Geen vuiltje aan de lucht

Door Weltevree gepubliceerd op Wednesday 02 December 20:37

Weer opgeknapt

Rob, de knuffelbeerverpleger van de afdeling lachte gul toen hij Hetty met mij weg zag rijden in mijn zwarte ‘Bunny”ochtendjas. Ik moest daarna ook nog in zijn geheel door het zoemende monster dat mijn hoofd in kaart had gebracht.

“Morgen komt er een delegatie doktoren rond je bed staan, “ vertelt Rob die middag en dat hij er te serieus bij kijkt, vind ik verontrustend.

“Wat is dat eigenlijk voor een specialist, die erbij komt?” word ik nieuwsgierig en Rob blijft neutraal vrolijk.
“Een goeie, de beste… internist-oncoloog.”.

“Wat moet zo iemand nou met mij?” vraag ik verbaasd. Hij schokschoudert.

“Ik ben kankervrij, hebben ze me vorig jaar op de mamacare verzekerd. De poortwachter was zelfs schoon en ik heb keurig die anti-hormonen geslikt om te voorkomen dat die borstkanker de kop weer op zou steken. Anti-hormonen, haha…. net zo veel dat er kennelijk niets meer van over was.” probeer ik lollig, maar Rob is razend druk en grapt niet mee dus vraag ik maandagavond tijdens het bezoekuur aan EmjE of ze de volgende morgen een uurtje vrij kan nemen. Twee horen tenslotte meer dan één.

 “Ik heb een dode hypofyse maar lig op de kankerafdeling, EmjE! Misschien hebben ze iets gezien in dat verdomde flupje dat is blijven zitten?” overleg ik als ze dinsdag om elf uur aan mijn bed zit.

“Nou, ik hoop van niet.”

“Nee, want dan word ik me toch een partijtje pissig…Rot op met hun protocollen. Luisteren ze niet dat ik alle twee de borsten er af wil, leveren ze afzichtelijk broddelwerk af dat moet worden uitgespoeld en ontsteekt. Het lijkt verdomme wel door een amateur gedaan maar als er nu ook nog in dat enge overbodige stuk vlees een uitzaaiing zit, is de boot aan, wat ik je brom.”

Mooi weer vandaag

Om twaalf uur lopen we met vijf man (zaalarts,verpleegkundige, de boomlange rustige internist en wij, door de lange gangen op zoek naar een aparte kamer. Ik lijk totaal niet ziek want de morfine tegen de hernia-uitstralingspijn in mijn rug werkt prima. Hoe langer we echter lopen des te meer werkt het op hande zijnde gesprek op mijn zenuwen, die met al die cortisonen weer redelijk normaal werken. Ik geniet weer van het eten, smul me een ongeluk aan het ontbijt, dus…

Het gesprek duurt ongeveer een half uur en men heeft geen foto’s bij zich waarop we met eigen ogen kunnen zien wat er gevonden is. De zaalarts in opleiding moet het ‘mooi weer’-gesprek in zijn eentje leiden, goed in de gaten gehouden door zijn rustige meerdere. De jonge man is duidelijk zenuwachtig, maar hij doet het prima. Wat we te horen krijgen is zo’n volslagen verrassing dat zelfs EmjE er van uit haar slof schiet. “Heb je verteld hoe dat met je moeder is gegaan?”

“Natuurlijk, maar ja, luisteren… daar zijn ze hier niet zo goed in geloof ik.”De rijzige intrnist fronst even de wenkbrauwen.

“Sorry, ik heb het niet over u, maar nu heb ik eindelijk een hondje want ik was kankervrij, we hebben het leuk samen en nu moet ze meteen alweer weg?” bibbert mijn stem, maar de specialist blijft rustig en daar dank ik hem voor.

“Ho ho, niet al te voorbarig, mevrouw. We gaan eerst eens kijken wat we er aan kunnen doen,”

59826a29e5128d797b5a269b76ca2fdb_medium.“Nou word ik toch echt heel kwaad, mijnheer. Uitzaaiingen van borstkanker wat zogenaamd onmogelijk was. Potdomme. Het hele skelet is aangetast. In de ribben, de rug, mijn schedel en het been. De hypofyse. Overal is het prijs. Wat ik er zo van begrijp lijk ik van binnen wel op een krentenbrood en dat vanwege idiote protocollen, niet luisteren naar de patient en dan ook nog fouten die bovenop blunders zijn gestapeld. Daar ben ik mooi klaar mee, pfoeiii, dat heb ik weer. “Hoezo luistert men hier niet naar de patiënt?” wil de goede man dan weten en dan begin ik mijn verhaal van vorig jaar. Hij knikt zonder nu al toe te geven dat het ziekenhuis kan worden aangeklaagd.

"Weet u? Door mijn hele leven loopt die rode draad. Naar mij, de deskundige over dit lijf en de geestelijke gezondheid word nooit geluisterd. Als kind al niet, als moeder niet en nu tel ik met mijn lijf nog steeds niet mee. ” Hij luistert geduldig.

“We nemen morgen een biopt op een plekje waar we er goed bij kunnen.”

“Wedden? Wedden dat ze in dat stomme overgebleven flupje gaan boren?” probeer ik woest te worden maar de deskundige laat zich niet opnaaien. Gelukkig blijft iedereen rustig en ik heb toch het vermoeden dat de mate van mijn nogal nuchtere opwinding te maken heeft met het gemis aan het stresshormoon, dat nu met pillen wordt geregeld.

Het behandelplan

“We maken een kweek en daarna bekijken we wat de beste methode is om deze aantastingen te behandelen. Ik zal zeker proberen nog vóór die uitslag iets aan die uitstralingspijn in uw benen te laten doen. Dan bestralen we die aangetaste wervel in de hoop dat we u daarna minder morfine hoeven geven en u weer beter lopen kunt.”

Reacties (25) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Oh man ..Dora.. wat vreselijk ..dikke knuff en sterkte... en je bent in mijn gebed
Woorden schieten hier echt te kort,sterkte,heel veel sterkte, Marion en Fred.
Sterkte...
Poef, sterkte met alles!
Ik schrik enorm ik wens je veel sterkte toe en ook ik steek een kaarsje voor je aan Dat is weer en harde dobber voor je ... wat een ellende en verdriet..... dikke knuffel van Vandollum xx
Weet eerlijk gezegd niet wat te zeggen, vreselijk, sterkte.
Ik zinder van woede als ik denk aan die falende medici.

En ik heb heel veel respect voor jou, de manier waarop je dit neerschrijft en anderen kunt helpen.
En deze dikke knuffel zal je verder moed geven XXXX