Blog; De eerste stappen

Door Vlinnie gepubliceerd op Wednesday 02 September 13:36

Het is al een tijd geleden dat ik voor het laatst echt iets op papier gezet heb. Een slecht teken aangezien ik vaak mijn gevoel verwerk door middel van woorden op papier te laten dansen. Ik ben dan ook behoorlijk vast gelopen in mijn hoofd en heb me flink afgezonderd naar de buiten wereld. Ik leefde in mijn eigen kleine conconnetje veilig ver van iedereen vandaan. Toen ik laats besefte dat ik echt bang aan het worden ben voor mensen heb ik besloten dat ik moet in grijpen voor dat de angst me in haar macht neemt.

Zo probeer ik weer langzaam te leven in plaats geleefd te worden in mijn afzondering waar de tijd soms verassend snel gaat. Zo is het ineens weer twee weken later en weet ik niet goed wat ik nou allemaal voor nuttigs heb gedaan. Vaak voel ik me dan ellendig en plof dan neer en staar naar de zoveelste serie die ik afgelopen tijd gekeken heb. Soms geeft het ellendige gevoel me frisse moed om alle achterstallige huishoudelijke klusjes weg te werken en ga ik als een razende tornado door het huis heen om vervolgens met me hoofd op het kussen te ploffen en met kleding en al uitgeput in een diepe slaap te belanden.

Wanneer ik dan s'ochtends wakker word ben ik enorm brak en zie ik zelf niet wat ik nu gedaan heb en is het net alsof ik gister niks gedaan heb. Wanneer ik dan de keuken in loop om brood voor de kinders te maken erger ik me aan de pannen op het fornuis, die de dag ervoor niet mee gegaan zijn in met de afwas. Maar dat de rest van een opgespaarde vaat van een week is weer schoon is vind ik dan moeilijk om te zien en word alleen maar boos op mezelf omdat ik die pannen niet even mee genomen heb. Hoeveel moeite kost het nu om even een nieuw sopje te pakken en het laatste restje ook nog weg te wassen is het enige wat er door me hoofd spookt naast de andere negatieve gedachten waardoor ik niet meer zie wat ik wel gedaan heb. Langzaam verdwijn ik dan weer in een serie en stapel het huishouden zich opnieuw op. 

Ik probeer van alles te vinden om mijn eigen spiraal te door breken en de moeder te kunnen zijn die ik altijd voor ogen heb die ik  zou zijn. Inmiddels ben ik er wel achter dat ik het niet in me eentje kan en dat praten ( in mijn geval er over schrijven) belangrijk is, dat er nog veel oud zeer zit wat me belemmerd in het nu en dat ik daar echt door heen zal  moeten gaan wil ik echt verder kunnen met mijn leven dus ik heb mijn pen weer opgepakt en ben weer gaan schrijven.

 © Vlinnie

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Neem je tijd, dit is een mooi begin om de draad weer op te pakken xxxxxxx