x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Appelpit is het belangrijkste woord kwijtgeraakt…

Door Jack-Hage-Sr gepubliceerd op Sunday 25 October 17:09

Daar zat ze. 'n Ietsje voorovergebogen in haar stoeltje. Het laatste zonlicht wat nog door het raam naar binnen viel  was in botsing met haar mooie grijze haren een waar schouwspel van liefde, licht en aanraking.
Deze oudere vrouw was omgeven met zachtheid, wijsheid en liefdevol geduld. Het was goed zo.
Haast en nog veel willen doen waren totaal onbelangrijk. Berusting was haar draagvlak en tevens haar besef van de herfst in haar leven. Haar handen lagen op haar schoot. Ze was terug in het verleden.

 

193ceb46762c9fdaf1a21515926968a6_medium.


Heel de morgen was ze al in gedachten verzonken.
Ze piekerde, ze mompelde, ze liet haar hersens kraken over haar passie van vroeger.
Gisteren is het begonnen.
Hetgeen wat ze zag raakte haar hele ziel met een onzichtbare vinger.
Een verhuizing naar een aanleunwoning met de juiste zorg brengt allerlei herinneringen met zich mee. Oude kasten moesten leeg.
Secretairelades waar ze al veertig jaar niet meer in gekeken had werden met hulp van anderen uitgezocht.
Haar liefdevolle verschrompelde maar nog sterke handen hadden daar een boekje gepakt.
Ineens wist ze weer veel. 
Ze was in haar jongere leven een veel gelezen schrijver geweest. Wat een prachtig woord.
”Schrijver” …mompelde ze…
In dat boekje had  ze een brief van de Koning van destijds gevonden.  Nu hebben we geen koning meer wist ze.
Het was een felicitatie voor haar ‘oeuvre prijs der lage landen’.  Oh ja … ze had ook keihard gevochten voor de gelijkheid van vrouwen en mannen.
Vandaar dat ze zo trots was op het woord ‘ Schrijver’.
Ook dat kwam weer naar boven.
Met haar dochter en kleindochters had ze nog meer boekjes uit haar eigen werk gevonden.
Als een traag rijdende trein kwam er van alles in haar brein voorbij.

In haar laatste TV interview had iemand gevraagd wanneer en waar ze was begonnen met schrijven. Ze kon het toen nog precies vertellen.
Het was ooit begonnen op een schrijvers site had ze verteld …en daar was ze ook al heel de dag mee bezig in haar hoofd.  
Hoelang is dat dan geleden? En waar was dat dan…Waarom had ze de naam Appelpit?  “Zo heet ik helemaal niet”- fluisterde ze tegen de poes op schoot… Hoe heette die jongeman van dat programma ook alweer. Het hield haar bezig.
Want na die TV uitzending zo wist ze was haar hele leven verandert…
Vanmorgen had de wijkzuster het er ook nog over.  

Jack Hage Sr.

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
Hier kan mijn Hittepetit-Appelpit-verhaal niet tegenop. Heel mooi en ontroerend geschreven Jack en dan die afbeelding van die mooie, oude, lieve handen...
Bijzondere foto inderdaad!
Ha, een vervolg op het verhaal van Willemijntje. Je zet me wel prachtig neer als een wijze, oude Appelpit, terugkijkend op een schrijversverleden van ooit...
Heeft u verdient!