DWAAS: De Werkelijk Altijd Aanwezige Spiegel

Door MrcRts gepubliceerd op Sunday 20 September 12:38

De manier van leven die ik kies mag gerust egocentrisch genoemd worden: Alles wat ik beleef, wordt op mezelf losgelaten, betrokken en analyseerd. Ik zie mezelf als het absolute middelpunt van het leven. Voel me soms bezwaard om met andere mensen te spreken, daar ik nagenoeg alleen maar over mezelf praat. Doe ik dat niet, dan praat ik over de (mogelijke) werking van processen.  'Waarom beleef ik dit?', 'Wat kan ik hiervan leren?', 'Hoe kan ik hier lering uit trekken?', zijn slechts enkele voorbeelden van mijn dagelijkse gedachtengang.

Als kind leefde ik bewust op deze manier.. Naarmate de tijd verstreek en ik een paar jaar ervaring erbij had gekregen, zag ik dat leeftijdgenoten dit egocentrische pad verlieten. Mij alleen en in twijfel achterlatend.. Ben ik nou gek of is iedereen om me heen bevangen door de waanzin? Ik verklaarde mezelf voor gek en sloeg het pad van waanzin in. Echter, onbewust heb ik het egocentrische pad nooit uit het oog verloren.

 

Kinderen zijn van nature egocentrisch: De hele wereld draait om hen. Deze manier van denken wordt echter afgeleerd onder het mom van 'ouder worden'. Opeens moet met van alles en nog wat rekening worden gehouden, en sta je zelf niet meer in het middelpunt. De toekomst is opeens het middelpunt waarop gefocust moet worden.

Hoewel ik de beredenatie om deze stap te maken begrijp, kies ik ervoor hier niet in mee te gaan. Voor mij is het groot gemis: Eerst afleren om jezelf centraal te stellen in alles wat je doet en een denkbeeldige, toekomstige situatie centraal te stellen in je beweegredenen, om later weer terug te keren naar het punt waar je als kind was gebleven en de draad weer op te pakken. Dat uiteindelijk eenieder terugkeert naar het zelf als centraal punt, is naar mijn mening onvermijdelijk.

Ik wil u als lezer alles behalve beledigen. Om niet in aannames te vervallen dat u als lezer mij begrijpt: Een denkbeeldige, toekomstige situatie centraal stellen in je keuzes en handelingen, staat voor mij gelijk aan waanzin.

 

Natuurlijk: Iedereen dwaalt wel eens af. De redenen zijn strikt persoonlijk, daar iedereen zijn eigen lessen moet leren. In mijn tienerjaren koos ik, tegen de stroom in, er onbewust bewust voor weer terug te keren naar het egocentrische pad van DWAAS. De dood speelde een rol in deze keuze, net als de mate van onrecht die ik om me heen zag. Daar ik mij niet begrepen voelde door mijn omgeving, zocht ik mijn toevlucht in boeken. Het viel me op dat bepaalde boeken niet 'zomaar' op mijn pad kwamen. Het leek alsof het leven mijn keuzes wilde bevestigen of in twijfel trekken. 'Wat kan ik hier van leren?' , 'Waarom komt dit boek nu op mijn pad?'.

Naast boeken, kwamen ook 'vreemde' mensen op mijn pad. Naast mijn vrienden- en kennissengroep ontmoette ik ook drugsgebruikers en -verkopers, complotdenkers, hippies, een Duitse monnik die een Nederlandse pastoor verzorgde, straatartiesten, ondernemers, directeuren en klaplopers. Mijn ouders hebben jaren later uitgesproken dat ze geregeld de gedachten hadden: 'Hoe komt hij aan al die contacten?'.

 

Ik begon echter alles en iedereen die op mijn pad kwam te zien als een leermeester.

 

Het respect dat van die gedachtengang uitgaat, is onvoorstelbaar krachtig. Mensen durven zichzelf te zijn omdat ze geen veroordelende tegengeluiden krijgen te horen. Juist dat je medemens zichzelf durft te zijn in jouw aanwezigheid, zorgt ervoor dat je hun ware bedoelingen ziet en te horen krijgt. Om vervolgens de link te kunnen leggen dat je alleen je eigen innerlijke proces kan projecteren op de buitenwereld. In andere woorden: Alles wat ik zag bij anderen, zag ik eigenlijk bij mezelf. 'Anderen' functioneerden eigenlijk alleen maar als een spiegel voor mij. Zowel mensen als voorwerpen, dienen er alleen maar voor om mezelf beter te leren kennen!

