Beloftes

Door Berna gepubliceerd op Saturday 03 October 12:20
 Jaren heb ik eraan gewerkt aan de teleurstellingen als iemand zijn/haar belofte niet na komt. Ik heb geprobeerd te onderzoeken waar deze ''zwakte'' vandaan komt, want in feite is er tijdens mijn jeugd niets beloofd. Ook niet in het uitvoeren in de vorm van warmte en liefde geven. Ik heb dit dus niet van huis meegekregen en ik zwom in woelige wateren waarin ik mijn hoofd boven water moest zien te houden. Af en toe had ik het gevoel dat ik verzoop en ik gaf mij over in onbeweeglijkheid en zwijgzaamheid.
 
Ik vond mijn weg door dwars door obstakels heen te gaan zonder een veiligheid achter de hand te hebben. Ik heb het geklaard, ik ben geworden wie ik ben. Een mens met een prachtig gezin, een mens met een mooi beroep, een mens die twee boeken heeft geschreven!
 
Om dit bovenstaande te kunnen bereiken heb ik heel veel uitgewerkt over mijn jeugd en dat bracht mij in diepe dalen.
Ik heb dikwijls gehoord dat ik niet in het kind moet blijven zitten, maar de dingen realistisch moet benaderen. En nu komt het, juist mijn leermeester heeft mij laten vallen! Degene waarin ik een immens vertrouwen had, mij gesteund voelde, mij zelfs dikwijls de vrouw van de wereld voelde dat ik zoveel kon en mij dit zelf eigen had gemaakt.
 
Op een gegeven moment denk je dat je er bent en dan plotseling barst het litteken open en voel je de shit van het verleden levensgroot voor je staan.
Deze shit heet beloftes.
 
Hij, juist mijn leermeester is zijn belofte niet nagekomen. Hij had beloofd nadat ik hem trots mijn boek gegeven had, met het gevoel, zonder jou had ik dit nooit kunnen schrijven, dat hij mij zou mailen hoe hij het vond. Deze belofte is hij niet nagekomen en nu drie maanden later rept hij zich met geen woord over mijn boek.
Gisteren heb ik met hem zitten bakkeleien over mijn teleurstelling en geschreven dat ik zijn goedkeuring helemaal niet nodig heb, maar het raakt mij heel diep en ik dreig mijn vertrouwen in hem compleet kwijt te raken.
Is de afhankelijkheid weer helemaal terug? Maar het ging toch zo goed met mij?
Ben ik te naïef om mensen blindelings te geloven wat zij beloven? Maar ik zorg toch ook goed voor anderen om het voor hen zo aangenaam mogelijk te maken?
Verwacht ik soms dingen terug die ik zelf zo trouw doe, waarin ik zo stipt ben, zo alert? Maar dat is toch niet goed? Je moet juist zo leven dat je geen verwachtingen kweek van wat jezelf weggeeft?
 
Ben ik nu werkelijk terug naar af en moet ik mij weer terug trekken in mijn slakkenhuis waar ik als kind zijnde geleefd heb. Waar men op mij kon stampen, terwijl het dak trilde.
Zit ik weer in het kind? Maar dat zou ik toch niet doen?
Terug naar af dus?
 
En het compliment waarop drie maanden zat/zit te wachten, hoe ga ik hiermee om?
Is het beter om erbij stil te staan hoeveel ellende er is rondom mij in de wereld.
Hoe durf ik dan over zo iets kleins mijn nek te breken, ik moest mij schamen, toch?
 
Zestien jaar verder en nog niets geleerd, zo voelt het, maar is het ook zo?
Ik weet het niet.
Wat ik wel weet is, is het feit dat ik regelmatig over mijn thema belofte val. Ik heb geen idee hoe het komt, want er is mij vroeger niet beloofd. Of is het met verwachting of hunkering geweest?
 
Ik weet het even niet en ik eindig voor nu met een open einde........
 
