Yn’s streetart (een dag uit het leven van Yneke)

Door Gymbo gepubliceerd op Tuesday 13 October 11:43

Langzaam trok Yn haar ogen open. ‘Fuck’ dacht ze. ‘zo’n stuk karton is echt klotehard om op te slapen’. Het was nog vroeg, de wijzers van de stationsklok stonden op dertien voor zeven.  Toch kwam de mensenstroom in het station stilaan op gang. Mannen en vrouwen stapten de trein op richting hoofdstad om naar hun werk te gaan of om te gaan shoppen. In de avonduren volgde dan meestal de omgekeerde beweging. Yn rok zich nog even uit en ging rechtop staan in haar kleine schuilplaats. Snel trok ze haar rode topje aan en glipte ze in haar skinny jeans die ze vorige week nog ‘gevonden had’. Daarna vouwde ze het stuk karton op en stak het veilig weg achter enkele houten panelen. Voorzichting keek ze rond voor ze haar schuilplaatsje verliet. Als ze niet oppaste was ze straks haar slaapplekje kwijt aan een andere dakloze. Ze had geluk gehad toen ze een tweetal weken geleden dit plekje gevonden had. Het was er droog, dankzij de ventilatiekanalen redelijk warm en ze was er alleen. Zonder een of andere lastige, meestal dronken, dakloze die aan haar jonge lijf wilde frullen. In de hoofdstad was ze al enkele malen ontsnapt aan het uitschot dat zich aan haar opdrong en ze voelde zich er niet langer veilig om te slapen. Nee, dan was dit plekje veiliger ook al moest ze elke dag stiekem de trein pakken richting hoofdstad, gelukkig was er zelden controle. Een luide stem galmde door het stationsgebouw ‘De trein van kwart na zeven, richting Parijs, vertrekt van spoor zeven. Negen na zeven las ze op de stationsklok. ‘Tijd om richting toilet te trekken en me even te wassen. Het is niet omdat je dakloos bent dat je er ook als een vetzak moest bijlopen ging het door Yn’s hoofd. Toch verlangde ze nog eens naar een stevige douche of lekker lang bad. Met de paar euro die ze op zak had kocht ze snel een broodje kaas bij de stationsbakker voor de de trein opstapte.

Ook vandaag had ze weer geluk gehad. ‘geen controle’ dacht ze opgelucht toen ze een half uurtje later in de hoofdstad van de trein stapte. Intussen kende ze al wel de nodige trukjes om aan controle te ontsnappen maar toch keek ze bij elke tussenstop altijd angstig rond om te kijken of er geen controleur opstapte. Ze moest er niet aan denken betrapt te worden, dan kreeg ze vast weer problemen met de politie, en dat kon ze best missen. Stilaan wandelde ze door naar haar vaste plekje in de drukke winkel wandel straat van de hoofdstad. Ja, ze was dakloos maar nee, ze bedelde niet. Ze was een kunstenaar, een echte kunstenaar. Tekenen had ze geleerd toen ze nog naar school ging. Het was haar talent. En ze voelde zich te goed om zomaar te gaan bedelen. Liever verdiende ze geld met wat ze goed kon. En daar op straat verdiende ze haar geld. Het moest al na tienen zijn toen Yn op de stoep begon te tekenen, witte groffe lijnen bakenden haar territorium af. De eerste wandelaars keken haar na toen ze op de grond bezig was met haar dagelijks kunstwerkje. Nou ja dagelijks als het niet regende. Krijt en regen ging niet samen had ze al snel geleerd.

98bb333f1e3a19eb1d9aa7813283d3fb_medium.

‘Phoe’ dacht ze toen ze het zweet onder haar oksels rook ‘het is nog vroeg en al pokke warm, het gaat weer een heel warme dag worden vandaag. Voor ik straks de trein naar huis neem toch proberen een flesje deo te jatten in een van de winkels hier en misschien enkele onderbroeken’ flitste het door haar hoofd. Het was alweer enkele dagen geleden dat ze zich ververst had. Leven op straat had zo zijn nadelen, zeker op hygienisch gebied. Maar goed, voorlopig redde ze zich wel, ze was nog jong en veerkrachting.