 

Hoezo, het toppunt van egocentrisch?

 

Mensen noemden mij wel eens een dwaas. Niet dat ik 'uitzonderlijke' gedachtengangen had, maar wel dat ik ze open en eerlijk durfde te delen. Ook gaf ik iedereen een onbegrensd vertrouwen totdat het tegendeel bewezen was. Zo stelde ik me wel erg naief en kwetsbaar op. Voor een deel hebben deze mensen hun gelijk gekregen. Maar die enkeling die mijn vertrouwen inderdaad heeft geschonden, heeft me gelijktijdig veel kennis over mezelf gegeven. Ik ben ze nog steeds dankbaar dat ze mij hebben willen ondersteunen in mijn persoonlijke zoektocht naar mijzelf.

 

Dames en Heren, ik introduceer u een hulpmiddel indien u uzelf beter wilt leren kennen: DWAAS.

De Werkelijk Altijd Aanwezige Spiegel.

 

Marco

20-9-2015

 

 

Note:Het artikel was oorspronkelijk gepubliceerd als De Wezenlijk Altijd Aanwezige Spiegel. Wezenlijk is later aangepast in Werkelijk.

 

Reacties (14) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
mooi artikel komt bij mijn favos
als dit het verhaal is, zou ik wensen dat iedereen egoistisch zou zijn....!

Mensen durven zichzelf te zijn omdat ze geen veroordelende tegengeluiden krijgen te horen.
Ik ben tegenwoordig alleen mezelf nog maar, alle anderen heb ik buitenspel gezet, ik was direct genezen van mijn schizofrenie ;) het interesseert me steeds minder wat een ander van mij vindt 'it s my life'.... Ondanks die altijd aanwezige ongevraagde ondoordachte -ver-oordelende tegengeluiden. Ik behoud 'mijn eer'. Mensen zouden meer mogen 'WEZen' -> investeren in Waardering Erkenning Zelfvertrouwen ipv de drie r's.
Ik vermoed dat we daarmee evenzo al een stuk meer opschieten. Interessant onderwerp, zonder meer en leuk artikel van gemaakt!
het herkenbare pad van de individu die groeit door zich open te stellen voor alle mogelijke impulsen ..d at is alleszins dwaas, maar de refletie die je ziet en waardoor je kunt spiegelen maken je tot de sterke persoon die je bent..
De Wezenlijk Altijd Aanwezige Spiegel...mooi! Je artikel heb ik met interesse gelezen.
In het eerste derde van je leven ben je net een spons. Je neemt onnoemelijk veel informatie op en probeert die een plaats te geven. Ik heb dat nooit als een spiegel ervaren omdat ik e.e.a. met de nodige afstand constateerde en zo waardevrij als mogelijk opsloeg. Eerder een soort privé-archief.
Daaruit groeit in de loop van de tijd een bezinksel. Je ziet wat er van de keuzes van anderen terechtkomt en je maakt je eigen ervaringen. Anderen zijn hooguit wegwijzers: hoe het moet en hoe het niet moet. Als 'leermeesters' heb ik ze nooit gezien, eerder als proefkonijnen op afstand.
Uiteindelijk beschik je over wat men wel eens 'levenservaring' noemt.

Daarmee heb je een eigen kompas gebouwd die je door je verdere leven leidt. Je kunt het ook een navigator noemen, of desnoods een 'automatische piloot'. Je moet wel alert genoeg blijven om - als het nodig is - weer op handbesturing over te schakelen.

Als je je leven vergelijkt met een bootje op een onbekende zee dan moet je nooit stuurloos ronddobberen, maar een bepaalde koers varen die je naar een veilige oever leidt.
Er kunnen stormen opsteken, er kunnen hoge golven ontstaan die je dwingen tijdelijk uit te wijken - als je maar je kompas niet uit het oog verliest.
Uiteindelijk ben je de som van al je waarnemingen en keuzes. De anderen heb je dan niet meer nodig. Die waren slechts een middel om je weg en je doel te kiezen.

