Papa!

Door Doa Shaikhani gepubliceerd op Friday 14 August 17:02

Ze zeggen dat je allereerste herinnering veel zegt over jezelf. Helaas kan ik mij weinig herinneren van vroeger. Maar mijn allermooiste herinnering, ruim twintig jaar geleden, herinner ik mij wel. Gek, ik ben nog veel te jong om over twintig jaar geleden te praten en mij zo oud erover te voelen. Ik was zes jaar, oud genoeg om naar school te gaan en mezelf aan te kleden.  Mama was druk bezig met de laatste dingen in te pakken. Ik wist niet zo goed waarom ze gestresst was. ‘Yallah* jongens, opschieten,’ riep mijn moeder vanuit de gang.  Snel trok ik mijn favoriete rode jas aan en al gauw holden mijn broertjes en ik de trap af. Voor ons huis stond een taxi-busje. Ik zag de oom van mijn moeder en zijn dikke vrouw al in het busje zitten. De taxi-chauffeur had een vriendelijk gezicht, ondanks dat de helft van zijn gezicht bedekt was door zijn volle zwarte baard. Ik nam plaats op de achterbank bij het raam, naast de dikke vrouw van mijn moeders oom. Buiten regende het, alsof de wereld op sterven lag van verdriet. Het busje begon te rijden en een intens verdriet bekroop mij langzaam van binnen. Als een sterk touw wikkelde het om mijn longen heen. Mijn ogen raakten net zo bewolkt als de grijze lucht,  maar ik mocht niet huilen. Ik deed alsof de regendruppels die tegen de autoruit aan plensten en naar beneden gleden mijn tranen waren. Het enige waar ik aan kon denken was oma. Ik zou haar waarschijnlijk nooit meer zien.  ‘Dit keer zal het ons lukken om te vluchten,’ had mijn moeder haar gisterenavond beloofd. Ik begreep niet zo goed wat het woord vluchten inhield. Maar wat ik wel begreep was dat ik papa weer ging zien.

Twee dagen later waren we eindelijk aangekomen in Jemen. Zodra we het station inliepen zag ik hem al achter de poortjes staan. Hij was niets veranderd. En hij had zijn stoere leren jas aan! ‘Papa,’ schreeuwde ik en zonder te beseffen wat ik deed begon ik richting de poortjes te rennen. Ik zag mijn vader door zijn knieën buigen en zijn armen spreidden om mijn komst te vangen.  ‘Je bent mij kusjes en knuffels van 1,5 jaar schuldig,’ fluisterde ik in zijn oor. Ik had mijn haven veilig bereikt. In the middle of nowhere voelde ik mij weer thuis, want ik was bij papa. 

 

*Yallah betekent 'kom op/opschieten' in deze context van de zin. 

 

Geschreven voor de schrijfwedstrijd ''mijn mooiste herinnering'' van heel nederland schrijft. Denken jullie dat ik een kansje maak? Ben benieuwd naar jullie commentaar/mening. 

 

Warme groeten,
Doa

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi geschreven
Vind het goed geschreven en ben geen jury en heb dus geen idee wat het niveau zal zijn. maar je schrijft van uit je gevoel en dat is altijd mooi.
Ah erg bedankt Candice. Ik doe niet mee om te winnen, wil gewoon lekker bezig zijn met schrijven. En zo'n wedstrijd motiveert je toch om te schrijven. Bedankt voor het lezen en je commentaar!! Waardeer ik!
Oh maar hier beginnen over een paar weken ook weer de schrijfopdrachten. Met een jury en virtuele awards. Is heel leuk om aan mee te doen. Verhalen over een gegeven onderwerp en met een minimum van 750 woorden en een max. van 3000.
Wat super leuk!!! Ik kijk er nu al naar uit! Ben benieuwd!
http://plazilla.com/page/4295172546/juryrapport-schrijfopdracht-familiegeheim

Zo ziet een juryrapport er dan uit.
En dat was dan voor deze opdracht.

http://plazilla.com/page/4295171503/doortjes-schrijfopdracht-familiegeheim-week-24-25