.. binnen handbereik

Door Calvin E Klemmer gepubliceerd op Tuesday 25 August 00:19

a45b0be12869eb17036e96529be515bb_medium.    Alles wat ik wil, ligt nimmer binnen handbereik. De trieste kleur van eenzame dagen tergt me. Opzoek naar liefde voor zolang ik herinner. Koortsachtig kijk ik uit het raam. Een glimp van jou is genoeg. Het tedere gebaar van een zwaaiende hand volstaat. Mijn gezelligheid wil ik delen, maar krijg geen kans. Voor me uit starend, fantaseer ik hoe je danst. Je vermaakt me. Ik glimlach. Mijn klamme handen pakken je beet. Ik ben vrijgezel. Desondanks wil ik dat je me bindt. Knoop me vast aan al het goede dat je hebt te bieden. Laat me alsjeblieft niet meer gaan. Ik smeek je. Het lijkt me trouwens perfect dat we meteen beginnen. "Hoezo overhaast?" We hebben inderdaad nog 100 jaar te leven. Dit is slechts een minimaal aantal wanneer je samen bent met iemand van wie je vurig houdt. Qua ervaringen kan ik deze sensibiliteit niet delen. Kan het me eerlijk gezegd ook nauwelijks voorstellen. Ooit leek ik zo iemand wel te koesteren. Het liep uit op een fiasco. Voor eeuwig getekend door het verlies dat ik leed. Nooit meer geef ik mijn ziel op een dusdanige manier bloot. Ik gooi deze ook niet meer te grabbel. Hij werd vertrapt. En mijn vertrouwen trouwens ook. Mijn argwaan zorgt voor onnodig afstand tussen ons. Toch zie ik je langzaam dichterbij kruipen als een naaktslak die rent voor de laatste trein richting huis. Mijn muur is lang niet zo hoog als het lijkt. Jouw liefde daarentegen minder zuur dan ik aanvankelijk dacht. Genieten van urenlange strelingen maakt me vanbinnen zacht. "Zo ver weg kan je toch niet zijn? Waar zijt gij, mijn o zo mooie bewonderaar?" Afhankelijk van de honing zoem ik non-stop rondjes om jouw kleurrijke bloem. Achterwege latend dat ik van mijn vrijheid houd, zeg ik niets anders te willen dan een relatie. Eentje die geen einde kent. Alsof we samen belanden in het land der Eeuwigheid. De maan lijkt daar altijd te schijnen. Een plek waar liefde een brouwsel is van alles wat men nodig heeft. We hoeven er niet te eten. We hoeven er niet te drinken. Slapen is daar voor de doden. Ontwaken is voor diegene die altijd sliep. Huilen is voor de gevoelige die ten onder gaan aan verdriet. En verdriet is iets waarop ik ben uitgekeken. Het hield me inderdaad in zijn giftige greep. Ik ben ook maar een mens. Toevallig eentje met een geest en een lijf gesmeed uit vlees en bloed. Hier, voel maar. Mijn hart bonkt hard. Mijn ogen vullen zich de laatste tijd vaker met tranen dan mijn buik met voedsel. In mijn missie jou alles te kunnen vertellen heb ik drie woordenboeken geslikt. Sneu genoeg kwam ik aan het eind alsnog twee lettergrepen te kort. Een tikkeltje eigenzinnig en toch heel speciaal. Jij bent werkelijk van alle markten thuis. In dit sprookje ben ik de gedaante die hoog in een toren zit opgesloten en jij de hoofdrolspeler die me komt redden uit de kluwen van een gruwelijke heks. Je antwoorden zijn kort en bondig. Politiek correct en zakelijk strak. Zou haast denken dat achter jouw schutting van schoonheid een onvriendelijk persoon schuilt. Iets wat ik gezien je charmes haast onmogelijk acht. Jij bent het leidend voorwerp in elk gesprek. Kom me halen. Al smachtend wacht ik en bid ik dat je me spoedig bedwelmt. Dat je me knuffelt zodat we ineen smelten als ijsjes in de zomer. Nog steeds kijk ik