De vruchten pluk je in het derde deel van je leven. Je hebt geleerd dat je, met minimale aanpassingen vanwege omgevingsfactoren, je doel kunt bereiken: onafhankelijkheid en vrijheid. Je hebt vertrouwen in je eigen oordeel gekregen en je kunt zien hoe en waarom anderen de mist in gegaan zijn of waarom ze geslaagd zijn. Als je dat 'leermeesters' noemt ben ik het deels met je eens, maar het betekent niet dat ik respect voor hen heb. Die hebben ook alleen maar geprobeerd om hun eigen koers te varen.
Ben ik dan egocentrisch? Jawel. Ik denk dat ieder mens dat in de grond van zijn hart is.
Alle zogenaamde altruïsten die mijn pad gekruist hebben zijn uiteindelijk door de mand gevallen, omdat zij - in het beste geval - alleen maar 'goed' wilden zijn om door anderen geprezen te worden. Anderen weer hebben op een bepaald moment het masker laten vallen: dan bleek dat zij alleen maar hun eigen doelen nastreefden en dat hun motieven allesbehalve nobel waren.

Er is niets mis met het zichzelf centraal stellen, of, zoals Nescio het noemt, het 'creatieve bewustzijn van het individu' zijn gang laten gaan.
Het 'creatieve bewustzijn van het individu' lijkt volgens mij erg veel op wat ik mijn 'bezinksel' noem. Het verschil is alleen maar dat ik - bewust en ook vaak onbewust - mijn eigen 'bezinksel' gefabriceerd heb.

Egocentrisme op zich is een gezond overlevingsmechanisme dat voorkomt dat je slachtoffer of speelbal van anderen wordt.
Als je maar twee dingen in het oog houdt: anderen geen schade toebrengen en de natuur respecteren.
Je dwingt me hier om een reactie te geven :)

Jouw idee van die automatische piloot, dat blijkt nu heel duidelijk, is dat deze geprogrammeerd is om een bepaald doel te bereiken waarbij 'bij hobbels op de weg' moet worden overgeschakeld op handbesturing om 'op koers' te blijven, om ongelukken en schade zoveel mogelijk te beperken, zodat je doel toch gehaald kan worden.

Mijn automatische piloot is zoals gezegd voor honderd procent betrouwbaar en sluit daarom de gedachte om ooit te moeten overschakelen op handbesturing absoluut uit. Ik zou geestelijk instabiel zijn als ik dat zou doen! :) Met mijn automatische piloot ben altijd waar ik wil wezen, opstoppingen, hobbels of ongelukken komen dan niet voor. Ik hoef alleen maar relaxed achterover te zitten om te genieten van het uitzicht, waar ik me ook bevind op die onvoorspelbare weg. Geen enkele reden dus om ooit zelf het stuur in handen te nemen.

Bij 'handbesturing' wordt een koers uitgestippeld of bijgestuurd naar een vooraf gesteld doel, zonder enkele garantie dat dat doel ook werkelijk gehaald zal gaan worden, terwijl die automatische piloot een onvoorspelbare koers volgt naar een onbekend doel, waarbij je de garantie hebt dat het emotionele concept dat aan dat doel ten grondslag ligt - datgene wat uiteindelijk beleefd wordt - hoe dan ook altijd gehaald wordt. Dat is toch wel een wezenlijk verschil!

De meeste mensen, academisch opgeleid of niet, hebben weinig of geen besef van het belang van de emotionele concepten die aan welk doel dan ook ten grondslag liggen. Een emotioneel concept komt tot uitdrukking in de beleving van het doel, hoe dat doel er uiteindelijk uit ziet, doet er niet toe, zolang dat emotionele concept dat beleefd wordt maar overeen komt met wat je je hebt voor gesteld.

En daar reis ik. Genietend, ademloos genietend.....
Bedankt trouwens voor het uiteenzetten van jouw visies en voor de interpretaties van mijn visies. Dit werkt voor mij zeer verhelderend, het stelt me in staat om, althans voor mijn gevoel, de verschillen in de gehanteerde methodes steeds duidelijker te verwoorden. Gracias!
Ik kan je hier voor een groot deel volgen en ben het ook grootdeels met je eens.

