Paul mcCartney wat is er.....

Door MrJanneman gepubliceerd op Monday 13 July 22:36

Paul mcCartney, wat is er de afgelopen 50 jaar al niet over deze man geschreven in lofuitingen en pure idolatie. Hoe en waar kan ik deze man nog meer beschrijven in zijn grootsheid dat het er toe doet voor de mensheid. Waar kan ik een toon zetten die zelfs het goddelijke van deze man het op een licht trillen zet van een onverwachts genot dat er in dat kleine Nederigeland iemand is die zijn voetstuk nog vaster in de aardse analen zet. 

Geen idee, en daarom doe ik ook geen enkele moeite om dat te gaan doen. Ik houd het maar ene beetje klein om de beste man niet in verlegenheid te brengen. 

We schrijven het jaar 1980 ongeveer en ik hoorde een album spelen in huis dat heel wat oh ja momentjes opleverde. Al die nummers kende ik wel van de radio maar had natuurlijk als ventje geen benul van het feit dat ze bij een en de zelfde groep hoorden. Toen opeens wel en een paar getekende figuren van een albumhoes keken me altijd aan. Verder op de hoes een nogal nadrukkelijk prijkende goudenplaat afbeelding. Als ik er in keek was dat ding niet van goud en dat was dan weer vreemd te noemen. 
Nooit heb ik die plaat in Veenhuizen gedraaid  en hem ook niet vaak gehoord. Wel hoorde ik met grote regelmaat nummers van het album op de radio voorbij komen. En bij weer een mooi aandoend nummer hoorde ik dan vaker en vaker de naam van de Beatles voor bij komen in de voor of afkondiging. En langzaam door de jaren heen vormt er zich een discografie in mijn persoonlijke discografie. 

En dat Mull of Kintyre van Wings van een der leden was ontging me natuurlijk geheel al die jaren. 

De jaren 80 gingen ook rustig voorbij verder zonder deze groep die ondertussen ook een belangrijk lid hadden verloren. Was in mijn ogen ook wel de raarste van de vier. Intuïte noem je zoiets. 
Jaren 90 kwam er een album uit dat mijn aandacht trok. Het was Flaming Pie van Paul mcCartney zelf en die heb ik gekocht in mijn muzikale veelvraten tijd toen. 5 cd's in een week was vrij normaal te noemen soms. En dat album bestond uit louter pareltjes in de muziek geschiedenis heb ik eerdaags ergens vermeld. Het is klein maar niet te klein dat het tot het reguliere type singer songwriter circuit gaat horen. Paul bezingt hier prachtig zijn donkere tijden in muziek en privéland. 

En zomaar ligt dan hier het album Abbey Road van the Beatles in huize Jan. Paar keer luisteren en  we gaan verder in het land dat door Paul en John gemaakt is. Beatleland het land van eindeloze mystieke noten en geluiden met in het midden de bron van inspiratie. Klinkt dat al een beetje als een zwaar misplaatste verdikking van de sokkel waar Paul mcCartney op mag staan? 

En mijn dagelijkse ritten indertijd naar het westen van het land leverden urenlang luisterplezier op en verdieping als mooie bonus. En ergens in mijn brein wordt er wel langzaam een nest gemaakt waarin deze makers van Blackbird( kom ik straks nog op) zich gerust kunnen settelen want verlaten doen ze mijn muziekhart niet meer. Nummers die op het eerste gezicht zo simpel zijn dat ze eerst als slechte wijn moeten rijpen in je hoofd om vervolgens als verdraaid goede afdronk te transformeren tot wereldklasse nummers die algemeen goed worden. 

En een jarenlange pauze deed me goed daarna. Het rijpen ging zeg maar gestaag door en ik had wel mijn verhalen over de band klaar en armetierige wijsheden waaraan alleen ik iets heb paraat. En dan spreken we opeens over het jaar 2007 dat er iets geks gebeurde. Erryn was een paar maanden oud tot een jaar ( rekbaar geheugen) en ik mocht altijd graag dansen met hem op muziek dat toevallig draaide. En deze keer was toevallig Blackbird aan de beurt in de cd speler en  kon hem lekker hard zetten. Erryn reageerde door zich in mijn armen op te richten en ging luisteren naar de muziek en mijn geneurie. Blackbird een doodgewoon klotenvogeltje dat menig mens 'sochtends vroeg uit de slaap placht te halen en daar was een doodgewoon klotennummertje over gemaakt. Maar deze subtiele reactie had een impact die ik waarschijnlijk nodig had om de heren en vooral Paul naar een verhoogd podium te halen waar tot dan toe bands als Supertramp, Pink Floyd e.d. op stonden. 

We gingen weer luisteren en vooral lezen(www)  over de band en de grootsheid werd voor mij zichtbaar en voelbaarder. De relaties in nummers en onderling werden duidelijker en de hand van wie, waar dan ook,  werd beter omgezet in herkenning en daarbij horende emotie. Prachtig toch hoe zoiets in zijn werk gaat door de jaren heen. De ene band nesteld zich direct( Supertramp  en Marillion ) in het persoonlijke bewustzijn en de ander heeft er bijkans 30 jaar voor nodig. 

Vergelijken of kamp trekken tussen Beatles en Rolling Stones( old war story) doe ik niet. De simpele reden hiervoor is dat de Stones nog niet het voorprogramma kunnen zijn van de Beatles. data don't lie 

En dan verdient Sir Paul natuurlijk een aparte plek want ik ben uiteindelijk ( naar blijken en zelfonderzoek) een Paul adept en dat is ook logisch gezien mijn melodieuze symphonische achtergrond in de muziek.  John was me iets te onlogisch in zijn steeds ruiger wordende muzieklijn der jaren. 

Volgende keer deel 2 van dit schrijven...... \\

 

Tot die tijd vermaakt u zich met deze 2.44 uur puur luisterplezier( ja het is legaal) en let op die fantastische luie drummer! 

https://www.youtube.com/watch?v=tiz9--FNVCY

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.