uit het raam. Nog steeds geen teken van leven. "Waar verblijf je, toch? Waarom krijg ik je niet bij me?" Het klinkt raar wanneer ik dit denk. Het is waarschijnlijk beter als ik me tijdelijk afzonder. Hoewel niet naar jou snakken, is een onmogelijke taak. Vooraleer er geen andere weg is naar eeuwige zaligheid met de gemoedstoestand van rust. Avonden vol compassie en zoete drankjes van plezier. Lekker dronken worden met je. Zodat ik ten langen leste kan losbreken van mijn kleinburgerlijke levensloop. Ik wil m'n inzichten verruimen. Mijn horizon verbreden. Jij bent de enige route uit dit doolhof. Met in mijn achterhoofd natuurlijk de talloze wegen die leiden naar verdoemenis. Als geen ander weet ik hoe het voelt te worden vermorzelt door weemoed. De mistroostigheid die hieruit voortvloeit, is ontroostbaar. Wees op je hoede voor dit. Ik ben kwetsbaar. Hoewel ik bereid ben tot het nemen van risico’s ben ik uiterst alert. Vooral in het volledig geven van mezelf. Je zal mij met hartstochtelijke manoeuvres moeten veroveren. Waarin ik bovendien zeer geloof dat je dit kan. Ik dwaal als een tuinkabouter in jouw moestuin. Jij zijdezacht, ik knetterhard. Het kost jou minimale inspanning mijn aandacht te winnen. Je onverwoestbare karakter legt ge mij moeiteloos op. Desondanks zijt gij in het bezit van een integer en zuiver hart. Uwe kennis over alles wat romantiek moet zijn, klopt tot op het bot. Ik heb praktisch alles voor jou over. Maar de trieste dagen van eenzaamheid tergen mij steevast. Het raam waarvoor ik sta, is inmiddels beslagen. Mijn longen nemen diepe teugen. Mijn ademhaling klinkt als een bronchitis patiënt aan de shag. Die zwaaiende hand in de verte blijft uit. Naar dat tedere gebaar kan ik inmiddels wel fluiten. Alles waarnaar ik snak. Alles waarvan ik droom komt helemaal niks van terecht. Het schilderij waarmee ik bezig ben, is mislukt. Voelt alsof ik dominee Theodorus van Gogh ben die het oor van Vincent gemakshalve in de koelkast bewaart. Een vernacheld tweeluik geschilderd door één van de acht broers of zussen van Rembrandt. Mijn invalshoeken zijn gevat als van een geleerde. Het heeft me echter nooit gebracht wat ik ervan hoopte. Een onlogisch uitgekiend verhaal. Absoluut niet kant en klaar. Iets waarmee ik geen enkele individu het hof maak en geen van ze dit ook wilt. Dit uitgevoerd nummer word hoogstens door een handje vol doven en visueel minder capabele in waardering genomen. Ondanks deze slopende pessimisme is voor terughoudendheid nu geen reden. Hou het sceptisme voorlopig achterwegen. Toegegeven dat je dit eerdaags zal nodig hebben. Allicht! Met name voor de opengetrokken blik eenlingen die het toneelstuk net iets te ver doorvoeren. Hun wil net iets te ver doorduwen en in alle opdringerigheid zichzelf verliezen. f1d9c1ed2df0ff3cc3dc790289a8994f_medium.       Ik slaak een diepe zucht. Kon je maar voor me staan en naar me staren met een aanstekelijke glimlach van oor tot oor. Een bloemetje door je haren tezamen met een prachtige gelaatsexpressie. Een creatuur als gij is een waardig geschenk uit den Hemel, maar dan moet je wel met beide benen op de grond staan. Een ontmoeting met jou is waarvan ik droom, maar dan moet je wel echt zijn. Sommige mensen voeren hier oorlog voor personages als jij. Geen tank die ze kan beletten te bereiken wat ze willen: Jou!! In verzwaard pantser trotseer ik heuvel en berg