Australische Strafkolonie

Door Yneke gepubliceerd op Saturday 18 July 18:14

Gisteren had ik een gesprek met mijn zoon over het wereldgebeuren en zijn geschiedenis. Dat er al eeuwenlang menselijke ongeregeldheden en onrecht heerst, waarop er even geconcludeerd werd om alle vechtersbazen op een eiland te zetten en ze het daar samen uit te laten vechten. Hierdoor moest mijn zoon aan de Australische strafkolonies denken. 

Australië

acde15b2e8b60775a490a50fa81d3b7b_medium.

Tussen de 70.000 en 40.000 jaar geleden kwamen de eerste groepen mensen aan op het Australische continent. De aboriginals waren de eerste mensen die het Australische continent bevolkten. Ze verspreidden zich door hun nomadische levenswijze over heel Australië en de eilanden voor de kust, waaronder Tasmanië. Rond de tijd dat de Europeanen kwamen leefden er ongeveer tussen de 250.000 en 300.000 Aboriginals op het gigantische continent.

5df7aecb44eabf57ef27117378c986b0_medium.

De Duyfken

In 1606 legde het Hollandse schip ‘Duyfken’ aan in de Golf van Carpentaria in het noorden van Australië, tegenover Nieuw-Guinea. Kapitein Willem Janszoon was niet erg gecharmeerd van het moerassige land met zijn vijandige bewoners, en keerde terug naar Bantam op Java. In 1616 bereikt een ander Nederlands schip Shark Bay (nu Denham) in het uiterste westen van Australië. Aan de hand van gegevens, verzameld tijdens die reizen, werd een der eerste kaarten van Australië gemaakt, namelijk de Caert van `t land van de Eendracht (1627). De volgende anderhalve eeuw bezochten nog diverse Nederlanders, Fransen en Engelsen dit land dat dan inmiddels “Nieuw Holland” genoemd werd, maar men voelt weinig behoefte het  barre land te verkennen of koloniseren. In 1770 voer Engelsman James Cook als eerste Europeaan langs de oostkust van Australië, gaat aan land in Botany Bay (nu Sydney, claimt de oostkust voor Engeland, en noemt die “Nieuw  Zuid-Wales”.

cf7ebdcc5ab51f80d94f99cecf260b52_medium.

James Cook

Bij terugkeer van Cook in Engeland zag de Engelse regering in Australië een oplossing voor de overbevolkte Engelse gevangenissen, des te meer als Engeland door het definitieve verlies van de koloniën in Noord-Amerika, die zich in 1783 onafhankelijk maakten als de Verenigde Staten, daar geen gevangenen meer heen kon deporteren. Engeland besloot daarom strafkoloniën in Australië te stichten, waarvan in 1788 Port Jackson in de buurt van het huidige Sydney de eerste was. Nog voor 1800 beginnen ook vrije Engelsen zich er te vestigen; ze kunnen voor vrijwel niets stukken land aankopen van de Britse regering.

De Australische Strafkolonies

Vier voorbeelden van mensen die aan het einde van de achttiende eeuw in Engeland werden veroordeeld en vervolgens naar Australië werden verbannen.

JOHN HILL: Veroordeeld wegens het stelen van een op zes penny’s getaxeerde linnen zakdoek en voor zeven jaar naar Australië verbannen.

ELIZABETH BASON: Veroordeeld wegens het stelen van zo’n zes meter katoenen stof. Hoewel ze veroordeeld was tot de strop, werd haar straf gewijzigd in zeven jaar ballingschap.

JAMES BARTLETT: Schuldig verklaard aan diefstal van 450 kilo kabeltouw. Hij werd voor zeven jaar naar Australië verbannen.

GEORGE BARSBY: Schuldig bevonden aan mishandeling van William Williams en aan diefstal van diens zijden beurs, een gouden horloge en zes gienjes (ongeveer zes Britse ponden). Hij werd veroordeeld tot de strop maar de straf werd veranderd in verbanning voor de rest van zijn leven.

Toch was de situatie voor sommige veroordeelden niet hopeloos. Voor sommigen betekende verbanning uiteindelijk zelfs een beter leven. Het hele tijdperk van de strafkolonies was een verzameling tegenstrijdigheden; het was een mengeling van wreedheid en mededogen, van dood en hoop. 

Wanneer men nog liever stierf

Sir Thomas Brisbane, de gouverneur van New South Wales, verklaarde dat de ergste veroordeelden van New South Wales en Tasmanië naar Norfolkeiland moesten worden gestuurd. „De crimineel die daar naar toe wordt gestuurd,” zei hij, „hoeft er niet op te rekenen dat hij ooit nog zal terugkeren.” Sir Ralph Darling, die later gouverneur was, zwoer dat hij het eiland zou maken tot „een plaats met de extreemste straffen, op de doodstraf na”. En dat werd Norfolkeiland dan ook, vooral toen de adellijke John Price gouverneur werd.

