Back on Track

Door Daantjeschrijft gepubliceerd op Monday 05 October 18:22

Ben ik dan toch een negatief persoon die negatieve dingen aantrekt? Of ben ik te positief persoon, waardoor negatieve personen als vliegen op mij afkomen om het levenslicht uit mij te zuigen?

De laatste tijd heb ik mezelf vaak afgevraagd waarom het zo is, dat als eindelijk alles lijkt te gaan, zoals ik wil.. voor ogen heb, er toch weer dingen gebeuren die alles op zijn kop gooien... Is het mijn manier van leven? 

Ik ben niet iemand die al mijn gevoelens neergooit voor iemands voeten... Zovan alsjeblieft wals er maar even flink overheen. De enige momenten dat ik mijn ware gevoelens uit is bij mensen die ik echt vertrouw... of zoals nu op het moment dat ik schrijf. Ik vindt het zoveel gemakkelijker om mezelf op papier te uiten. 

Het was me de laatste tijd wel voor me voeten gegooid op mijn werk dat ik mezelf niet genoeg uitte. Dat ik daardoor over kwam als een koele kikker. 

Een paar maanden geleden heb ik mijn kindje verloren. Als je na een lange relatie waarin je daadwerkelijk hoopte op een kind, maar waarin het nooit gebeurde dan toch eindelijk zwanger raakt ook al was het niet de bedoeling en een zogenaamd 'foutje' lijkt je wereld helemaal op te lichten. Eindelijk krijg de kans om moeder te worden. Op de dag dat het definitief voor mij vast kwam te staan dat ik zwanger was leek mijn wereld op zijn kop te staan. Maar uit zelfbescherming probeerde ik het te ontkennen. Ik wist het vanaf de eerste week... merkte dingen aan mijn lichaam die anders waren. Had opeens een zinderende behoefte aan melk, terwijl ik normaal gruwel van een glas melk. Maar op de één of andere manier wilde ik niet toelaten in mijn hart wat mijn hoofd allang wist... Er groeide een kindje in mijn buik, een mensje. 

Toen het eindelijk bezonken was en ik zoveel plannen ging maken... Oh ik wilde mijn kindje het gelukkigste kleine mensje maken wat er op aarde rondliep... Ik wilde keihard werken om hem/haar alles te geven wat hij/zij nodig had, draaide alles ineens om. Anderhalve week later werd ik s'morgens wakker met vreselijke buikpijn. In eerste instantie waren het een soort krampgevoelens. Ik dacht dat het weer eens obstipatie was. (Mijn darmen werken vaker niet helemaal naar behoren) Maar de buikpijn werd steeds heviger, totdat ik op een gegeven moment in een foetushouding in elkaar gerold lag. De pijn was ondraaglijk. Ik kon alleen maar huilen en hopen dat het snel over zou gaan. Een kennis van mij die bezorgd was om mijn toestand en me checkte besloot met mij naar de eerste hulp post te gaan. Nadat ik een echo had gekregen bleek dat mijn kindje niet in mijn baarmoeder groeide, maar in mijn eileider. Mijn hoop, mijn droom... Alles werd op dat moment met de grond gelijk gemaakt. Met spoed werd ik naar de OK gebracht en voor ik ook maar echt kon beseffen wat er nu daadwerkelijk gebeurde was ik niet zwanger meer. 

Het voelde alsof mijn hart uit mijn borst gerukt was. Ik kon alleen nog maar huilen. Het verdriet, de pijn die ik op dat moment voelde is niet te omschrijven. 

Ik probeerde met mijn familie te delen wat er door mij heenging, maar niemand van hen leek echt geinteresseerd te zijn in mijn verdriet. Me zus reageerde amper, en mijn vader wist niet hoe hij reageren moest. Op dat moment is de hele verstandhouding met mijn familie eigenlijk veranderd. Waarom moest ik constant rekening houden met mensen die mijn pijn, mijn verdriet nog nooit belangrijk hebben gevonden? Hun hebben ook de basis gelegd voor het feit dat ik mijn gevoelens niet makkelijk kan uiten. 

Maar op mijn werk kreeg ik te horen dat ik meer mijn gevoelens moest uiten. Iets waar ik heel hard aan werkte de laatste tijd. Volgens mijn werkgeefster en collega's kon er dan rekening gehouden worden met het feit dat mijn werk even niet zo liep als dat het lopen moest. Volop begrip. 

Nou die illusie hebben ze onder mijn voeten uitgemaait. Vandaag te horen gekregen dat mijn contract niet verlengd wordt. Ik zit met teveel dingen....Ik moest tijd voor mezelf nemen. Bla bla bla. Alles wat ze me eerst voor hielden hebben ze nu tegen me gebruikt 

Maar ik krijg me leven wel back on track. Ik hoef geen mensen om me heen die je niets meer dan illusies bieden om uiteindelijk hun beloftes aan jou te schenden. En ik laat nooit iemand meer iets merken van de dingen die rond gaan in mijn emotionele leven! Niemand! Mensen maken er alleen maar gebruik van!

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik kan alleen maar zeggen dat je gelijk hebt. Jij hebt iets vreselijks moeten doorstaan en dat zal hooguit wat slijten, maar het verdriet zal blijven.
Maar niemand maakt voor jou uit wat je moet voelen en hoe je je moet voelen.
Thanks... Ja daar ben ik nu ook achter. Maar kan nog steeds niet begrijpen hoe er mensen zijn die een ander zo voor de gek kunnen houden. Echt vreselijk dat...
Daar weet ik ook alles van af. Die mensen heb je en hou je. En het valt ook niet mee om dat te begrijpen.