Alle zeilen bij

Door Yneke gepubliceerd op Wednesday 02 September 05:22

 

9c35f1fc222443b2ed327a9116407dea_medium.

Stel je voor ons als mensheid samen in hetzelfde schuitje, ieder zoals hij zelf is, denkt voelt, beleefd en heeft geleefd. Met zijn eigen achtergrond en opvoeding, religie, hoop, liefde, haat en emoties. Dit schuitje trekt ons voort door de wind die in de vele zeilen waait die ons schuitje trots draagt.

Heerlijk op de zee van het leven kabbelen wij voort, rustig, ieder mijmert over zijn eigen bestaan. Niemand zit elkaar in de weg, want de rust is een houvast. We kijken langs elkaar en turen in de verte, soms even achterom. Wat die ander naast je doet, maakt niet uit, het stoort je niet want je zit in je eigen mijmering. De ander in de zijne en het kan in deze rust van het leven.

Enkele minuten later begint de levenszee te golven, nu kijken wij elkaar aan met een vragende blik. Wat gebeurt er, we voelen dat er iets opkomst is en grijpen iets vast wat het dichtsbij is. Degene die vooruitblikken weten uit dien verstande dat het nodig is de zeilen bij te stellen als zij om ons allen geven en de rust willen bewaren.

De wind wordt feller en blaast in de zeilen, nu niet meer vooruit maar zorgt voor onbalans. Hetzelfde schuitje waar wij met zijn allen inzitten gaat scheef hangen. Degene aan de lage kant klemmen zich nog beter vast, grijpen elkaar vast, Het water begint hun te benauwen en het gevoel dat het langzaam tot aan hun lippen zal gaan staan zorgt voor een hulp kreet naar hen die het dichtsbij de zeilen zitten om deze bij te stellen zodat de rust weer terug zal komen en het schuitje in evenwicht zal brengen.

Zelf zijn de zeilen helaas onbereikbaar voor hen, zij zitten te veraf en ondertussen in een benarde positie om er naar toe te gaan. Afhankelijk van empathie  hopen zij dat de zeilen optijd bijgesteld zullen worden. Degene die in het midden zitten en die de zeilen nog kunnen bereiken haasten zich, klimmen in de masten en maken de touwen los, de hoop houdt de mensen die haast over boord lijken te vallen kalm.

Dan wordt er van de hogere kant een kreet gelost, zij zien de zeilen veranderen en voelen hun positie dalen. Enkele eissen de mensen die de zeilen bewerken om zo het evenwicht te herstellen dit meteen te stoppen, zij zitten namelijk hoog en droog. De angst dichterbij de woelige zee te komen benauwd ze, ze zien de mensen aan de lage kant niet eens meer en de mensen die ze nog wel onder hen zien willen zij graag daar houden. Er wordt door enkelen geluisterd, zij kijken namelijk op tegen de mensen aan de hoge kant. Zij denken dat zij daar het overzicht hebben over wat de levenszee nog meer te bieden heeft en geloven in de goedheid van hun bedoelingen. Ze laten de touwen los en nemen hun positie weer in. De mensen aan de lagere kant merken dat en richten zich nu op elkaar om een ieder aan boord proberen te houden.

Anderen die in de mogelijkheid zijn om de zeilen te bemachtigen, beseffen dat de mensen aan de hogere kant dit niet willen uit  overzicht wat ze hebben voor ieders bestwil , maar uit eigen belang en grijpen opnieuw de touwen, zij roepen naar de mensen aan de lage kant, hou vol wij zetten alle zeilen bij.

De verdeeldheid op het zo eens rustige schuitje waar iedereen ruimte had voor zijn eigen manier van leven zorgt voor chaos, wantrouwen en overlevensdrang . De zeilen die de mogelijkheid kennen om het schuitje door de zwaarste storm heen te trekken, lijken onbemand.

Wint het hart in combinatie met gezond verstand het van de overmacht met egoïsme?