Price, zo zei men, „scheen met een angstaanjagende nauwkeurigheid te weten hoe de geest van een misdadiger werkte, en dit, gecombineerd met zijn genadeloze toepassing van de wet, verleende hem een bijna hypnotiserende macht over [de veroordeelden”. Voor vergrijpen als zingen, niet snel genoeg lopen of het niet hard genoeg duwen van karrenvrachten stenen, gaf Price ten minste vijftig zweepslagen of tien dagen cel samen met wel dertien andere gevangenen, met alleen ruimte om te staan.

Veel gevangenen zochten rust in de dood. Een geestelijke schreef in een verslag over een opstand van 31 veroordeelden, van wie er 13 werden terechtgesteld en 18 gratie kregen: „Het was letterlijk zo dat elke man die zijn gratie vernam, bitter huilde en dat elke man die hoorde dat hij ter dood was veroordeeld op zijn knieën viel, met droge ogen, en God dankte.” Deze geestelijke voegde eraan toe: „Wanneer de boeien werden afgedaan en het terechtstellingsbevel werd voorgelezen, knielden ze neer om het te ontvangen alsof het de wil van God betrof. Geheel spontaan kusten [de veroordeelden] vervolgens onderdanig de voeten van degene die hun rust bracht.”

Alleen de geestelijken, die kerkelijke immuniteit genoten, durfden zich tegen die wreedheden uit te spreken. „De barbaarse onmenselijkheid (van Price) . . . jegens de gevangenen is met geen pen te beschrijven”, schreef een geestelijke. „De gedachte eraan is weerzinwekkend en het kan straffeloos worden gepleegd.”

Meer lezen over deze periode van commandant John price kan op deze link; http://www.discovernorfolkisland.com/norfolk/hell.html

 

sprankje hoop

De komst van kapitein Alexander Maconochie bracht in 1840 enige verlichting op Norfolkeiland. Hij bedacht een puntensysteem dat verbetering met beloning verbond en veroordeelden in staat stelde hun vrijheid te verdienen na het verzamelen van een aantal punten.

Alexander Maconochie schreef ; "Ik geloof dat verbetering altijd mogelijk is, mits daarbij de juiste methode wordt gevolgd. De menselijke geest is oneindig flexibel als zijn vermogens met heilzame zaken worden beziggehouden en niet worden verziekt door mishandeling, noch worden opgesloten in de gevoelloosheid van een levend graf.

De hervormingen van Maconochie waren zo succesvol dat ze later in Engeland, Ierland en de Verenigde Staten werden overgenomen. In die tijd zorgde Maconochie echter niet alleen voor hervormingen maar ook voor gekwetste ego’s — van invloedrijke mensen wier methoden hij van tafel schoof. Het gevolg was dat hij uiteindelijk uit zijn functie werd gezet. Met zijn vertrek keerde de wreedheid terug op Norfolkeiland. Maar niet voor lang. Na ernstige klachten van de geestelijkheid kwam er in 1854 voor het eiland een eind aan zijn functie als strafkolonie en werden de veroordeelden overgebracht naar Port Arthur op Tasmanië.

f516a77a7257432f085d7b44e3bf0e25_medium.

In die tijd was Port Arthur de meest meedogenloze gevangenis van het hele Britse rijk. Van 1830 tot 1877 hebben in Port Arthur 12.000 gevangenen gezeten die op een vaak psychische manier werden gestraft.

Zo had je hier de Model Prison: een gebouw dat los stond van het hoofdgebouw waar gevangenen werden afgezonderd van alle beelden en geluiden van de buitenwereld. In de overtuiging dat de gevangenen tot een 'morele ommekeer' zouden komen.

be3faaa987fe184b0e1069b75365348d_medium.

 

Morele inkeer?

Kan de mens die totaal géén morele waarde kent tot inkeer komen? Wat heeft de puin van onze geschiedenis achtergelaten? De mens die wij hierdoor geworden zijn zoals wij nu bestaan wellicht. De parels nog te zoeken, daar blijft onze hoop eeuwig door bestaan. Toch zijn wij parels stuk voor stuk daar waar morele waarde leeft is het geluk dat groeit.