opzoek naar hetgeen ik al jaren begeer doch nimmer in mijn bezit kan krijgen. De duivel speelt emotionele spelletjes met me. Krijg het beroerd ervan. Warm ook. Het zweet begint me uit te breken. Mijn broek en trui moeten beide uit. In gestaag tempo ontdoe ik me van mijn kleren. In m'n ondergoed kan ik tenminste helder denken. De zachte zomerbries langs mijn verhitte lijf doet wonderen. Een gelukzalig gevoel van welbehagen daalt neer en bereikt me. Heerlijk! Ondanks ik op ongekende wijze verlang naar jouw zwoele aandacht zal ik me niet wanhopig opstellen. Thans, niet proberen. Mijn kaarten liggen al maanden op tafel. De hunkering naar jou is allang geen verrassing meer. Als ik de taal van de zoete liefde sprak, had ik dit reeds gedaan. De hele dag door. Tijdens je slapen, maar ook tijdens je waken. Hetgeen zich zou vertalen in dagelijks belegde stokbroodjes met Franse kaas bij je op bed brengen. Onder begeleiding van lekkere Engelse smaakjesthee. Mijn verwennerij zal je heugen tot in de lengte van dagen. Jouw levensvatbare jaren op Aarde zullen worden vervuld met mijn onbegrensde liefde. Het equivalent van een paradijselijk bestaan in het Hof van Eden. Ik vul jou perfect aan, liefje. Jij het zoet, ik het zuur. Jij de bloem, ik de nectar. Jij de kleurrijke blaadjes, ik de stengel. In elk betoog zal ik claimen voor eeuwig de jouwe te zijn. Vraag me niet om details. Ik weet het niet. Heb er zelf ook geen verklaring voor. Het is de romanticus in mij die spreekt. Onverklaarbaar, maar waar. Het licht heeft me eindelijk bereikt. Het is inzichtelijk geworden nu ik gewoon toegeef. Verstoppen heeft geen zin meer. Verstoppen heeft zijn beste tijd gehad. Bekritiseer me niet om mijn fouten. Complimenteer me om mijn eigenzinnigheid: Het niet willen opgeven tot ik je heb. Cupido is in dit verhaal overcompleet. Zijn pijltjes net zo. Desondanks zal ik tijdens deze obsessie waakzaam blijven voor de lonkende naïviteit. Niet alles wat blinkt, is goud. Soms wanneer het glimmende wel goud is, blijkt dit oppervlakkig. Ik refereer nu naar mijn talloze ex-partners. Plots begeef ik me op glad ijs. Schoonheid is sluw, bedenk ik me. Jouw uiterlijk leidt af van waar het werkelijk om draait. Ontelbare malen heb ik mij hierin vergist en verslikt. Ik belandde bij de meest schitterende stervelingen, maar bleken meteen ook de meest onhandelbare. De eerste indruk is verpletterend. Je straalt. Je bent oogverblindend. Toch kan ik deze gevoelens voor jou niet langer vertroetelen. Puur om die masker. 8464a932a34a070c59627fe8cf9d9abb_medium.  Ik heb meer nodig dan dit. Je bent zowaar gezegend en vervloekt. Je windt elk figuur om je vinger, maar tegelijkertijd blijft geen ring zitten. Wat een gewaarwording. Ik wil je overal mee naartoe nemen, alleen ik kan nergens met je heen. Waar we ook gaan; ze liggen altijd op de loer. Jij ziet ze vanuit je ooghoeken, ja. Want dit is hoe gij kijkt en doet: Onopvallend. Stiekem.. Inmiddels ben ik dit gedrag tevens spuugzat. Ik wil je ook niet meer zien. Ik kan dit gewoon niet meer! Blijf alsjeblieft bij me weg. Onze affectie was binnen handbereik, ja. Met de nadruk op ‘was.’ Nee, je hoeft me ook niks meer uit te leggen. Nee, echt niet. Je kan gaan. Je was eindelijk binnen.., maar.. Helaas. Ik meen het, ja. Serieus. Nee, blijf van me af. Nee! Daar is deur! "Au revoir.." 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.