Hoopvol
afwachtend
op niets

 

 
 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Waarom? Dat is de vraag. Blijkbaar heeft deze leermeester je veel gegeven. Je gesteund in een zoektocht naar zelfvertrouwen. Nu wacht je al maanden op een compliment van hem. Maar het is natuurlijk de bedoeling dat je dat compliment helemaal niet nodig hebt.
Misschien heeft hij je boek gelezen en is het niet wat hij verwacht had, maar kan hij het niet over zijn hart verkrijgen om kritiek te geven?
Misschien is er zo'n banale oorzaak als een computercrash waardoor mails niet zijn aangekomen?
Misschien heeft hij zich niet gerealiseerd hoe belangrijk zijn belofte voor jou was en is hij die in de drukte van het dagelijks leven vergeten?
Ik zie mezelf als iemand die altijd probeert haar beloftes na te komen, maar kort geleden sprak iemand me aan op iets dat ik beloofd had te doen, maar nooit gedaan had. Het was (in mijn ogen) iets kleins en ik was het vergeten. Heel vervelend. Blijkbaar is het niet makkelijk om altijd te doen wat je niet belooft. Oordeel daar niet te snel en te hard over zou ik zeggen.
Dank je wel Appelpit.
Berna, je hebt het weer mooi verwoord. Zeer herkenbaar allemaal. Ik heb mezelf ook weer een poos schuil gehouden. Gehoopt op anderen die me misschien eens een complimentje zouden geven. En zeker als dat niet komt vanuit personen waarvan je het wel verwacht is dat extra pijnlijk. Maar eigenlijk zegt het niet zo veel heb ik geleerd. Iedereen is met zijn of haar eigen leven bezig en heeft zijn of haar eigen gedachten en dat is prima. Verwachtingen zijn de doodsteek voor iedere relatie, want vroeger of later wordt een verwachting niet ingewilligd en is het ruzie en teleurstelling. Een reactie, compliment of aandacht verwachten is niets wat met zwakte te maken heeft, het geeft enkel aan dat je je geluk af laat hangen van wat anderen vinden. Het is een van de meest menselijke eigenschappen die er maar zijn. Iets waar ik mijn leven mee ben begonnen en bijna iedereen met mij en wat mij al heel wat problemen heeft opgeleverd. Emotioneel, mentaal en lichamelijk net als bij jou. Maar ik mag je feliciteren, want het feit dat dit 'weer' gebeurt is enkel een teken dat je sterk genoeg bent om de wond van vroeger onder ogen te zien. En het feit dat je het hier durft neer te zetten geeft aan dat je bezig bent de wond op te lossen en naar een oplossing zoekt. Dat voelt ongetwijfeld niet zo, nu het weer zo pijnlijk aanwezig is en soms duurt het maanden voordat het inzicht er is, maar probeer in te zien dat niets bij toeval gebeurd. Stop je emoties niet weg en kruip zeker niet in je schulp, want wat een ander ook zegt of doet, jij bent prachtig zoals je bent. Daar kan niemand iets aan veranderen. Jij hebt je eigen leven in eigen hand en mag daarmee doen wat jij goed vind. Wanneer je tegen zo'n wond aan loopt, probeer er dan letterlijk aandacht aan te geven. Neem tijd voor jezelf en ga op een rustige plek zitten. Ga met je aandacht naar je hart en probeer zo goed mogelijk te voelen wat je voelt. Wees daar niet bang voor hoe heftig het ook is. Emoties kunnen je veel leren over wat je nog op te lossen hebt. Ergens diep van binnen weet jij waar het vandaan komt. Laat het verdriet er simpelweg zijn en stop het niet weg. Iedere keer als je dat doet komt er meer en meer ruimte en inzicht in jezelf. Als je het weer negeert en weg stopt zal de wond zich vroeger of later weer aandienen en heb je inderdaad het gevoel dat je weer terug bent bij af. Durf de emotie recht aan te kijken en in te zien en bewust te voelen en de wond zal weer een stukje helen. Simpelweg omdat je hem in je bewuste aandacht haalt. Iedere keer dat je dat doet zul je merken dat de volgende keer minder pijnlijk is, omdat je in kan zien waar het vandaan komt. Uiteindelijk zie je dan ook in dat het niet nodig is om je uit je balans te laten halen door diezelfde ervaring. Dit werkt echt fantastisch. Ik pas het sinds een paar maanden ook toe en begin me steeds vrijer en blijer te voelen en kom steeds sneller weer terug in mijn blije modus als ik een tegenslag of dip heb gehad. Ik wens je veel succes en sterkte en ik hoop met heel mijn hart dat je deze ervaring aangrijpt om er sterker uit te komen, want jij bent het waard.
Dank je Willem voor je uitgebreide en wijze woorden.
Yneke heeft al heel wat goede dingen gezegd. Toch wil ik er nog iets aan toevoegen. Dat hij jouw vertrouwen beschaamd zegt meer over hem dan over jou. Natuurlijk moet iedereen doen wat die belooft, al gebeurd het al te vaak niet. Maar gebeurtenissen kun je niet veranderen. Hoe je er over denkt wel. Een mens kan zijn gedachten patroon veranderen, hoe moeilijk het ook is. Ik weet dit uit ervaring en door een training waar ik op mijn werk mee bezig ben.
Wat je ook kan doen is hem vragen hoe het komt dat hij niet reageerde. Je kunt hem zeggen dat je daar heel erg mee zit. De kans bestaat namelijk dat hij niet beseft wat het met jou gedaan heeft. Eerlijkheid werkt heel goed hebt ik zelf gemerkt.
En net als Yneke geloof ik niet dat je terug bij af bent. Hoogstens een dipje waar je ook wel weer uitkomt.
Heel toevallig heeft hij net op mijn laatste mail geantwoord. Het komt er op neer dat ik alles te zwart wit zie en dat anderen een andere gedachtegang kunnen hebben.
Ik begrijp het dus eigenlijk nog steeds niet. Beloofd is beloofd toch?