Misschien had ze wel een echte geluksdag en kwam Momo langs, dan kon ze wat extra verdienen en hoefde ze het risico niet te lopen om iets te jatten. Momo had ze leren kennen op straat en ze was ermee aan de praat geraakt. Hij stelde zich voor als Mo, ze noemde hem Momo maar zijn echte naam kende ze niet. Momo vroeg haar wel eens een pakje bij te houden of door te spelen aan iemand anders. Zo verdiende ze regelmatig wat extra cash. Yn wist wel dat het niet pluis was wat ze deed maar goh ze deed er toch niemand kwaad mee en het maakte haar dagen iets gemakkelijker. Intussen was haar tekening af en bekeek ze het resultaat. Ze had er weer een kunstwerkje van gemaakt. De meeste winkelende mensen bekeken haar werkje slechts even van op afstand en slenterden dan weer door naar de volgende winkel. Maar regelmatig bleef er een enkeling wat langer staan en bewonderde haar talent. Langzaam, te langzaam naar haar zin stroomden er enkele euro’s in haar groene petje dat ze net voor de straat tekening op de straat had gelegt. Uren verstreken en snel zou ze weer moeten vertrekken, voor de avond viel en het donker was wou ze terug de trein op naar waar ze zich veilig voelde. Snel telde ze het geld dat ze uit haar petje nam en knikte tevreden, de zaterdag was mooi geweest, er waren veel mensen in de stad geweest en ze had weer voldoende verdiend om de komende dagen geen honger te moeten lijden. Voorzichtig ging ze langs de etalages en net voor sluitingstijd dook ze een winkel binnen, enkele minuten later stak de deo al in haar rugzakje tussen haar kleurkrijtjes. Nu nog enkele broekjes versieren dacht ze en dan kon ze weer een tijdje voort. Enkele minuten later was ze klaar met ‘winkelen’ en stapte ze langzaam richting kassa en  toen ze merkte dat de kust veilig was liep ze met een rotvaart naar buiten. Ze hoorde nog iemand ‘STOP’ roepen maar tegen dan was ze al tientallen meters verder en de man die haar probeerde te stoppen kreeg prompt haar vuist tegen zijn gezicht. Yn spurtte zonder omkijken verder tot ze dicht bij het station was en zich relatief veilig voelde. ‘Komende weken zal ik daar maar uit de buurt blijven’ bedacht ze zich met een fijn lachje. Snel glipte ze de trein op die haar terug zou brengen naar haar veilige slaapplekje. In de trein fantaseerde dat ze ooit zo beroemd zou worden als Banksy. Dan waren haar dagen op straat definitief voorbij. Maar voor nu . Nee, ze deed het absoluut niet graag maar het leven op straat was hard en elke euro telde. Binnenkort zou de zomer voorbij zijn en ook dan moest ze kunnen overleven op straat. 

 

© Gymbo 2015
Pictures: Google.com

Reacties (26) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ook leuk bedacht en geschreven. Yneke krijgt het er nog moeilijk mee als jury.
Dank je wel Willemijntje. Ik ga voor goud natuurlijk :) Nee hoor, het is gewoon leuk om opdrachten te schrijven. Ik mis deze van Doortje wel maar deze zijn een mooi alternatief. En Yneke, tja zij zal moeten lezen, nalezen, nog eens overwegen. Pfff hard job. Ik ben fan van Anerea
Moeilijk, het verhaal van Appelpit vond ik ook erg leuk gevonden, was weliswaar korter dan die van Anerea, maar las ook lekker weg.
Niet bedelen maar tekenen , respect, maar dan zonder betalen eeen winkel uitrennen, foei
Gemakkelijk praten voor mij , want ik had ouders waar ik bij inwoonde terwijl ik hard werkte in mijn baan. en zo mijzelf uiteindelijk alles veroorloven kon wat ik wilde.
Dat wil niet zeggen dat een ander met exact hetzelfde ermee rond kon komen.
Ik had gewoon geleerd tevreden te zijn weinig , sparen en niet meer uit te geven dan wat ik echt nodig had.
Gymbo tegen Josh
1
Blijft natuurlijk maar een verhaal. Ik geloof nooit dat Yneke ooit echt een winkel zou uitlopen zonder betalen. Dar is ze te braaf voor.
Heerlijk verhaal! Blij dat ik met mijn 'stiekem de Erasmusbrug verven' niet verder kom want wat jij hebt gecreëerd is vele malen beter!
Het was leuk om nog eens creatief bezig te zijn met zo'n opdracht. Het was een uitdaging om van "brave Yneke" een streetchick te maken :)
Indrukwekkend verhaal,mijn brave imago wordt zo wel heerlijk in het riool weggespoeld, maar wat dan toch weer fijn is, is dat het leven op straat toch te overleven is door mij. ben jaloers op de straatkunst die zij in je verhaal wel kan, kon ik dat maar;-) graag gelezen, dank voor je bijdrage, heb er stiekem wel erg van genoten ook ;-))
Heb er even mee in de knoop gezeten maar dat heb ik je verteld. Toch blij dat ik hem geschreven heb. Het was weer leuk om eens een opdracht te doen.
Ik weet het, ik ben ook blij dat je het aangedrufd hebt en zo je merkt, praat ik nog steeds met je ;-)) NU wil ik alleen nog zo mooi 3D leren schilderen, als je me dat kan leren ben je super! ;-))
Dat is een geweldig leuk verhaal. Nu geloofd niemand meer dat onze Yneke zo Leif en braaf is. Dat hebben wij en Appelpit toch maar voor elkaar gekregen. Missie geslaagd.
Yeps :) De waarheid over Yneke onthuld. Ze lijkt altijd braaf en onschuldig maar niets is minder waar. Oplichtster, dievegge. vandaal. Tssss als dat maar goed afloopt met haar
Och, die arme Yneke.
Mooi verhaal.
Dank je wel. Life can be hard :)
Onwijs mooi gevonden.
Weg met het immer brave Yneke. Het is een boefje maar dat wisten jullie niet :)
Ja hoor dat wist ik wel. -))
Eigenlijk ben ik altijd braaf en lief en is zij degene die ondeugend en niet lief is. -))
Ik geloof je direct. :) Nah niet waar Yneke is enorm lief maar ik wou even haar brave imago doorprikken.
En ik ben niet lief? Niet eens een heel erg piepklein ieniemienie beetje? -))