Mijn dochter

Door Irma Kurpershoek gepubliceerd op Tuesday 21 July 22:36

(Dit is een ouwetje... dochterlief is inmiddels bijna 18)

Kleine kinderen...kleine zorgen. Grote kinderen...grote zorgen.

Een bekende uitdrukking en mijn kinderen zijn op een leeftijd dat ik het vergelijk kan maken en volmondig kan beamen dat de uitdrukking echt waar is. Natuurlijk zijn er uitzonderingen te bedenken, zoals kinderen die al op jonge leeftijd ongeneeslijk ziek zijn etc.. Ik wil niemand tegen het hoofd stoten, begrijp me niet verkeerd. Om eerlijk te zijn is mijn oudste dochter ook vanaf jongs af aan een dame apart geweest. Lief maar grenzeloos. Maar over haar wil ik nu niet schrijven.

Dit stukje gaat over dochterlief nummer 2. Zestien jaar is ze nu. Een zachtaardige meid (als je haar op het juiste moment treft). Een echte puber nu. Ze zit op de havo4 en heeft een flink stel hersenen. Ik als moeder ben van mening dat ze die hersens wel wat meer zou kunnen gebruiken, zeker als het op school aankomt. De eerste drie jaren op de havo heeft ze - aartslui als ze is - met weinig tot niets doen gehaald. Af en toe even een beetje aanhalen, op de juiste momenten de leerkrachten inpalmen, een keertje vriendelijk met grote, onschuldige ogen knipperen en mevrouw kreeg zo'n beetje alles voor elkaar. Mooie cijfers, mooie rapporten.

In gedachten zag ik haar toekomst al voor me. En kijk; misschien is het daar wel fout gegaan. Ik zie in haar namelijk de kleine versie van mezelf. Dat is geen opschepperij; bijna iedereen die haar kent en mij kent, verbaast zich erover hoezeer wij op elkaar lijken. Uiterlijk en zeker qua karakter en interesses. Ik als moeder gun haar het beste, niet bijna het beste, nee het allerbeste! Zelf heb ik na het atheneum niet de gelegenheid gehad om verder te kunnen leren; iets wat nu eenmaal zo gelopen is. Ik ben er niet boos of verdrietig over maar ik heb nu wel de wijsheid om te kunnen zeggen dat verder leren (liefst HBO) je portemonnee later net iets rooskleuriger kan doen laten zijn. Natuurlijk spelen daar meerdere factoren mee.

En toen kwam dit schooljaar. En verrek...dochterlief kwam erachter dat ze niet op haar oude manier van 'leren' door kon blijven gaan. Nou ja, ze wist het diep van binnen, maar ontkende het glashard als ik haar er op aansprak. Haar achten en negens werden zevens en later zelfs zessen, vijven en vieren. Boos ben ik geworden, dingen heb ik haar verboden, meegaand ben ik geweest. Ik heb eigenlijk al hetgeen in mijn macht lag gedaan om haar ertoe te brengen dat school op dit moment toch echt belangrijker was dan jongens of gamen of God weet wat.

Tevergeefs.

Dochterlief zit nu - qua hormonen - even op een speaking niveau en heeft blijkbaar ook nagedacht. Niet dat je dat als moeder ziet dat je kind nadenkt tijdens het dagelijkse hangen op de bank of in bed; als het maar in ligstand was. Ze ging een gesprek aan, voorzichtig maar doordacht. En dat maakt dat ik trots op haar ben. Dat mijn opvoeding blijkbaar toch wel goed zit. Dat ze - ondanks haar chagrijnige buien en kuren - op de betere momenten toch haar hersenen gebruikte.

We hadden een heel goed gesprek en het resulteerde erin dat besloten is dat ze naar het MBO, afdeling toerisme gaat.

Toegegeven, het is niet de weg zoals ik die in gedachten had, maar uiteindelijk moet dochterlief het doen. Na een pittig toelatingsexamen en gesprek is ze aangenomen. Ze zag het niet zo zitten om het laatste semester voor spek en bonen (het overgangsbewijs naar havo3 is haar toelating) op school te blijven hangen. Ze gaat stage lopen op een reisbureau, omdat dit beter aansluit op haar toekomstige opleiding.

Alles is in kannen en kruiken. Vandaag is haar laatste schooldag.

Ik ben trots op haar. Zij is zichzelf. Een meisje met een flink stel hersenen. En ook een puber getuige haar lichtelijke paniek toen ze achter de werktijden van haar stageplek kwam.

'Tot 18.00 uur werken??' 'Ja heey, ik ben toch niet gek?'

Nog een paar jaar, was het enige dat ik stilletjes dacht.

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (20) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heel herkenbaar dit verhaal wacht maar totdat ze zelf later moeder wordt de geschiedenis herhaalt zich altijd
Oh wat zal ik dan gniffelen op zijn tijd
haha, heel herkenbaar !
Mijn dochter is ondertussen al 35 !
De oudste bijna 21 en de dame in het verhaal bijna 18. Ze worden oud...oh help...ik ook
Ik kan er t over meepraten. Was altijd een hele lieve puber *verbergt haar gegroeide neus*
hihihi... later... als ze zelf pubers heeft... oh... dan lach ik het hardste..
'De Puffende Puber' noemde wij het als grap (fan van de Suske & Wiske albums). Lastige leeftijd, maar komt vaak wel goed.
Gelukkig wel. We weten nu dat we niet moeten blijven samenwonen. Haha
Ha,ha,ha heerlijk om te lezen. Zo herkenbaar ........:-)
Ben toch blij dat de rust terug is, puberteit is voorbij: )
Bij....................de drie .................is de puberteit gelukkig verleden tijd:-)
Dat gaan we niet afwachten, bij de bijna 20 is het op kamers wonen en begint moeders haar wens, deels in Turkije wonen.
Dat lijkt me wel een leuk idee:-)
Die komt er wel!
Zeker weten!
Ben ik blij dat ik dat nooit heb kunnen meemaken. -))

Leuk geschreven overigens.

Ik was dol op school en was overal goed in, behalve in biologie. Dat was een ramp en dat is het ook altijd gebleven.
Deze dochter viel mee. Ze heeft 1.5 jaar gepuberd. Haar zus... heel ander verhaal.
Denk dat het inderdaad per kind kan verschillen.
ik ben op mijn 18e het huis uitgeveegd en voor die tijd was ik verre van vervelend en niet puberaal, maar dat huis uit geveegd worden had een andere reden. En is eigenlijk ook niet belangrijk.
Ik ben met mijn 17e gegaan en vanaf toen begon mijn leven