Karma is niet echt een bitch

Door Acid_goddess gepubliceerd op Thursday 30 July 21:53

Velen zeggen me dat iedereen ooit zijn verdiende loon wel krijgt. Karma is een bitch zeggen ze me. Als dat waar is dan heb ik toch zo mijn bedenkingen bij sommige mensen. Waarom komen moordenaars vrij? Wat zegt u, procedurefouten? Yeah right... Maar het gaat hier niet over moordenaars. Dit gaat over het leven van mij en dat van mijn grootouders. En uiteindelijk draait het allemaal rond geld. Dit is mijn verhaal.

Mijn grootmoeder was 40 toen de oorlog uitbrak in 1940. Zij herinnerde zich niets maar mijn grootvader was 10. Hij kon mij altijd zo goed vertellen dat hij als klein manneke op de uitkijk moest gaan staan voor als de Duitsers kwamen. Zij hadden ergens een luik waarin ze dieren verstopten zodat ze eten genoeg hadden voor de 7 personen aanwezig in dat huishouden. Hij had geen schrik in zijn ogen als hij er over vertelde. Gelukkig was hij niet ouder en was dat niet het eerste miseriepunt dat zijn pas kruistte. Mijn grootouders trouwden in 53. Mijn grootmoeder moest nog 17 worden. Zoals zo velen is ze 'moeten' trouwen. 5 maand later was er een eerste kind geboren. Het leven ging verder zijn gewone gangetje. In 55 kwam de 2de zoon ter wereld maar na 3 dagen stierf hij aan de stuipen. Wie wilt zijn kinderen overleven? Ik in ieder geval niet. Dan kwamen er nog 3 ter wereld. 2 jongens in 57 en 59 en ten slotte een accidentje dat blijkt het beste accidentje te zijn ter wereld, mijn moeder in 64. Ze was niet gepland en voor mijn grootmoeder toen ook niet echt gewenst, maar het feit dat dat het enigste meisje was, maakte al veel goed. Wel buiten dat ene kindje is karma nog niet echt aanwezig hier zie je...

De oudste kreeg echter hartproblemen. De 3de oudste in lijn (als je de overleden zoon meetelt) kreeg nierfalen. 19 was de oudste echter nog maar. Hij had al verschillende hartoperaties gehad. Telkens weer een beetje opgelapt maar in 73 begaf zijn hart het. De andere zieke zoon lag op hetzelfde moment in hetzelfde ziekenhuis wetende dat het slecht ging. Hij was de 2de zoon die mijn grootouders moesten afgeven. 

Maar mijn grootouders hun leven ging verder. 3 kinderen over waarvan 2 jongens en een meisje. Mijn moeder was ook niet erg gezond. Veel problemen met de longen. Ik vraag met tot vandaag nog steeds af hoe het komt dat 1 familie zo veel zieke kinderen kan verder brengen. Is hier een wetenschappelijke verklaring voor misschien?

Toen mijn oudste oom de leeftijd van ongeveer 21 bereikte, kreeg hij een nieuwe nier. Jaren van dialyse lagen achter hem. Hij leefde wel apart. Achter het huis stond een caravan. Mijn moeder werd op haar 14 van school gehouden om mee te helpen in het café dat mijn grootouders destijds hadden en om mee te zorgen voor haar zieke broer. Je vraagt je misschien af waar zit die andere broer. Waarschijnlijk ergens kattekwaad uitsteken zeker.

Mijn grootouders gingen af en toe een dag naar zee. Alle kinderen gingen mee behalve de middelste. Bij thuiskomst bleek het duivenkot van mijn grootvader aan dingelen geslagen. Klacht ingediend bij de politie maar achteraf bleek dat zoon numero 2 het voor zijn rekening had genomen.

