De Strijd

Door Femke-Felyn gepubliceerd op Sunday 16 August 14:58

b1cc594ef5b13efb5fa47510fe982f98_medium.

Ik zit daar huilend op een bankje, waar niemand me hoort of ziet.

De strijd is gestreden, de toekomst is vervaagd.

Donkere zwarte duistere gaten, geen zonneschijn dat ik zie.

Ongelukkig is mijn leven, een leven vol emoties en verdriet.

 

Ik sta daar maar te staren, in de regen in het donker.

Ik wrijf me natte haren vermoeid uit mijn gezicht.

Donkere tranen kletsen over mijn wangen.

Blijf ik wachten tot het einde nadert?

 

Vermoeide benen een hart vol verdriet, zo alleen.

Tranen glijden over me rode wangen, de druppels voelen warm aan op me koude huid.

Kijkend naar de toekomst, zwarte witte duistere vlekken.

Lopend naar nergens, niks of niemand houd me tegen.

 

Niemand weet hoe eenzaam ik me soms voel.

Niemand weet wat ik met die leegte bedoel.

Soms zijn er zoveel mensen om me heen.

En dan toch weer helemaal alleen.

 

De strijd is gestreden, dit is wie ik ben.

Niemand die het ziet, niemand die me kent.

Donkere gaten, pijnlijke herinneringen.

Het ondraaglijke verdriet, zal ooit is moeten overgaan.

 

Ik wil niet in slaap vallen, en dan morgen weer hetzelfde beleven.

Ik wil niet die angst meemaken, die ik nu heb.

Ik wil niet gebroken worden, zoals ik denk dat ik ga breken.

Ik wil niet weer die tranen, waar ik rode waterige ogen van krijg.

 

Een traan langs mijn gezicht, maar niemand die het bij me ziet.

Ik knijp mijn ogen dicht en denk na, blijven staan of neervallen van de pijn.

Dit is het eind ik ben sterk gebleven, niks of niemand die voor me staat.

Niemand die omkijkt, niemand die maar ziet dat er tranen over mijn gezicht stromen.

 

Mijn hoop is kapot geslagen.

Mijn hart is versnipperd.

Het liefst zou ik willen praten, maar mijn stem blijft op slot.

Het liefst zou ik willen schreeuwen, maar het gaat niet.

 

Ik heb alles gegeven maar alles word donker voor mijn ogen.

Niemand die ziet dat ik aan het eind van me leven ben.

Tranen op het bankje, herinneringen die komen en raken ook weer zoek.

Niemand zal ooit zien dat ik breek, ze zullen alleen zeggen "ja dat ene meisje met die glimlach"

 

Eigenlijk breek ik van de pijn, maar niemand die dat ooit zal zien.

Ik geef straks op, wanneer weet ik nog niet.

Maar als jij je ogen open doet op een ochtend zal je niemand missen en gewoon doorgaan zonder mij

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Sterkte je emotie komt binnen, eenzaamste gevoel is een van de ergste dingen en je onbegrepen voelen daarbij maakt het dubbel.. Geloof me ik dacht ook altijd alleen te staan maar de mensen die zich net zo eenzaam en alleen voelen zijn de mensen die elkaar wel begrijpen en elkaar soms er doorheen kunnen helpen of elkaar net dat zetje geven
Schrijven helpt mij wel enorm. Ik schrijf van me af, in de hoop dat het beter word. Tot nu toe helpt het voor enkele momentjes. En ik ken geen mensen die zich echt net zo voelen als mij... Dus dat helpen gaat wat lastig. Dankjewel voor je reactie! :)
het eenzaamste gevoel verwoord, sterkte.
Dankjewel!