Sneeuwkoningin

Door Lab Rat gepubliceerd op Tuesday 10 November 13:53

Karazmin deed snel haar haren in een staart. Niet heel netjes, niemand die daarop lette, en bovendien zouden er door de wind toch wel plukjes uit waaien. Ze voelde even snel of er geen hele grote plukken uit staken en haastte zich zonder in een spiegel te hebben gekeken weer verder. Een paar seconden later liep ze met haar tas in haar linkerhand naar de voordeur terwijl ze haar rechterhand in de mouw van haar winterjas wurmde. Ze stopte even om de deur door te gaan en af te sluiten, en terwijl ze de jas verder aan trok liep ze naar haar auto. Ze had haast, want ja, zo'n dubbelleven was zwaar. Anerea zou even in bad gaan, dus ze kon doen en laten wat ze wilde. Haar telefoon kon even uit, even niemand die haar stoorde. Karazmin ploeterde ondertussen met de auto door de sneeuw. Ze gleed bijna van de weg, maar ze wist dat het het allemaal waard zou zijn. 

Eenmaal aangekomen op het mooiste plekje van Drenthe stopte ze de auto. Ze ritste haar jas nog eens goed dicht, want zonder sjaal was het toch best koud. Ze kroop er met haar kin zo ver mogelijk in en trok de capuchon goed strak over haar hoofd. Ze legde haar handen op de stoel, onder haar dijen. Vlak voordat ze begonnen te tintelen haalde ze ze weer weg. "Zo, die koelen niet zo hard meer af", dacht ze hardop. Ze pakte haar tas en stapte uit. 

ff1e9eaeb53754f12d621b9e90b53c39_medium.
Het begon weer zacht te sneeuwen terwijl ze naar dé plek toe liep. Ze genoot van het knisperende geluid dat haar voeten maakten. Ze hield van verse sneeuw, zeker als er, zoals nu, nog niemand overheen had gelopen. Op dé plek maakte ze een aantal schitterende foto's. Van de de bomen en hoe mooi hun takken werden bedekt door de sneeuw, van een shetlander die koude hoeven kreeg en van een bonte specht die in een boom aan het pikken was. "Tu-du-du-du tu-du tu-du, tu-du-du-du tu-du tu-du, can't touch this, tu-du-du-du tu-du-tu-du, tu-du-du-du, stop, hammertime!" Ze zong zachtjes het bekende nummer van MC Hammer en realiseerde zich hoe slecht ze die tekst eigenlijk kende. Maar ach, het was geen optreden, het was enkel achtergrondmuziek voor haarzelf terwijl ze de specht op de foto zette. Ze keek op haar horloge en schrok van het tijdstip. Ze wilde de foto's nog bewerken en online zetten voordat Anerea met haar moeder zou bellen. Dat was elke week een vast ritueel. Anerea zou in bad gaan, en daarna zou haar moeder bellen, of zij belde haar zelf. Anerea ging wel vaker in bad, maar daarna werd er niet gebeld. Dat was enkel op vrijdag. En Karazmin? Die moest daar nu eenmaal bij aanwezig zijn. Dat moest gewoon. Als Karazmin de deur uit was, vond er geen telefoongesprek plaats, zo simpel was het. 

35620c1df1d06fcf0d03c3453a880fc6_medium.

 Karazmin wandelende snel terug naar haar auto. Ze gleed bijna uit, maar wist snel haar armen om haar tas te klemmen. Haar fototoestel was haar dierbaarder dan haar eigen lichaam, die kon wel tegen een stootje. Haar capuchon waaide van haar hoofd, waardoor haar oren gelijk rood kleurden van de kou. Ze liet het maar zo, ze was al bijna bij haar auto. Daar was het lekker warm en zodra ze de motor startte begonnen haar oren te tintelen. "Mooi, die zijn ook weer op temperatuur aan het komen", mompelde ze tegen zichzelf. Voorzichtig reed ze, zo snel als ze durfde, naar huis.

Terwijl de laptop opstartte en het water in de waterkoker warm werd, trok Karazmin haar jas uit. Ze haalde haar fototoestel uithaar tas en pakte de geheugenkaart eruit. Ze logde in op haar laptop en stak het kaartje in de daarvoor bestemde sleuf. Onderweg naar de keuken struikelde ze bijna over de kat, gelukkig had ze lege handen! Ze deed een flinke lepel cacaopoeder in een mok en goot er het kokende water overheen. Ze roerde vluchtig en deed er nog snel een toef slagroom op. Terwijl ze de mok naar de tafel vervoerde, kon ze het niet laten om de verwarming nog een graadje hoger te zetten. Het was ook zo koud buiten! 
Ze ging aan de tafel zitten en zette haar telefoon weer aan. Op haar laptop bekeek ze de foto's die ze had gemaakt. Ze koos de mooiste uit en bewerkte ze een klein beetje. Het moest natuurlijk wel zo mooi mogelijk worden, maar niet overduidelijk gephotoshopt. Ze was er zo druk mee bezig dat ze niet doorhad hoe de kat de slagroom van haar mok warme chocolade snoepte. Eigenlijk vond ze dat ook helemaal niet zo erg, dan liep dat kreng tenminste een keer niet over de toetsen. Ze logde in op Plazilla en plaatste de fotoreportage van haar winterfoto's. Ze klapte de laptop dicht en verhuisde met haar choco naar de bank. Voetjes omhoog, dat had ze wel nodig na zo'n koude tocht buiten. De kat op schoot en een lekker dik boek erbij. 

Ze had nog maar 3 bladzijdes gelezen of de telefoon ging. Ze pakte hem snel uit haar broekzak. 
"Hallo mama, met Anerea!" klonk het door de kamer. "Alles gaar goed hier, mama, ja, met de kat ook, en verder is er hier niemand natuurlijk."

 

Foto's met toestemming geleend uit eerdere publicatie van Karazmin. 

Reacties (11) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Je hebt een vermoeden van me verwoord. Nu weet ik het zeker!
O help, ik ben dus niet de enige! Zou het dan toch... :-O
Ik heb veel meer alter-ego's. Split personality, me!
Huh? Karazmin is Anerea? En wie zat er dan in bad??
Niemand, maar als Anerea Karazmin wordt, moet zij natuurlijk ook even onbereikbaar zijn voor de rest van de wereld...
aha, de misleiding...
Help ik ben dus mezelf blijkbaar nu weet je het grote geheim.
Ja, stiekem een beetje doen of je Karazmin bent he! Foei foei :P
Nou moe, zij was hier eerder dan ik hoor. En waarom zou ik in hemels naam doen of ik mijn slimmere zusje ben? Dat is voor jou dus een vraag en voor mij een weet.
Dat is de ander nog een stap voor zijn, doe het onverwachte :P
Betrapt!