Naar de tandarts in een vervallen shoppingcenter in Peru: Deel 1

Door Appieke gepubliceerd op Tuesday 25 August 17:04

27a4f32bd78e071686f7d9b585c2e881_medium.Tijdens mijn voorbereiding en ook tijdens mijn rondreis in Peru was ik er mij van bewust dat er wel iets kon gebeuren daar. Ik was dan ook met alles in orde voor moest ik medische hulp nodig hebben. Niet dat ik verwachtte dat ik die ging nodig hebben. Liever niet ook, in zo'n ver land van het thuisfront weet je ook niet aan wat je u daar moet verwachten op het gebied van hygiëne en dergelijke.

We waren in Puno, en daar begon het. Ik had heel de tijd een gevoelige plaats aan mijn tandvlees. Tandpijn was het niet, maar ik voelde wel dat er iets niet juist was. Ik zei er ook niets van tegen mijne kameraad die ook mee was. Ik pakte een dafalganneke en ik dacht dat het wel over zou gaan. Dat was ook zo, maar een paar uur later was het er weer. Ik wou er echt niet aan toegeven en zei er helemaal niets van. Ik heb al wat tandpijn gehad in mijn leven, maar dit was andere pijn. Dus ik dacht (en hoopte) dat het wel vanzelf zou overgaan, zonder dat ik er iets van zou moeten zeggen om toch maar niets van de vakantie te hoeven te verpesten.

We reisden door naar Cusco. In ons hotel in Cusco hadden we 's avonds een afspraak met onze gids die ons zou begeleiden tijdens de Inca Trail, een vierdaagdse trektocht naar Machu Picchu. De trektocht zou heel zwaar zijn: overnachten in tenten, afgesloten van de buitenwereld, de hoogte,.. En als beloning wordt je op de laatste dag wakker met zonsopgang over Machu Picchu. Ook al zou deze tocht heel zwaar zijn, ik keek er hard naar uit. En waarom zou ik hem niet uitlopen, als mensen van 65 hem uitlopen met hun ogen toe? Ik wou persé vertrekken en zweeg nog over mijn tandpijn, wat er zeker niet beter op was geworden. We maakte onze rugzak klaar voor onze vierdaagse Inca Trail en we ging op tijd slapen.

Slapen was een groot woord. Ik bleef maar draaien en keren, zweten, nog eens een pijnstiller pakken,.. Ik kon het niet meer uithouden. Wat moest ik nu doen? Ik begon te beseffen dat ik zo niet kon vertrekken op de Inca Trail. Hoog in de bergen, weg van alles en waarschijnlijk ook van een dokter of tandarts. Ik maakte men kameraad wakker rond 2u in de nacht. Ik zei hem dat ik zo een pijn heb en dat ik het niet zie zitten om op die manier aan die Inca trail te beginnen. Ik wist ook niet hoe het de komende dagen ging evolueren. Misschien wordt het beter, maar in het slechtste geval wordt het alleen maar erger en kon niemand mij daar helpen. We hadden dan maar besloten dat als we opstaan, mijn geval uit te leggen aan de receptie van het hotel en of ik hier nog een paar nachten extra zou kunnen bijboeken. Ik kon vier nachten blijven slapen in een ander hotel dat ook van hen is.

Met spijt in mijn hart en tranen in mijn ogen zwaai ik mijn vriend uit die op de Inca Trail vertrekt. Ik kon niet van hem verwachten dat hij bij mij bleef. En moest hij het voorgesteld hebben, dan zou ik het nog niet gewild hebben. Ik ging terug naar mijn kamer om rustig te bedenken wat ik nu zou moeten doen. Hier zat ik dan, helemaal alleen in een stad die ik niet ken, aan de andere kant van de wereld.

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.