Dank je wel voor je reactie.
tegen Berna
1
Beloofd is inderdaad beloofd. Maar zoiets moet je natuurlijk aan een autist als mij vragen want ik neem dat misschien juist daarom wel heel letterlijk. Ik doe nooit een belofte waarvan ik niet weet of ik hem na kan komen. Vooral omdat ik daar zelf last van krijg.
Vind de reactie van Yneke alles al zeggen, dus daar sluit ik me bij aan.
Dank je wel Candice
Wat heb jij dit prachtig neergezet, de verwachtingen eindelijk naar een grote zware strijdt te kunnen vastleggen bij wie je denkt het waard te zijn je vertrouwen aan te mogen koppelen. gebruik makend van dankbaarheid in combinatie van het respecteren van die ander en hopend dat hij een waardevolle mening vanuit een oprecht gevoel zal uiten over een voor jouw belangrijk werk en deze dan juist van zo een persoon niet krijgen is zoals jij dat zo mooi schrijft het openspringen van een litteken. Natuurlijk is de wond eronder allang genezen lieve Berna, het openspringen van dat litteken doet je alleen de ervaring van die wond weer herbeleven en schrikken. Een litteken geeft vaak nog weer die pijnscheuten helaas, vooral als op die plek gericht wordt, Terug bij af...nee dat is dit niet. Ik denk dat het gevoel van ergens vanuit kunnen en mogen gaan nou eenmaal een veilig gevoel biedt en rust geeft, het altijd maar moeten knokken en twijfelen en merken dat een belofte niet nagekomen wordt kan een eenzaam gevoel geven terwijl jezelf kiest voor de stabiliteit van doen en nakomen van dat wat belooft wordt. Het je onterecht een afhankelijk gevoel geven als je op een mening van een ander wacht , terwijl je als je had geweten dat deze het niet serieus neemt je gevoel er nooit aan vast gekoppeld had. Heel mooi geschreven Berna.

Wat een lange reactie van mij zie ik nu, hopelijk vind je dat niet erg.;-)
Berna tegen Yneke
1
Dank je wel voor je mooie reactie Yneke.

Door jou kan ik weer schrijven lijkt wel:) Dank je.
Yneke tegen Berna
1
Ik ben blij dat je weer schrijft ;-) Graag gedaan alhoewel jij degene bent die het daadwerkelijk zelf bent gaan doen.