Helderziend vs Helder van geest..

Door Calvin E Klemmer gepubliceerd op Saturday 01 August 18:58

b6bf39bb759f86fbb2cf53e5c895ca16_medium.Een helderziende speelt slim in op de spiritueel ingestelde gevoeligheid. En uiteraard van de veelal naïef en goedgelovige mens. Dus niet zo gek dat veel van deze zieltjes naar spirituele zielknijpers toe rennen wanneer de nuchtere wetenschap onbevredigend blijkt. Wij doen bijzonder veel voor een goed gevoel van welbehagen. Wat dat betreft zijn we junkies van onze gemoedstoestand. Gezien de vele op emotie gebaseerde misstappen in mijn leven, kan ik hier sierlijk over meepraten. Afijn. Wat betreft het wachten richting een koffiedikkijker te stappen, zou ik zeggen: “Waarom aarzelen? Ga meteen." Over waarzeggers zwerven tal van anekdotes in de holle rondte rond die tot de karikatuur van de alternatieve geneeskunde zijn gestigmatiseerd. Van dit, al dan niet, verwrongen beeld komen ze ook niet meer af. “Wauw! Dit moet ik zien!” roepen aanhangers van Juri Geller bij het aanschaffen van een net iets te prijzig kaartje. Ook onze Jomanda trekt nog betrekkelijk volle zalen. Personen die tijdens zo’n optreden zichzelf de entree verschaffen, zijn ook altijd mensen die je niet kent. Dit zo geheten alternatief geneeskundig trucje gaat tig duizenden jaren terug in de tijd. Derhalve hoop ik niet door menig medicijnman te worden vervloekt, gezien ik dit onderwerp als een lichtelijke vorm van kwakzalverij bestempel. Wat natuurlijk helemaal niet zo hoeft te zijn. Ik bedoel, dit is volledig mijn eigen ingetogen maar soms ook overdreven ongezouten mening. Hoewel ik niet van categoriseren c.q. etiketteren hou, blijk ik soms niet anders te kunnen. Veel leden van verscheiden hoog aangeprezen volksvertegenwoordigers handelden in vroegere tijden veelal binnen de kaders van het zwaar bevochten segment; Kippenbottenlezer. Zoals we weten, ging dit (en nog steeds, trouwens) gepaard met poedertjes, drankjes, haartjes, levende offers, bloed, nagels, botten, kots, spuug, pis en poep. De enige bonafide manier om in contact te komen met sinistere goden uit ’t verre hiernamaals. “Voorspoed of tegenspoed, Makdamor!!" rochelde een schorre orakel tegen zijn stagiair “dat is het enige hier wat telt.” Het enige wat toen eigenlijk echt telde, was het kunnen oogsten van graan, rijst, groentes. Maar merendeels van de visioenen werden omgebogen om de hoog uitgesneden verlangens van de keizer en diens opperbevelhebbers te verzadigen. Zij waren immers de mannen aan het roer. Snuiters en ruiters die in tijden van oorlog met meer dan 1000 soldaten ten strijde trokken. Doet me trouwens denken aan die film ‘300.’ Waar jongetjes nog voor hun 10e levensjaar werden omgedoopt tot volleerde moordmachines. Oorlogsvoertuigen voortbewegend op twee zeer dun en breekbare stokjes die we al heel lang benen noemen. Alleen de sterkste bleven. Alleen deze waren capabel genoeg hun dorp of stad tegen de soms listige vijanden te weren. De allerslimste, de allerbeste, de allersnelste. Zo krijg je inderdaad een superieure eenheid die met ontzettend weinig ontzettend veel kan. Toch is er vandaag de dag van deze bevolking geen donder meer over. Zo spijtig dat ik niet alwetend ben en de geschiedenisboeken ook niet veel soelaas bieden. Want ik snak echt naar oorzaken van hoe complete beschavingen (nu en toen, sterke en slimme) geheel van de aardbodem kunnen verdwijnen. Voldoende voorspelde voorspoed, en het ook daadwerkelijk uitkomen hiervan, verzorgde de voorspeller een rijkelijk bestaan in overvloed. De indeling van dit overvloed bestond uit veel vrouwen, veel voedsel en nog meer drank. Te veel voorspelde tegenspoed, het nog niet eens perse uitkomen ervan, maakte dat het sprookje alweer snel voorbij was. De alternatieveling werd onherroepelijk gedood. Wat voor zijn opvolger dus als duidelijk voorbeeld gold. Opmerkelijk genoeg zijn toekomstvoorspellers ook niet compleet achterlijk. Na de zoveelste onthoofding van een collega voorganger filtert men alleen nog het goede nieuws door. Misleiding, bedrog, manipulatie, zelfzuchtigheid onderscheidde zo de goede en slechte handlezers. Deze zogenaamde voorspellingen hadden veel invloed op de oorlogsvoering. Zelfs op maatschappelijk gebied. Elk goedgelovig, naïef zieltje viel voor de bedrieglijkheid van de soms incompetente kaartlegger.