Hij leek het maar al te leuk iedereen het leven zuur te maken, vooral dat van mijn moeder. Vriendinnetjes meebrengen en dingen doen op de slaapkamer waar je zus ook slaapt. Tja aangezien de andere zoon nog wat op zijn positieven moest komen, moesten zij een andere kamer delen. Mijn grootmoeder heeft er lang genoeg spijt van gehad.

Maar voor de rest gaat alles zijn gewone en normale gangetje. De oudste bleef gewoon in huis wonen want door invalide te zijn, kon werken niet. Hij zorgde wel goed voor mijn grootouders aangezien zij niet meer met de auto konden rijden, nam hij dat voor zijn rekening. De andere trouwde en kreeg en zoon en uiteindelijk trouwde mijn moeder en kreeg mij. :)

Het ging jaren goed tot de eerste gelddiscussie kwam. Kinderen moeten hun ouders toch niets meer geven voor Kerstmis, het werkt enkel andersom. Aangezien wij een kleine familie zijn, vonden wij dat iedereen cadeautjes verdiende. Zij begonnen minder te komen. Mijn neef en tante zag je bijna nooit meer. Mijn grootvader werd ernstig ziek. 1 keer is mijn neef hem komen opzoeken en ik geloof dat dat de laatste keer geweest is (zal nu ongeveer bijna 15 jaar geleden zijn). Hij kwam op bezoek op nieuwjaar om jawel zijn geld te ontvangen.

Mijn grootmoeder heeft ondertussen een nieuwe hartklep moeten krijgen. Een geluk dat ze de lekkende klep hadden gevonden. Waarvoor galcrisissen niet goed kunnen zijn.

Een paar jaar later kreeg mijn oudste nonkel last van herseninfarcten. Na enkele weken zagen ze dat heel zijn lichaam vol zat met kanker. De medicatie die hij neemde om zijn nier niet af te stoten, maakte slechte kankercellen aan. Hij stierf een week na de diagnose. Weet je 1 kind verliezen is zwaar, maar 3? Ik wil het me niet eens voorstellen. De enige zoon die ze toen nog hadden, kwam nog 2 keer op bezoek. Onder het idee dat wij weg waren met het geld van de oudste, is hij nooit meer langs gekomen.

Mijn grootmoeder kreeg een rugoperatie begin 2012. Ze moest opnieuw leren stappen. Ze kon letterlijk niets meer. Maar mijn moeder en ik waren er om haar erdoor te helpen. Mijn grootvader had ooit een herseninfarct gehad waardoor hij niet alles meer kon doen. Maar we hielpen mekaar. Mijn grootmoeder stierf 5 maand later in het ziekenhuis. Elke dag stonden we aan haar zij. We zagen ze wegkwijnen. We zagen ze echter ook verlichten nadat de pijn verdween en ze in een roes ging waarin ze niet meer ontwaakte. Zo veel miserie gekend, maar steeds blijven doorgaan ondanks de ene zoon die niets meer van hun moest weten. Waarom zullen we denk ik nooit weten. Ze kon soms een beetje manipulatief zijn maar het was toch ook zo'n lief mens. Mijn grootvader ging er aan onderdoor. Bijna 60 jaar getrouwd en dan verlies je ineens je grootste maatje. Voor hun huwelijk en liefde wil ik direct tekenen.

Mijn grootvader kwam er gelukkig terug bovenop. Eind 2013 begon hij wel tekenen te vertonen van dementie. In 2014 werd hij opgenomen in het ziekenhuis vanwege de verwardheid. Boven op de beginnende dementie had hij ook nog eens darmkanker. Opereren ging niet meer want hij had slechte longen en dus ook te lang blijven roken maar ja je kan een mens niet alles afnemen. Diabetes hadden ze ook al vastgesteld... Hij moest naar een rusthuis.

