Naar de tandarts in een vervallen shoppingcenter in Peru: Deel 2

Door Appieke gepubliceerd op Saturday 29 August 19:12

7f43a505931042a1429ad4b44d4e3c09_medium.Ik had natuurlijk liever mee vertrokken naar de Inca Trail. Ik gooide niet alleen een 500 euro in de vuilbak, maar ook een vierdaagse trektocht die ik nooit van mijn leven nog vergeten zou hebben. En dan nog maar te zwijgen van de ervaring en het zicht op Machu Picchu. Maar ik kon niet anders, ik kon zo niet vertrekken. Alleen al omdat ik daar niet de verzorging ging kunnen krijgen die ik misschien zou nodig gehad zou hebben. Waar ik nog het meest mee inzat, was dat ik mijn vriend alleen liet vertrekken die nog eens verjaarde tijdens die Inca Trail. 

Het thuisfront was al op de hoogte dat ik niet ging vertrekken op de Inca Trail. 's Morgens heel vroeg had ik al aan de receptie uitgelegd waarom ik niet kon vertrekken, maar ik denk niet dat hij veel begrepen had van wat ik allemaal zei. Engels was blijkbaar niet zijn beste kant, en mijn Spaans nog minder. Ik ging een paar uur later dan maar terug naar de receptie om te vragen wat ik nu eventueel zou kunnen doen. Je kan nu denken dat ik een zeveraar ben, maar het toeval lag deze keer in mijn voordeel. Toen ik mij nog eens duidelijk probeerde te maken tegen de vriendelijke receptionist, kwam er een studente tandartsassistente binnen die zich wou inchecken in dit hotel. In plaats van dat ze haar eerst kon inchecken, mocht ze eerst eens mijne mond bekijken en voor tolk spelen. Dat is dan ook weer iets anders. Ik wou helemaal niet naar een tandarts gaan daar in Peru. Die receptionist had me dat ook al een paar keer gezegd, denk ik, maar dat was het laatste wat ik wou. Toen volgde ik maar de goede raad van die studente, en heb ik die receptionist maar een afspraak laten maken. Ik kon in de namiddag langskomen. 

Ik had toen geen zin om veel te doen, dan alleen maar te rusten en te wachten tot ik naar de tandarts mocht gaan. Toen ik aan het Skypen was met mijn vriendin, riep de receptionist me omdat er telefoon was. Ik was het al helemaal vergeten, maar ik had ook al een mail gestuurd naar Dirk, de reisorganisator, om heel het verhaal te doen. Veel kon hij van daar niet doen. Hij stelde wel voor dat ik volledig op hun kosten een excursie mocht maken naar de Heilige Vallei, omdat ik al zoveel tegenslag had. Jammer genoeg heb ik ook nee moeten zeggen. Maar ik stelde zijn bezorgdheid en behulpzaamheid wel op prijs, en nog. Ook was ik blij dat ik mij eens in het Nederlands kon uitdrukken, tegen iemand die me daar ook kon helpen. 

Men kaak werd ook maar dikker en dikker, ik besefte wel dat ik een dikke abces had. Gelukkig was het tijd om naar de tandarts te gaan, en die vriendelijke receptionist had beloofd om met mij mee te gaan. Zijn shift zat er net op, en het was niet ver zo ver zei hij. Normaal ben ik niet altijd zo stipt, maar deze keer was ik wel ruim op tijd op de afspraak. Toen ik bij de tandarts aankwam geloofde ik mijn eigen ogen niet. Niet dat de tandarts onvriendelijk was, integendeel. Je zit gewoon in een stoel zoals bij ons, het enige verschil was hier dat je bijna op straat zit. De deur staat wagenwijd open, terwijl je daar zit met je mond open zover je kunt. Mensen kunnen dan ook gewoon binnenkijken, terwijl ze schoentjes kopen bij de buren, of het internetcafé binnenstappen aan de andere kant. Het was dan ook gewoon in een shoppingcenter, en niet echt een van de modernste. En dit allemaal terwijl de tandarts gewoon naar zijn favoriete aflevering kijkt op de televisie, werkt hij gewoon verder in uwe mond alsof hij de afwas aan het doen is. 

Het kon me toen eigenlijk ook niet veel schelen wie me van mijn pijn af hielp. Al was het voor mijn part een loodgieter. Alleen stond ik wel stil bij de hygiëne. Ik keek zo weinig mogelijk naar het bavetje dat hij rond mijn nek hing. Het stond gewoon stijf van de vuiligheid. En toen hij met zijn attributen in mijn mond ging, kneep ik ook maar letterlijk een oogske dicht. Ik denk wel dat hij wist waarmee hij bezig was. Alleen werkte hij op een andere manier als in België, en van verdoving had hij ook nooit gehoord. Deze man kende nog minder Engels dan de receptionist, die ondertussen al vertrokken was. Omdat ik mij probeerde duidelijk te maken in gebarentaal, haalde hij er iemand bij. Geen idee wie het was, maar het was wel een rare bedoening. Ik legde hem uit dat ze in België een sneetje maken in het tandvlees om zo de abces weg te laten lopen. Deze methode kende hij niet, en hij boorde zonder verdoving heel men tand open om langs de tand de abces te laten weglopen. Ik denk niet dat ik ooit al zo luid geroepen heb van de pijn. En hoe luider ik riep, hoe harder hij duwde. 

Hij besloot maar om te stoppen voor vandaag. Hij beloofde mij dat de pijn nu wel minder zou zijn. Hij vulde de tand terug op met medicamenten. Hij schreef me nog antibiotica voor die ik moest gaan halen bij de "drugstore" en ik moest de dag erna terug komen. 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.