Een enkeling is overboord geslagen, de anderen proberen hen te redden. De hoge mensen stoort het niet zij zitten hoog en droog. Toch komt ook daar beweging. Gelukkig zitten er mensen tussen die om zich heen kijken en zich herinneren hoe kalm het bootje was met ons allen erin. Deze emotie richt hen op de mensheid onder hen en zij zien de mensen aan de lagere kant overboord vallen. Dan staan enkelen van de hogeren op en lopen richting de middenmoot, zij roepen kom op alle zeilen bij. De mensen die overboord geslagen zijn hebben de handen weten te grijpen van hen die deze uitstaken naar hen. Met man en macht worden de zeilen bijgesteld en alsof ons levensschuitje zelf meewerkt wordt het weer in evenwicht gebracht. De mensen weer binnen boord getrokken en een zucht van verlichting gaat over ons als mensheid heen. Degene die de zeilen bijstelden besluiten te blijven zitten waar ze terecht zijn gekomen en in kunnen grijpen waar nodig is. De mensen aan de hogere kant hun blikken zeggen weinig momenteel.

De rest gunnen elkaar een blik van waardering en saamhorigheid. Ons schuitje kabbelt verder, de zeilen klapperen nog even na alsof het zeggen wil, vertrouw ons maar. 

Wij genieten van de rust en hebben ervaren dat stormen te overleven zijn.

e1a03c88456b91a683b7be33b0e5d4cf_medium.

 

Ik kon niet slapen , want ik zag ons met zijn allen in hetzelfde schuitje zitten en elke keer als ik mijn ogen sloot kon ik de slaap niet vatten omdat ik de afloop hiervan niet wist, misschien lukt het nu ik dit verhaal wat in mijn hoofd speelde hier heb afgeschreven met een goede afloop wel.

Bedankt voor het lezen

 

 -Yneke-

(eigen foto`s)

Reacties (28) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
mooi artikel dat tot nadenken stemt!
Hopelijk had je een fijne en rustige nacht!
Ja hoor heb daarna nog even lekker geslapen ;-) Dank je wel xxx
Een prachtige omschrijving van vertrouwen.
Dank je AelmansHar, je omschrijft de mooie clou hier
Prachtige beeldspraak, da's zeker waar. Je creativiteit kent blijkbaar geen grenzen, en dat is maar goed ook!

Ik krijg hier echter ook een aantal andere beelden bij :)

Met meer dan 7 miljard mensen in een schuitje..... dat doet me denken aan Drs. P.: "De boot is vo-hol! Toe nou mensen, kom toch niet in deze volle bo-hoot!!!" Wie gaat de mensheid redden als dat schuitje zinkt?

Bovendien, zo'n overvolle bak zal zeker ook problemen geven in de eetzaal en de keuken van die schuit. Hoe lang duurt het wel niet voordat een ober eindelijk de bestelling komt opnemen, en hoe lang moet je daarna in hemelsnaam wachten voordat het eten geserveerd wordt?? :)

Ik kan overigens helemaal niet tegen massa's en druktes dus ik blijf wat dat betreft maar liever op mijn eigen privé jachtje met onzichtbare, automatische piloot; via de scheepsradio sein ik dan af en toe wel mijn out-of-het-volle-schuitje kijk op het reilen en zeilen van jullie schuitje, in de hoop dat mijn signalen daar storingsvrij worden opgevangen en verspreidt ;)
haha dit is geweldig, nu zie ik ook weer nieuwe beelden voor me. herkenbaar trouwens het buiten de massa treden en genieten van de rust en sfeer die daar te vinden is.

Maar nu dit tot de mogelijkheden behoort om ergens buiten de massa op een privéjacht te zitten toe kijken op ons schuitje, zie ik mensen ons bootje verlaten, niet omdat zij overboord dreigen te vallen maar uit vrije wil. Ze vangen de storingsvrije signalen op en beseffen dat er een privéjacht ergens in de verte ligt. Ons buitje wordt lichter en wij krijgen meer ruimte in ons bootje. Ik kijk de mensen die richting jouw privéjacht zwemmen na en sluit mijn ogen. Mijn gedachten richten zich nu na die ene persoon op het privéjacht dat ons gade slaat, ik probeer een storingsvrij signaal door te zenden om je te waarschuwen voor een groepje zwemmers die jouw jacht ontdekt hebben en hoop dat jij voorbereidt bent op visite, zo niet hijs je anker en verdwijn geruisloos, bewaak je rust zou ik zeggen.

