Andalucia, Andalusie:beneden bij de doden

Door San-Daniel gepubliceerd op Sunday 25 October 12:06

images?q=tbn:ANd9GcTrYYFAuoUnvWanaKOJSIS

'San, San', klonk het al van verre. Het was Ricardo, hij had mij gezien en zag zijn carrajillo dichterbij komen. Hij was arm en wereldvreemd maar hoorde bij het dorp. Als je door Ricardo, of Richie zoals velen hem noemden, was geadopteerd dan kwam je nooit meer van hem af. Hij dronk wanneer maar mogelijk het plaatselijk gebrouwen bocht dat je slokdarm haast wegbrandde. De onvolprezen carrajillo, het kruiwagentje. Het was een plaatselijke gewoonte van de mannen van het dorp om naast de koffie, een carrajillo te zetten. Het carrajillo glaasje werd dan gevuld met de zelfgebrouwen Orugo dat wel 80% puur kon zijn. Een scheutje mosto, het puur geperste duivesap completeerde het glaasje dat daarna een barecha genoemd werd.

'Hey San, tu tienes cojones!!!  Tjah ik was er aan gewend geraakt het was zijn begroeting van respect. Jij hebt ballen en hij hield zijn hoofd even schuin om aan te geven dat hij onder de indruk was. 'Ja', antwoordde ik, 'como un toro,'  als een stier. 'Iedereen weet dat,' zei Richie en hij sloeg mij op mijn rug. 'Gaan we naar binnen,' vroeg hij en hij wees naar mijn favoriete bar waar de boeren elke dag bijeen kwamen. 'Ik zeker wel,' lachte ik 'en jij, ga je mee?' 'Hombre,' antwoordde Richie 'natuurlijk.' Zo liepen we naar de toog. 'Hola San,' zei Pedro en raakte mij even aan, wat heel gewoon is in Zuid Spanje, waar mannenvriendschappen en respect heel lijfelijk zijn. Ik liep naar voren en twee vrienden weken opzij waardoor er ruimte ontstond aan de bar. Ondertussen stapte Christobol op mij af en gaf mij in het voorbij gaan een hand en Eliah tikte mijn schouder aan. Ik pakte Alonso even bij de nek en vroeg vragende 'que', wat langgerekt werd in onze streek als queeee en zoveel kon betkenen als, wat doe je hier, of  hoe gaat het of wat ben je aan het doen en wat houd je bezig. Boeren zijn waar dan ook ter wereld weinig spraakzaam. Waarschijnlijk veroorzaakt door de vele uren alleen op het land.

'Un café', antwoordde Alonso terwijl hij mij omarmde. Typisch Andalusisch, je antwoordt altijd dat je naar het dorp komt voor een koffie maar ondertussen giet je je zelf vol, met je vrienden. daar is niets mis mee, zo gaan die dingen.

images?q=tbn:ANd9GcTrYYFAuoUnvWanaKOJSIS

'Tu tienes razon,' antwoordde ik, 'daar doe je goed aan.' Eliah maakte een gebaar van een rondje met zijn vinger en Miguel achter de bar vroeg aan mij 'wat wil je hebben?'

'Ik heb graag een ponche en een café solo,' antwoordde ik. 'San, San heb je een eurootje voor me,' vroeg Ricardo. 'Nee,' zei ik, 'maar je mag wel wat eten of drinken, ik betaal dat.' Ik wist dat hij geld, als je het al gaf, apart zou houden tot hij een poro kon kopen, en ik wist dat drugs hem ten gronde gericht hadden. 'Que cojones tu tienes,' zei Richie, ' dan neem ik graag een carajillo.' 'Als een stier,' lachte ik. 'Iedereen weet dat,' zei Richie en hij sloeg mij weer op mijn rug. 

'Jij gaat hier nooit meer weg,'zei Richie, 'dat zie ik, jij gaat hier dood.' Het viel stil. Richie had voorspellende mededelingen waar mensen niet bepaald op zaten te wachten.

'Maar niet vandaag,' lachte Alonso.  'Maar jij gaat wel snel dood,' antwoordde Ricardo, terwijl hij een slok nam van zijn barecha en wazig voor zich uit keek. Er viel nu een onprettige stilte, een schaduw was de bar binnen geslopen. 'Ja ja, San, we gaan je hier begraven,' vervolgde Richie en een rilling liep even over mijn rug. 'We laten je nooit meer gaan.' 'Weet je wat de doden doen,' vroeg mijn 'geadopteerde' zoon? 'Nee,' zei ik in alle eerlijkheid. 'Die liggen ontspannen, zonder zorgen en zien alles,' was het antwoord. 'Ze kijken 'snachts over de velden. Nu had ik kippevel. 

'Zij overdenken hun vroegere leven,' zei Richie met nietsziende ogen en verlangen naar hun vrienden en roepen die in de wind. Je denkt dat je het niet hoort maar ze lokken je en eer je het weet lig je naast hen en roep je mee. 

'Drink je rommel op en verdwijn,' zei de barman met een barse stem, die voelde dat de sfeer totaal veranderd was.  'Jij gaat nog het eerst van alles,' zei Richie, 'nog voor je vader.' Hij keek om zich heen of hij een moeilijke som had opgelost. 'Maar jou zoeken we op, zo af en toe, met bloemen.' Hij trok aan mijn arm. 'Je weet toch dat doden het fijn vinden als we ze niet vergeten, dat weet je toch, dat weet je toch?'

images?q=tbn:ANd9GcR2SezniiRmAJIfvGfPeeY

'Moet ik je helpen,' vroeg de kroegbaas die nu om de toog heen kwam stappen. Richie sloeg het laatste slokje weg. 'Ze wachten op je Miguel, beneden bij de doden' antwoordde ons medium, 'hoor je ze niet roepen.. je weet het niet maar het zit in je, het vreet je van binnen weg,' en hij stapte de deur uit.

'Een rondje van de zaak,' stelde Miguel voor en pakte wat flessen en ik, ik had zomaar het idee dat de kroegbaas er niet zo gezond meer uitzag.

San Daniel 2015

for more info concerning San Daniel press the following link/ voor meer info betreffende San Daniel druk op de link a.u.b.: http://plazilla.com/page/4295174804/landingspage-san-daniel

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Tio, su narración es otra vez muy interessante. Hombre, que tensión. Magnifico!
gracias amigo mio..
Het is te hopen voor de barman dat de 'dwaas' geen gelijk krijgt..
Leuk verhaal, zo uit het Spaanse platteland leven gegrepen lijkt mij!