht liever nog even. Ik wacht op mijn nieuwe vriendje.

Plots leg je je hand op mijn hand. Mijn hart slaat een keertje over. Ik durf je niet aan te kijken. ‘Ik droom toch niet?’. Ik weet dat je naast me zit en hoop vooral dat je niet weg zal gaan. Laat me genieten van jouw hand op de mijne, van de warmte die je uitstraalt.

Wat is het koud.

De zon straalt op ons gezicht; de sneeuw smelt beetje bij beetje. In de druppels zie je ieniemienie regenboogjes. De druppels vallen van de bomen en de struiken op het ijs. De kleine regenbogen vertellen een eeuwenoud verhaal. Een verhaal over de natuur, de planten en dieren, over vriendschap en liefde. De jaren lijken wel voorbij te vliegen en al druppelend te versmelten. Samen kijken we naar het verhaal van het verleden en luisteren we naar de verhalen van het heden verteld door de roodborstjes, de pimpelmeesjes en de musjes.

De zon verdwijnt achter een wolk. De regenbogen vervagen. De herinnering is weg.

Iedereen is weg. Geen schaatsers meer, geen gegiechel meer. Toch schijnt er een kleine glimlach op mijn gezicht. Wat kunnen herinneringen mooi zijn. De mooiste herinneringen zitten diep vanbinnen. En soms, heel soms herbeleven we ze op exact het juiste moment.

Je legt je hand op mijn hand.

Je zit nog naast mij. Deze keer draai ik me wel om. Door de tranen van blijdschap heen zie ik je wazig zitten. “Je bent er,” fluister ik. “Pak me vast en neem me mee, ik heb het zo koud.”

Je zoent me.

Mijn hart slaat een slag over, nog een en nog een…

Daar zit ik dan. Goed ingepakt op de bank aan de vijver. Het vriest dat het kraakt terwijl de zon voor een prachtige winterdag zorgt. Mijn hand ligt in de sneeuw. Op mijn gezicht vind je een oprecht gelukkige glimlach terug. Intussen ben ik ijskoud, maar eindelijk terug in jouw warme armen.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.