Dagen later kijk ik om, ik zie nu niet één maar twee privéjachten liggen, ondertussen zijn er om deze reden nog meer mensen geweest die ons schuitje verlaten hebben en vele jaren later zie ik vele privéjachten om ons schuitje heen varen.

Ik wordt wakker en besef dat ik op vaste bodem sta, vanonder een mooie oude boom die mij schaduw biedt kijk ik over water waar de zon speels zijn schitteringen toont en vele prive jachten een rustig plekje proberen te zoeken. ieder met zijn eigen kok aan boord.

Het leven verandert merk ik op, het schuitje waarvan ik dacht dat het de onze was is allang uitzicht.

Ik leg mij neer en sluit mijn ogen..geniet van de stilte onder de boom en luister naar de wind en het geluid van de zee. De slaap neemt mij mee.

Dank Nescio voor de andere beelden die jij kreeg en deelde hier, daardoor kreeg ik weer beelden, samen creëren wij...Ik hou hier van.

;-) Ik heb genoten van je reactie.
Het is zeker een prachtige manier om een boodschap over te brengen :)

De metafoor van dat privé jacht is natuurlijk inderdaad dat jij en alleen jij de koers van je eigen leven bepaalt. Niemand is in staat om het leven van een ander te leiden - of dat te bepalen. Zwemmen richting mijn jacht heeft daarom geen zin - het is onbereikbaar, zelfs voor de beste zwemmer. Ik kan ze dan ook niet redden.

Het verhaal gaat door.

Veel mensen menen en beleven derhalve dat ze in tal van situaties in hetzelfde, onstabiele schuitje zitten, een schuitje dat - zonder dat ze het echt in de gaten hebben - steeds meer water maakt; en terwijl steeds hogere golven over het dek slaan, fantaseren ze continue van een onzinkbare, luxe Titanic die, zonder dat ze er zelf moeite voor hoeven te doen, de bestemmingen aandoet die ze voor ogen hebben.

Ze kunnen in die situatie niets anders bedenken dan geregeld een nieuwe kapitein en nieuw stuurlui aan te stellen om de boot drijvende te houden en 'unsteady-as-she-goes' de beoogde bestemmingen te bereiken. Na elke aanstellingsronde wordt er weer met man en macht gepompt, waarbij het ene gat in de romp met het andere wordt gedicht.

Het heilige motto 'pompen of verzuipen' wordt door de meerderheid steevast hoog in het vaandel gehouden. Dat is in hun ogen de enige manier om te overleven. Ondertussen blijft het water maar stijgen en stijgen en stijgen.....

Maar weinigen (jij bent een uitzondering) hebben oog voor het bestaan (en daardoor ontstaan) van werkelijk zeewaardige privé jachten, ergo, de meeste mensen bestempelen privé jachten nog steeds als niet-realistisch: alleen pompen kan voorkomen dat je verzuipt en alleen ratten verlaten in hun ogen een zinkend schip. Uiteraard is een dergelijke mening geen enkel probleem - iedereen heeft immers recht op z'n eigen leercurve?
mooie aanvulling en inderdaad heeft ieder recht op zijn eigen (je zegt het mooi) leercurve.

We zouden hier samen een heel groot vervolg verhaal van kunnen maken, haha.

Dank nogmaals voor je prachtige aanvullend reacties.
Jij ook bedankt, zonder jou hadden deze oprispingen hiet niet digitaal leesbaar geweest. Het mooie is dat dat vervolgverhaal continue al wordt geschreven; het lezen van Plazilla geeft daarvan al een aardige indruk! ;)
Met zo'n mooie afloop zul je vast wel in slaap zijn gevallen.
Ja dat is gelukt, dank je Ingrid
Heel mooi geschreven
Dank je wel
Prachtig geschreven, zo zou toch iedereen moeten kunnen begrijpen hoe de rust weer weder kan keren?
Dank je wel voor je mooie reactie.
Nou voordat je niet kon slapen heb je weer een geweldig artikel geplaatst
Dank je