Houden van stopt niet zomaar ..

Door SanneSchrijft gepubliceerd op Thursday 17 September 12:58

Houden van

stopt niet zomaar ..

 

Vier jaar. Het is alweer vier jaar geleden dat we onze relatie verbraken. Het ging niet, het lukte niet en we kwamen niet verder. Het was beter zo. Jij ging en ik ging verder. Dacht ik ..

8337abff37f7f16409cad4f2c7ef317a_medium.

Dat het niet zo simpel is als ik het hierboven opschrijf blijkt wel uit het feit dat ik er nu weer over schrijf. Je liep mijn leven uit, maar in mijn hart bleef je zitten. Wat heb ik last gehad van liefdesverdriet, en wat vond ik het moeilijk om je los te laten!

Jij wilde je niet binden, aan niemand niet en dus ook niet aan mij. Te veel gekwetst en nog te weinig geheeld om een relatie aan te gaan. Toch was het duidelijk dat je van me hield. Ook al zei je dat niet met zoveel woorden, ik zag het, ik voelde het.

Elke vrij weekend waren we bij elkaar en gingen dan helemaal in elkaar op. De rest van de wereld bestond dan even niet. Ons coconnetje noemde ik dat. En ik koesterde dat coconnetje vol liefde, aandacht, genegenheid en seks. Even los van alle dagelijkse beslommeringen, zorgen en stress bestond de wereld even alleen uit jij en ik, wij samen.

Die weekenden waren heel intens. Veel praten, heel veel praten. We gingen altijd de diepte in. Geen gesprek was oppervlakkig of achteloos. We groeven diep, zochten de grootste pijnpunten en gaven elkaar inzichten en mogelijkheden tot helen van de pijn. De gesprekken waren mij zeer waardevol. Er zijn maar weinig mensen met wie ik zo kan graven, met wie ik zo diep kan gaan. En bij wie ik me zo kwetsbaar durf op te stellen. Want dat is het gevolg van zulke diepgaande gesprekken, je ziel komt bloot te liggen en je kunt je nergens meer achter verschuilen. Ze waren confronterend, die gesprekken, niet altijd met een plezierige uitkomst, maar wel altijd liefdevol.

Ik wist al vrij snel dat ik niet jouw type was, nog lang voordat ik aan je bekend had dat ik zo verliefd op je was. Je zocht troost en afleiding bij mij, geen liefde. Die kreeg je er gratis bij, maar je wist niet wat je ermee moest. Je vond me wel heel lief enzo, maar verder .. Je was zo bang voor verbinding, zo bang op opnieuw kwetsbaar te zijn en zo bang op opnieuw gekwetst te kunnen worden.

4792a59f5b6c529f8157a44fef33ff3a_medium.

En toch ging je me meer en meer waarderen. Ik was niet jouw type, zoals je dat zelf zei. En toch werd onze omgang meer en meer een liefdesrelatie. Ik zag het, ik voelde het. Je droomde zelfs van me vertelde je ooit eens. Je schrok er zelf van want dat was niet wat je wilde. De angst voor verbinding zorgde dat de hork in jou omhoog kwam. Je hoopte dat ik er zo van zou schrikken dat ik je op afstand wilde houden. Ik schrok inderdaad, maar sprak je erop aan. Dat had je niet verwacht.

Mijn grootste fout in die tijd was dat ik persé wilde dat het uitgesproken werd. Dat je zei dat je van me hield, ook al was het duidelijk. Ik had zo de behoefte om het te hóren. Ik wilde de cocon uit met onze relatie, ik wilde bestaansrecht in jouw leven, ik wilde jouw meisje zijn. Deze verlangens zetten de relatie op scherp. Ik zette je klem in wat je voelde, wat je wilde en waar je bang voor was. Je zag maar één uitweg: stoppen!

Dat stoppen met iets wat je dierbaar is niet zo makkelijk gaat, bleek al gauw. We bleven elkaar toch opzoeken. Afscheid nemen lukte niet. Tot er een moment kwam waarbij we allebei wisten: nu is het zover,  nu is het tijd om echt afscheid te nemen. We hebben huilend in elkaars armen gelegen, in een innige omhelzing die we zo lang mogelijk vast wilden houden. Ik hield zoveel van je, maar ik wist dat ik je moest laten gaan. Het kon niet anders.

a762c330a009919df9f8d0deeca64726_medium.

We hebben elkaar daarna nog maar éénmaal gezien. Je kwam spontaan langs voor een kopje koffie. Het was het meest ongemakkelijke bakje koffie dat ik ooit gedronken heb. We wilden het luchtig houden, oppervlakkig. Maar hoe doe je dat, als iemand je ziel kent, en dwars door alle oppervlakkige praat heen kan prikken? Het lukte niet. En dan heb ik het nog niet eens over de lichamelijke aantrekkingskracht. De erotische spanning was zó groot, dat die ene aanraking op mijn knie alles in mij deed ontvlammen. Nee, het was duidelijk: bij ons was het alles of niets. Ik wilde alles, maar jij kon het niet. Dus werd het niets.

En dat is nu dus al vier jaar. Niets. In de hoop dat het slijt, minder wordt, verdwijnt. De beste remedie tegen liefdesverdriet is een nieuwe relatie opstarten. Geprobeerd. Geen succes. In alles was hij een mindere van jou. Daarna heb ik maar geaccepteerd wat ik voel: ik hou van jou. Nog steeds. Blijkbaar.

En toen, plotsklaps, een grote schok. Zag ik op jouw facebookpagina een foto van jouw torso, alleen maar jouw torso. Ik een flits wist ik weer hoe je ruikt, proeft, voelt. Ik keek en bleef maar kijken naar die foto. In shock. Niet om jou, maar wat het blijkbaar met mij deed. Ik had het heet en koud en een brok in mijn keel en voelde een enorm verlangen. Naar jou.

Dat is het dus. Liefde. Houden van. En maakt het dus niets uit of je elkaar nu wel of niet ziet. Het is er gewoon. Nog steeds. En na vier jaar niets, is de liefde nog niets verminderd, laat staan verdwenen. Ik hou nog net zoveel van je als toen. Houden van stopt niet zomaar.

fdebea69b7d01bef29c65b5746ad92dd_medium.

© SanneSchrijft 2015

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Kan alleen maar zeggen dat je dit prachtig hebt geschreven. ik ken die gevoelens niet omdat ik gevoel uitschakel als ik met een man ben.
Maar houden van is inderdaad niet iets wat zomaar even kan slijten, daar is het een te intens gevoel voor lijkt mij.