Dromen werden vaak, en steeds sneller, voor visioenen aangemerkt. Een verkeerd gepositioneerd botje naast een doormidden gehakt kippenlijf stond al gauw voor onheil. De Maya-Indianen (bedenk ik me snel) waren eveneens "goede" onheilvoorspellers. Maar sinds 1 januari 2012 neem ik de specifieke dateringen omcirkelt in de Maya kalender toch niet meer heel zo nauw.

d5f38c06bc1a0c1800ed71ddfbb19819_medium.

Van de Surinamers, Arubanen, Brazilianen, Jamaicanen, Afrikanen, Marokkanen, Hawaiianen, Samaritanen, Antilianen, Indianen, Hindoestanen, Kaapverdianen (zeg maar voor het gemak de niet-Westerse culturen) hebben toch wel relatief veel inwoners baat bij sporadische bezoekjes aan paragnosten. Deze culturele eigenschap nemen we tegenwoordig allen voor lief. Waar ligt hier de oorsprong van dit opportunisme? Ooit moest hiernaar dringend vraag zijn geweest. Misschien als uitvlucht. Of als soelaas tijdens de opeenvolging van beroerdheden (zomaar even een nieuw woord) in iemands leven? In een vreemd oertijdperk waarin je niet kon afstuderen als dokter. Je niet eens wist dat er woorden en letters waren. Laat staan deze uitspreken. Laat staan deze lezen. Laat staan deze ombuigen tot iets nuttigs en hiermee je voordeel doen. Men wordt sinds mensenheugenis ziek. Men raakt sinds mensenheugenis verzeild in stugge langdurige depressies. Er moest dus iemand zijn met verstand van zaken. Op emotioneel, verstandelijk, fysiek vlak. In barre tijden kon je dus je ei kwijt en in ruil voor vlees en fruit je spiritueel gewin incasseren. Zou dit niet mogelijk zijn, stierf binnen een mum van tijd het hele klote-dorp uit. De meest oudste van het stel is meestal ook de meest wijze. Niet zo heel veel anders dan nu. Deze oudste wordt vanzelfsprekend aangemerkt voor iemand die de wijsheid in pacht heeft. En alsof dat niet genoeg is, word ook nog eens van hem/haar verwacht dat ze over alle beschikbare kennis qua ziekte- en/of symptoomherkenning beschikt. Nog een hele klus, dus. Deze probleemoplosser (de oudste nog in leven zijnde enigszins normaal functionerende meneer of mevrouw) bezat, vanuit dorpeling perspectief, evenveel kennis als Wikipedia hedendaags voor ons. Net als toen hadden ook zij, net als wij nu, ambities. Men wilde meer. Men wilde hogerop. Het in toom houden van beginnende ouderdomskwaaltjes en het tijdelijk genezen van geslachtziektes was best leuk. Maar uiteindelijk weet iedereen dat de echte roem en faam toch vooral ligt bij het voorspellen van de toekomst. Tovenaars willen visionair zijn. Een fortuinlijk vaardigheidje waar niet iedereen kaas van heeft gegeten. De enkele excentriekeling die zich hiervoor leent, hoeft sowieso niet eerst een tien jaar durende LOI studie te volgen. Het eenvoudig modelleren van de aanwezige deskundige volstaat. Best slim, toch? En wanneer zieke mensen zich door het handelen van deze “arts” beter voelen, wie ben ik om het af te keuren??

