De waarheid.....

Door Daantjeschrijft gepubliceerd op Sunday 11 October 17:36

Het is vreemd hoe de waarheid zowel pijn kan doen alswel bevrijdend kan werken. 

Een tijd terug heb ik iemand leren kennen. In eerdere stukjes die ik had geschreven heb ik het ook al over hem gehad. Ik ben niet iemand die gemakkelijk verliefd wordt. Meestal groeien gevoelens bij mij met de tijd, maar de laatste keer dat ik echt diep verliefd was, was in mijn tienertijd. Soms dacht ik dat ik dat gevoel nooit meer zou ervaren, totdat ik hem leerde kennen. Ik dacht dat we iets speciaals konden opbouwen. Helaas bleek achteraf dat ik me zwaar vergist had. Al die tijd heeft hij een spelletje gespeeld. 

De laatste tijd merkte ik dat zijn interesse steeds minder werd. Als ik hem appte leek het soms zelfs alsof ik hem irriteerde. Het op een verkeerd moment kwam. Hij reageerde helemaal niet of pas heel laat. Het waren korte reacties zoals 'Ik ben druk'. Ik probeerde het te verdringen, wilde mezelf er niet aan toegeven dat ik mijn tijd met hem had gehad. Hij had zijn lolletje met mij gehad en nu was hij er klaar mee. 

Toch kon ik er niet tegen om geen antwoorden te hebben en probeerde er achter te komen. Het was afgelopen vrijdag dat ik hem die bewuste vraag stelde. Eerst reageerde hij met een 'Gaan we het hier elke keer over hebben?'. Maar dit keer hield ik vol. Al zou ik het antwoord uit hem moeten trekken... deze keer zou ik het krijgen. 

En daar was het dan. Ik verdiende iemand die helemaal voor mij ging en hij was niet goed genoeg voor mij. Het enige wat er door mijn hoofd heenging was 'Het ligt niet aan jou, maar aan mij-excuus'. Een smoes die ik in mijn tienerjaren ook heb gebruikt als ik van iemand afwilde. Het was zo doorzichtig. Hij wilde me geen pijn doen, niet kwetsen en mij niet in verwarring brengen. 

Niemand heeft mij ooit zo hard op mijn hart getrapt als dat hij deed op dat moment. Ik was al die tijd een leuke afleiding geweest, blijkbaar is er een leukere afleiding gekomen of iemand die zijn tijd wel echt waard is. De hele tijd heb ik gehuild. Hij wilde gewoon vrienden blijven, maar hoe ga je vrienden blijven met iemand voor wie je zulke diepe gevoelens koestert? Hoe kan ik bij hem zijn, met hem lachen, terwijl ik weet dat hij mij al die tijd voor de gek heeft gehouden. Al die tijd heeft hij geweten dat ik hem meer dan zomaar leuk vond. Ik zei hem dat ik hem al die tijd trouw ben geweest. Zijn koele antwoord was dat dat juist het probleem was. Hij was daar helemaal niet mee bezig. In de tussentijd was er niets gebeurd, maar stel dat het wel gebeurde dan zou ik dat niet leuk gaan vinden. Ik geloof er helemaal niets van. Ik geloof dat er wel meer gebeurd is dan dat hij zegt. Hij wilde het alleen iets minder pijnlijk maken. 

Hoeveel moeite ik er ook mee heb om hem helemaal los te laten. Ik heb zijn nummer verwijderd. Op die manier kan ik geen contact met hem opnemen. Ik moet een manier vinden om hiermee om te gaan. Ergens weet ik dat hij geen contact gaat opnemen met mij. Ik ben te gecompliceerd voor hem. Ga te diep op de dingen in. Daar kan hij niet mee overweg. Een rebound chick behoort je geen vragen te stellen, maar tevreden te zijn met haar huidige positie in je leven. Je behoort haar gemakkelijk aan de kant te kunnen zetten wanneer degene langskomt waar je wel een echte kans mee wil wagen. Maar vooral moet ze beschikbaar zijn wanneer ook die relatie verkeerd loopt. Helaas heb ik teveel respect voor mezelf om me in die positie te laten stationeren. 

Ja, hij heeft me pijn gedaan, maar ik heb er ook een les uitgetrokken. Hoe iemand je ook van je benen zwaait. Blijf voorzichtig, niet iedereen bedoelt het serieus en heeft ook echt serieuze plannen met je. 

Het is gek, maar ergens werkt het ook bevrijdend. Ik moet hem nu uit mijn systeem halen. Hem laten gaan. Hem loslaten. En wat betreft die vriendschap.... Nee sorry. Dat hoeft voor mij niet. Ik heb er geen behoefte aan om in zijn buurt te zijn.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.