Een bijzondere ontmoeting!

Door Senseo gepubliceerd op Wednesday 28 October 20:03

Een bijzondere ontmoeting.

Vanmorgen moest ik voor de laatste keer naar ceasartherapie.
Op mijn weg terug naar huis reed ik via een andere weg dan ik normaal gesproken doe.
Ik ging een totaal andere richting op.
Ik was op zoek naar een school,  een school die misschien wel erg geschikt zou zijn voor onze oudste dochter.
School was zo gevonden, dus ik ging nu richting huis.
Op de weg naar huis heb je dan verschillende wegen om te volgen.
Waarom ik juist de weg heb gekozen die ik nam weet ik niet.

Vanuit Emmen, richting Zuid Barge heb je 2 rotondes.
Bij de laatste rotonde ga je helemaal rond, dan neem je de afslag die naar naar Zuid Barge gaat.
Als je die afslag neemt, ga je gelijk en heuvel af die sterk naar links draait.
En daar stond ze, een oude mevrouw.
Ze wenkte mij om te stoppen.
Normaal stop ik niet voor vreemden, maar deze mevrouw zag er aandoenlijk en verkleumt uit.
Langzaam zet ik de auto aan de kant en druk op het knopje om het rechter raam te laten zakken.
Ow mevrouw zei ze,  wat ben ik blij dat u stopt.
Mag ik vragen waar u naar toe gaat?
Erica, zei ik.
Ze vroeg of ze met mij mee mocht rijden want zij moest ook naar Erica.
Ja stapt u maar in.
En waar in Erica moet u zijn vroeg ik.
Als u mij zou willen meenemen tot aan de bushalte waar de bus naar Schoonebeek langs komt, zou ik erg blij zijn.
Bij de brug, zei ze nog.
Ja hoor dat is prima,  daar kom ik toch langs.

De oude mevrouw was erg vriendelijk en een rappe prater.
Snel vertelde ze hoe ze daar in de berm terecht was gekomen.
Daar was ze afgezet door mensen uit Emmer Compascuum, die hadden haar tot daar dus mee genomen.
Ondertussen was ik al aan het denken.
Ik ga die mevrouw gewoon naar Schoonebeek brengen, ik had tijd genoeg.

Toen ging ze los!
Vol dankbaarheid naar mij toe,  begon ze te vertellen dat ze een missie zuster was.
Haar tasje ging open en ze rommelde wat, en er kwam een  papiertje uit.
Op dat papiertje stond een gebed, en dat gebed gaf ze aan de mensen die ze ontmoeten tijdens haar missie.
Er volgde een heel verhaal over Jezus en moeder Maria.
Ze noemde enkele citaten en versen en ging helemaal op in haar verhaal.
Tussen door vroeg ze mij dingen waar ik serieus antwoord op gaf.
Op mijn antwoorden reageerde ze elke keer met precies de juiste woorden.
Alsof ze mij al jaren kon.

Intussen aan gekomen in Erica, zei ik tegen haar: ik rij wel even door naar Schoonebeek,  zover is dat niet.
Daar was erg blij mee,  maar zei toen: Maar zou je mij naar Klazienaveen willen brengen? Ik krijg net een ingeving dat ik daar heen moet.
Ja hoor,  doe ik. Mijzelf afvragend door welke meelzak ze was geraakt.

Via de vaart reden we naar Klazienaveen, en vroeg ze wat ik in Emmen had gedaan.
Ik ben bij de ceasartherapeut geweest.
Nieuwsgierig vroeg ze waar voor.
Mijn rug,  die doet al jaren niet wat ik wil.
Nou zei ze,  dan denk ik dat je pijn een deel van het lijden van Jezus is,  en dat je mee deelt in het lijden.
Ik als ongelooflijke antwoorde dat dat best zou kunnen,  geen idee.
Ze ratelde nog even door tot in Klazienaveen.
Bij de bushalte op de ovonde stapte ze uit.
Ze bedankte mij nogmaals, en ik zou mee worden genomen in haar gebeden.
Terwijl ze dat zei,  keek ze me erg indringend aan.
Ik bedankte haar en reed weg,  nu dan echt naar huis.

Dan zit je alleen in de auto, laat het allemaal de revue passeren.
Wat ze allemaal heeft vertelt kan ik niet na vertellen.
Maar 1 zin die ze hardop zei en met haar wijsvinger omhoog stekend, blijft in mij hoofd malen.

Ze zei: "ZELFS DE WOLVEN ETEN ELKAAR NIET OP!"

Gedachtenvoer?  Voor mij wel. 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.