Mensjes hebben gewoon nodig dat iemand hen goed nieuws brengt. Zij houden vertrouwen in wat Moeder Natuur hen geeft. In dit geval is dat een medium. Immers, als je er sterk genoeg in gelooft werkt het meestal ook. “Wat een gelul!!” denken sommige luidkeels. “Niets, maar dan ook niets anders de reguliere geneeskunde kan iemand doen laten genezen”. Wetenschappers, ook niet geheel achterlijk, gaan hierin volledig mee. Als je het mij vraagt, zeg ik simpelweg: "Fok it.. Zolang het maar werkt." En zolang het werkt, hoor je er niemand over. Misschien links, rechts een tegenstander. Los van dat niks bijzonders. Gaat het echter mis, heb je de poppen aan het dansen. En zo belandde er in de middeleeuwen duizenden mensen op de brandstapel. De meeste van hen toch wel vrouwen. Soort van fetish toen, denk ik. Vrouwen verbranden. Men zoekt gek genoeg, ondanks ze de schijn misschien openlijk tegen heeft, altijd naar iemand die hen “goed” nieuws kan brengen. Maar het anderzijds verafschuwt wanneer deze persoon iemand anders is dan henzelf. Een stukje hypocrisie op zijn best. Dit kostte vele tovenaars en/of heksen en/of zieners en/of in elk geval iemand onberispelijk het leven. Zeg eerlijk: Worden vastgebonden aan een ladder en richting brandstapel te worden gemanoeuvreerd, ter wille het genot van een moordlustige Raad der Staten, is alles behalve prettig. Helemaal wanneer de persoon in brandende kwestie in meer of mindere mate van zeker een aantal van deze hoge piefen ooit geldstukken of voedsel heeft ontvangen in ruil voor advies. Door de menigte werden deze "andersdenkenden" dan ook niet altijd verafschuwd. Maar ja.. Een normaal burger had in die tijd geen enkele zeggenschap. Laat staan een dissenter. Een ketter. Of sterrengoochelaar. “De in hechtenis verblijvende helleveeg; Sirikova!” schreeuwde de baljuw luidkeels vanaf het balkon “Is door de rechtbank beschuldigd van ketterij.” Het geroezemoes van de menigte liet de afkeur van de beschuldiging duidelijk merken. “De rechtbank” vervolgd de ambtenaar “zal het vonnis in uwer allen aanwezigheid bekend maken!” Ondanks de verdachte afwezig was, was de plaatsvervangende spanning goed voelbaar. “Het hof” een korte stilte viel “acht onomstotelijk bewezen….., dat de verdachte, Sirikova….., opzettelijk en/of in ieder geval met opzet….., twee of meerdere burgers van de provincie Douwlskuden….., heeft aangezet tot godslastering….., en/of duivelsaanbidding….., en/of andere activiteiten….., die de Hoge Raad der Staten bij wet verboden heeft!” De menigte verroerde geen vin. “De schuld” ging de vertegenwoordiger verder “die hierdoor is komen open te staan….., zal met de dood worden betaald!” 6290951ebb2e1bb28502c696193fb309_medium.Denkend aan het moedige meisje; Joan d'Arc. Die ondanks haar visioenen volgens vele historici toch zeker geen heks was. Door de Engelsen echter wel als zijnde werd betiteld en kort daarna pijnlijk droevig tot haar einde kwam.

Het bizarre van dit alles: Menig helderziende ziet nooit zijn eigen onheil naderen. Frappant. Toch? Bijna net zo opmerkelijk als een chef-kok die niet weet hoe zijn gerechten smaakt. Maar alsnog een verbouwereerde kop trekt en van schande spreekt wanneer klanten klagen over het niet te vreten eten. Een assertieve bedieningsmedewerker: “Hoe heeft u geen idee waarnaar dit smaakt? U kookt dit toch zelf?” “Jaaah..” antwoordde de kok roerend in een pot wormensoep “wat je zeg’ da’ ken wel…. Maar ik proef ’t nie’.”

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.