Morele inkeer is besef hebben

van actie en reactie in combinatie

met verantwoordelijkheidsgevoel

voorbij emoties die verstoren kunnen

jaloezie, angst en nog een heleboel

te beseffen dat de gevolgen daarvan

(mocht je je emoties niet beheersen)

de rest van je leven een  nare nasmaak

zullen geven, wanneer je 

ze beheersen kan, dan profiteer

je er beter van

 

-Yneke-

 

 

afbeeldingen en info bron; https://www.google.nl

 

 

 

Reacties (14) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Als ik lees 'veroordeeld wegens het stelen van zo’n zes meter katoenen stof. Hoewel ze veroordeeld was tot de strop, werd haar straf gewijzigd in zeven jaar ballingschap' ... dan zijn ergere criminelen nu minder gestraft.
Daarnaast waren er wrede straffen ...

Heel interessant artikel, ik heb heel wat bijgeleerd!
Dank om dit te delen
XXX
New South Whales, that's whare my sister lives. And I have been there five times. Last time was in year 2000 when there was the great bug alarm (computer storage and disability). Nowadays in my garden I enjoy with great plessure the flowers of the apaganthus that I seeded from the seeds that I gained in the garden from my sister. She lives in Bathurst, just at the back of the blue mountains back of Sidney and byond the 'back of Bourke' (Every thing that belongs to the back of bourke meenst 'the Outback') Litteraly I really want to go there again and want to re-experiance what I have experianced before. However not in my own, no not ever in my own anymore. Thanks Yneke to edit this information on Plazilla. Kind regards from the Neder Betuwe.
Dank je Gerrit voor deze mooie reactie, wat een eind weg woont je zus. Zou mooi zijn als je nog eens terug zou kunnen naar daar, wie weet. Kan me voorstellen dat je van die bloemen geniet. Dank voor je groeten
tsja, mijn broer(tje) woont in californië in de USA....
Nu heb ik nog wel een oudere broer die nog wel in de buurt (Meteren) woont hoor. Maar zou jij met mij mee willen reizen naar mijn zussie, nee dat kan niet als je een hond hebt.
;-) gun je het zo om daar nog eens heen te gaan.
Weet je dat de vroegste geschiedenis van de Australische strafkolonie door de BBC in een prachtige TV-serie verwerkt is? BANISHED. Die was in juni nog te zien op BBC First: elke week twee afleveringen van elk één uur, in totaal 7 afleveringen. Ik had er al eerder iets van op BBC 2 gezien. Het was inderdaad indrukwekkend, en heel realistisch, tot en met de terechtstellingen en de ruzies en gevechten om de schaarse vrouwen.

BBC First kun je in NL krijgen via KPN. Daar worden voortdurend Britse TV-series van topkwaliteit herhaald. B.v. Wolf Hall, en nu Happy Valley.

https://en.wikipedia.org/wiki/Banished_%28TV_series%29
Mooie aanvullende reactie Zevenblad, dank je wel. Ook voor de link!
Mooi artikel.
Dank je wel
Heel goed artikel. Toch ben ik dus van mening dat een gewetenloze crimineel geen fatsoenlijke behandeling verdiend. Andersom kennen ze ook geen mededogen met hun slachtoffers.
Ja, de straffen destijds waren waanzinnig wreed, klopt. Maar het was wel een heel andere tijd en ach ja ... uiteindelijk is het Werelddeel Australië er niet eens slechter van geworden. Mijn mening maar hoor, dus niet teveel van aantrekken.
Natuurlijk verdienen die gewetenloze misdadigers straf helemaal mee eens. Australië is een prachtig continent geworden. Ik ben het dus ook met jou eens, wel vindt ik dat de reden waarom men en wie men straft wel degelijk uitmaakt.

JAMES BARTLETT: Schuldig verklaard aan diefstal van 450 kilo kabeltouw. Hij werd voor zeven jaar naar Australië verbannen.

Dan zijn ze nu tegenwoordig wel heel mild met straffen voor de zwaarste criminelen.

Australië was in die tijd ook nog niet zo als die nu is.

Gewetenloze criminelen zonder emoties moet je zeker hard aanpakken en niet meer vrij laten rond lopen. Te gevaarlijk en zij beïnvloeden dan weer anderen of chanteren. ja hoor ben het zeker eens wat dat betreft.

Dank voor je reactie.
Over die Elisabeth Bason is meen ik nog een film gemaakt.
Ze zijn nu ook een stuk milder geworden. Duimschroeven worden ook al niet meer gebruikt en iemand uitrekken ook niet meer.

Graag gedaan.
tegen Candice
1
Voor het stelen van een brood werd je soms opgehangen, voor stropen ook. Gewetenloze criminelen of mensen met honger die hun kinderen te eten wilden geven?
Dat bedoel ik ook niet. Ik haal dat naar het heden toe en dan heb ik het over echte gewetenloze criminelen. Die verdienen voor mij geen fatsoenlijke behandelingen.

Destijds waren de straffen veel wreder, omdat er ook totaal geen vorm van mensenrechten bestond.