Messentrekkers.... deel 2

Door Daantjeschrijft gepubliceerd op Friday 02 October 23:56

Maar desondanks dat ik een manier heb gevonden om met mijn verleden om te gaan. Mezelf er niet door te laten vergiftigen en me te laten verteren door haat, zie ik sommige mensen om me heen op een slechte manier beïnvloed worden door hun verleden.

Ik zou mijn stiefmoeder nooit de dood toewensen, ongeacht wat ze mij heeft aangedaan. Natuurlijk zou ik niet huilen als ik hoor dat ze overleden is, maar ik gun haar ook niet de dood. Absoluut niet. Ik hoop voor haar dat ze op een dag zal inzien hoeveel kwaad ze heeft gedaan, hoeveel verdriet ze heeft veroorzaakt, niet alleen bij mij of binnen mijn familie, maar ook anderen die ooit om haar gaven. En dat ze een manier vindt om hiermee in het reine te komen. Dat ze ervoor uit durft te komen wat ze heeft veroorzaakt. 

Op mijn weg om mezelf opnieuw te ontdekken, erachter te komen wie ik ben en waar ik voor sta en weer volledig in contact te staan met mezelf leerde ik een meisje kennen. Het was wel grappig.... Ik ga één dag in de week naar school, en werk de overige vier dagen. We doen ditzelfde traject en bij toeval bleken we ook nog op dezelfde school te zitten. Ik heb dat nooit geweten, maar door dat gemeenschappelijke dingentje begonnen we met elkaar op te trekken. (We werken ook bij hetzelfde bedrijf). Het klikte goed. Konden lachen met elkaar. Uiteindelijk werden we closer en haar geschiedenis leek veel op die van mij te lijken. 

In mijn beleving snapte ik waar zij doorheen gegaan was en het was fijn om met iemand te kunnen relateren. Iemand die dat niet heeft meegemaakt zal nooit volledig kunnen begrijpen wat het met je doet wanneer je tijdens je jeugd geestelijk/lichamelijk mishandeld bent. 

Beetje bij beetje kwam ik echter achter haar ware gezicht. Soms vondt ik bepaalde gedragspatronen die ze vertoonde al niet bepaald prettig. Het claimende overheersende gedrag. Jou aandacht voor de volle honderd procent willen. Het niet echt begrijpen dat je soms ook andere dingen hebt, wanneer zij wil afspreken. Ik ben iemand die heel erg gesteld is op mijn vrijheid. Die heb ik nodig. Maar het was niet het eerste wat ik bespeurde. Het feit dat ze gelijk op de voorgrond trad als iemand niet goed in zijn vel zat, alsof zij de enige persoon is waar diegene op kan bouwen. 

Een half jaartje terug ongeveer, iets korter, heb ik een buitenbaarmoederlijke zwangerschap gehad. Ik ben iemand die mijn gevoelens makkelijker van me af schrijft dan ze vertel en als ik ze mondeling vertel dan alleen aan mensen die ik diep diep vertrouw. (een overblijfsel uit mijn jeugd, waarin het verboden was om te zeggen wat je voelde). In eerste instantie toen ze me vroeg hoe ik me voelde, vondt ik het een lief gebaar. Een gebaar van interesse die nog maar weinig mensen lijken te hebben in hun medemensen. Maar ik gaf haar aan dat ik niet de behoefte had om het erover te hebben. Ik wilde niet weer in een hysterische huilbui uitbarsten om het verlies van mijn kindje (waarvan veel mensen zeiden dat het toch nog geen kindje was). Maar ik wilde dat zeker niet bij mijn collega's. Maar toen ik het gevoel kreeg dat ze het uit mij wilde trekken, alsof ze deel wilde zijn van de pijn die ik voelde werd het voor mij ongemakkelijk. Uiteindelijk omdat ik niets losliet gaf ze het op en ik dacht dat het een stukje achterdocht van mij was. 

Toch waren er meer scherpe randjes. In die tijd hadden we een stagiaire op het werk, hoewel het meisje haar uiterste best deed leek het haar allemaal niet echt te lukken. En natuurlijk wekte dat bij mij ook wel eens irritatie op. De zoveelste vraag over het verschil tussen de enveloppen raakte me kookpunt en ik reageerde een beetje heftig. Gelijk kreeg ik via een soort chatapplicatie de vraag wat er aan de hand was. Ik reageer van sjah de zoveelste vraag over de enveloppen, wat vervolgens gelijk werd doorgespeeld naar de bazin. Ik vondt het nogal een lullige actie, omdat het nu net leek alsof ik de stagiaire in een kwaad daglicht probeerde te stellen. 

Maar zo waren er heel veel dingen die gebeurde en waar ik het niet mee eens was. Nu heeft het keerpunt zich bevonden en ben ik in haar schietzone beland. Het lijkt erop alsof ik werkgewijs ineens heel fouten maak, en van sommige fouten weet ik zeker dat ze niet de mijne zijn. Het lijkt alsof ze mensen saboteert zodra ze het idee heeft dat deze wel eens een bedreiging zouden kunnen vormen in welke vorm dan ook. 

Ze weet altijd een manier te vinden om anderen te grond in te trappen, en als er zich een bepaalde situatie voordoet waarbij iemand haar aanspreekt op haar gedrag ligt het nooit aan haar, maar altijd aan de ander. Ik ken zoveel verhalen (direct van haar) en gebeurtenissen waarbij ze zichzelf voorhoudt dat het niet aan haar ligt maar aan de ander. De ander behandelt haar oneerlijk, of is dom of weet niet wat hij/zij wil. Iets in vertrouwem vertellen kan niet, want uiteindelijk als het haar uitkomt zal ze het tegen je gebruiken. 

Ze vertoont de klassieke symptomen van een narcist, een manipulator. En door haar staat mijn opleiding, zowel als mijn baan nu op het spel. Aan de ene kant wil ik mijn toekomst redden door een manier te vinden om met haar door een deur te kunnen, aan de andere kant wil ik gewoon zeggen 'fuck it' en niets meer met haar te maken hebben. Maar ik ga niet buigen, en ik ga me ook niet naar beneden laten halen, zodat zij zich beter voelt. 

Het is moeilijk, een moeilijke beslissing, maar ik denk dat ik voor mezelf kies. Tussentijds op zoek ga naar een andere baan waar ik mijn verdere opleiding kan voltooien zodat ik mijn toekomst veilig kan stellen. Ik ga niet kinderachtig doen. Ben oud en wijs genoeg en klaar met deze bullshit. Alleen hoop ik dat ze hulp gaat zoeken en in gaat zien dat niet alles aan een ander ligt, maar er ook punten zijn waar je aan moet werken. Zelf!

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.