x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Ztorie

Door Tine Depickere gepubliceerd op Sunday 12 July 17:01

Als één van mijn stuntelige koprollen achterwaarts in het zwembad. Zo voelde mijn eerste keer. Zo’n koprol waarbij het moment van de kanteling over honderd tachtig graden verdwijnt in de stroming en de positie van boven water komen de onbekende is in de vierkantsvergelijking met die eerste keer. Waarbij mijn hoofd leeggepompt licht wordt onder de met de diepte toenemende druk. Waarbij beelden een waas van doorregende krijttekeningen worden en geluidsgolven langer door het water in mijn oren.

Hij zwaaide me in zijn armen alsof ik even licht was als ik me voelde en ik belandde met een doffe plons op een geïmproviseerd bed. De stevige zachtheid van zijn handen liet een spoor van zinderende druppeltjes spanning achter op mijn huid, als de ioniserende straling in de Nevelkamer van Wilson. Mijn T-shirt lag op de bodem van het zwembad. Zijn lippen voeren als op twee parallel over de golven wiegende zeilbootjes. (Mijn lippen, veronderstel ik.) Verder langs mijn hals, doorheen de kloof tussen mijn borsten tot op het strand van mijn onderbuik, waar zijn handen het overnamen. De wind raasde hevig over het water en woei verfrissend over het strand.

Spanning trok als een tsunami door mijn lichaam toen hij mijn slipje naar beneden duwde. Naar adem happend kwam ik boven water. Mijn keel schrijnde door de chloor toen mijn handen die van hem tegenhielden.

‘I’m still a virgin.’ Het klonk als sputterende luchtbelletjes die aan het oppervlak uit elkaar knallen door drukverschil.

Hij lachte zijn lach. Zijn perfect imperfecte gebit ontblotende lach. Zijn ogen weerkaatsten het maanlicht dat als een vederlicht deken ons spel bedekte. Ergens daar in de tijd moet ik slaap gezonken zijn.

Toen ik ontwaakte had het maanlicht de massa van een badhanddoek gekregen. Het geïmproviseerde bed was een strandstoel. En de jongen was een pergolabloem geworden.

Als een achterwaartse koprol in het zwembad. Zo voelde mijn eerste keer. (de eerste keer dat ik te veel gedronken had (alcohol))

 

En daar denk ik aan tijdens onze tweede les Nederlands. Niet geheel arbitrair natuurlijk. (Hoewel dat best zou gekund hebben aangezien dit bandje al storingen vertoont door het overmatig afspelen op mijn netvlies. (Alsof iemand er de stopknop heeft uitgepeuterd. (of gewoon op de repeatknop is gaan zitten))).

Ik denk eraan omdat ‘’de nieuwe’’ voor Nederlands ons opdraagt de eerste herinnering die ‘afgelopen vakantie’ (op het bord omgeven door een krijtwolk (beide betekenissen)) bij ons oproept op te halen. En dit is de mijne.

Terwijl ik me afvraag welke stompzinnige opdracht hieraan gekoppeld is, word ik rood omdat ik de absurde indruk heb dat mijn klasgenoten (waarvan de helft lijkt te hopen dat hun herinnering in de bank gekrast zal staan (A) en een andere helft (niet de, want sommigen hopen op geen van deze twee opties en andere proberen ze allebei (A ∩ B)) zijn hoop vestigt op de wolken (B)) binnen in mijn hoofd kunnen kijken. (Wat misschien zelfs niet eens zo absurd is als zij verwachten dat banken en wolken dat ook kunnen.)

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heel goed geschreven in een stijl die me aanspreekt. Ga zo door!