In juni stierf hij. Ik zal die laatste week nooit meer vergeten. Hij kende mij niet meer. Ik denk dat ik zijn zus was in zijn ogen en mijn moeder zijn moeder. Hij werd kwaad om niets. Wat was dat raar. Ik had hem nog nooit kwaad gezien. Maar pas op want ze waren hem allemaal in het oog aan het houden daar. Allemaal Duitsers die hem in de gaten hielden. Weet je zoiets is erg om te horen. Dat na meer dan 70 jaar zoiets terug bovenkomt. Hij voelde dat de dood om de hoek loerde. Hij was onrustig. Mijn moeder wiegde hem heen en weer telkens opnieuw tot hij sliep. We legden hem samen in bed maar telkens je hem neerlegde, kroop hij terug op. Was hij bang om niet meer wakker te worden? Hij was zeer katholiek, iets dat je van mij minder kan zeggen. Wel meer dan 20 keer weesgegroet maria vol van genade... tot onze dood amen. Elke keer bij die zin begon hij te wenen. Dat is hartverscheurend. Mijn oom is nooit op bezoek geweest. 1 keer is hij in het rusthuis gepasseerd. Hij wou zeggenschap hebben over zijn geld. Is dat niet ronduit grof dat je na 10 jaar ineens een volmacht wilt hebben?

We zijn nu iets meer dan een jaar later. We hebben van alle miserie gehad omtrend de erfenis. Mijn moeder heeft iemand laten komen om het huis te laten leeghalen. Mijn grootvader had achter het huis een serieus grote rommelhoop gemaakt. Dit bracht niets op. Wij konden betalen. Meer dan 4000 euro aan hout, plastic, steenpuin maar wij hadden deze overeenkomst gemaakt zonder overleg. Iets dat men ons vergeten te vertellen waren in het notariaat. Misschien klinkt dit logisch. Maar wij waren rouwenden. Wij hebben 10 jaar alleen beslissingen moeten nemen. Wij hebben moeten beslissen of we vake in alle rust gingen laten sterven of dat we hem lieten kreperen tot het laatste ogenblik. En nu ineens vergeten we overleg te plegen met iemand die al meer dan 10 jaar niet meer in het zicht was. (ach hij woonde wel in dezelfde straat als mijn grootouders) Gelukkig had mijn grootvader een testament opgemaakt zodat wij 2/3de kregen.

Vandaag hebben we te horen gekregen dat we er niets aan kunnen doen. Dat wij die volledige som moeten betalen. Zelfs geen greintje respect komt er bij mijn nonkel van af.

Dus de clue van dit verhaal... Iedereen zal ooit krijgen wat hij verdiend? Wel mijn oom heeft niets anders gedaan dan iedereen hun leven ondraaglijk maken. Ruzie blijven stoken. Zal hij ooit krijgen wat hij verdiende? Wat hij mijn grootouders heeft aangedaan was gewoonweg erg. Het waren zo'n lieve mensen. Ze hebben het verlies moeten verwerken van 3 kinderen en hij weigerde nog iets met hun te maken te hebben terwijl zij niets anders dan goed met hem voor hadden. Ze hebben hun hand lang boven zijn hoofd gehouden. Maar niets hebben ze terug gekregen. Maar als karma echt bestaat... waarom hebben mijn grootouders zo'n miserabel leven gehad. Waarom hebben zij nooit hun vruchten mogen plukken en mogen genieten? Waarom heeft mijn oom nog niets tegenslag gekend en blijft hij winnen?

Karma is geen bitch want ze bestaat gewoon niet. Het leven is gewoon oneerlijk en soms zo ondraaglijk.

Dit is een verhaal dat ik gewoon even kwijt moest. Mijn frustratie die ik moest kunnen neerpennen zonder dingen te doen waar ik misschien ooit spijt van krijg.

Maar één ding kan die 'oom' nooit van mij afpakken. De liefde en de herinneringen die ik samen met mijn reuze grootouders heb gedeeld. Zij zijn mijn wakende sterren in het heelal en ik ben er van overtuigd dat zij mij beschermen zullen. 

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.