In het Balinees Hinduisme, hoorde ik ooit van een pendita (hogepriester) is de macrokosmos (de directe omgeving van een individu) de spiegel zowel als een verlengstuk van de microkosmos (het individu), waarbij het streven is om die twee in balans te houden. Dat komt ook overeen met de spirituele kijk die ik op mijn leven heb. Het individu staat daarom per definitie centraal in zijn directe omgeving (een omgeving die uiteraard dynamisch is).

Ik ben het allen niet helemaal eens met het woord 'egocentrisch', met name vanwege de negatieve connotatie die met dat woord verbonden is (het ego dat centraal staat). Het is in feite het creatieve bewustzijn van het individu dat hier centraal staat. UIteraard is het begip 'ego' pluri-interpretabel, maar persoonlijk verkies ik altijd gebruik te maken van zo positief mogelijk overkomende begrippen.

Verder een uitstekend artikel, ik heb het met interesse gelezen!


De dwaas in ieder geeft het meest complete aspect van het zelf weer..
Een synoniem voor DWAAS is ei..

(toevallig ben ik bezig met een artikel over het kosmisch ei.. )
daaruit:

'Het ei werd vereerd door praktisch ieder volk op aarde om zijn vorm en innerlijk mysterie. Wij zien niet wat in een ei gebeurt want de schaal verbergt het zicht op wat er in het ei plaatsvindt. Een niet waarneembare kiem ontwikkelt zich binnen een gesloten schaal zonder dat iets van buiten daar invloed op heeft. Er is slechts warmte voor nodig. Het ei breekt en 'iets' wordt uit 'het niets' geboren. Een kracht uit het 'niets' brengt 'iets' voort. In dit 'niets' is absolute eenheid te vinden, Niets is die ene realiteit die aan ieder begin (iets) vooraf gaat. De ovale vorm van het ei wordt vergeleken met het getal 0. 0, 'niets' geeft het meest complete aspect van het zelf weer. Het ei en het getal 0 worden gezien als het wereldei waar alles vandaan komt. Het kosmisch ei als de bron van het bestaan.
In de tarot is sleutel 0 de Dwaas (synoniem voor Dwaas is ei..) terwijl op de laatste kaart 21 de werelddanseres dansend in een kosmisch ei wordt afgebeeld. Het ei als Alpha en Omega. Met Pasen zoeken en beschilderen wij eieren. In feite gedenken wij dan een zeer oude vruchtbaarheidsgodin Ishtar en vieren wij het begin en het einde. Ishtar klinkt niet voor niets zoals Easter. In oude tijden legde men paaseieren in tomben en graven van heersers maar ook kinderen. In dit geval symboliseren de eieren hoop op wederopstanding of onsterfelijkheid. Het begin en einde trachtte men hiermee te verlengen met het oneindige.'
Ik ben benieuwd naar dat artikel!
Hoe zit het volgens U met het eitje in het vrouwen lichaam?
Een vrouwen lichaam daar vallen soms kinderen uit.
Het verschil met een kip. Een kip hoeft maar een keer in zijn leven bevrucht te worden. Het zaad wordt in het kippenlichaam opgeslagen. Ieder ei is bevrucht.

Als we als volwassen mens waarheid zoeken kunnen we die niet vinden in andere gedachte kronkels van andere volwassen mensen. Waarheid vinden we door eigen fantasie te gebruiken.
De ontwikkeling baby volwassen mens bekijken. De opvoeding.
En dan zelf beslissen wat gebeurt er?
Zo heeft ieder zijn kronkels..
Een eitje hoeft tegenwoordig niet eens meer bevrucht te worden door sperma.. techniek noemt men dat
:-)
Dat bedoel ik niet. De kip is een rare vogel. Een keer paren met een haan en hij blijft het leven lang bevruchten eieren leggen. Een kip hoeft niet iedere keer met de haan te paren.
Een kip slaat het zaad in het lichaam op.

De roomse kerk heeft de haan in het geloof gehad. Hij was goddelijk. Hij kon zomaar bevruchten zonder te paren. We zien op sommige kerktorens een beeld van een haan als god staan. Die verhalen over de haan verteld de Roomse kerk niet meer. Ze raken dus in de vergetelheid. Wilt u in die verhalen waarheid vinden?

Onze waarheid en fantasie vinden we in de baby- kindertijd.
Fantasie die belachelijk is en als waarheid verteld wordt. De rechter god met zijn veroordeling tot moord. Zoals de heksenvervolging.